Dag 22, Zwijgen is goud (Las Vegas)
Omdat het gisteren wat laat is geworden, komen we wat traag op gang. Geen probleem, want we mogen hier twee nachten blijven. Eerst maar op pad voor een ontbijt. Er is een Art-bar in het hotel, waar je een simpel ontbijt kunt halen. Een bagel met roomkaas, koffie, fruit en Yoghurt. We nemen er genoegen mee en kunnen het op een van de weinige tafels in het cafe opeten. Daarna op weg naar Fremont street, waar de bus ook stopt. Ik neem toch maar de krukken mee, nu met verse voetjes. In de hikes zijn de rubber voetjes namelijk volledig door en zaten halverwege de stok. Bij de Wallgreens, ook op Freemont street kan je 24 uur per dag van alles kopen en ze hadden ook deze doppen. Je kan er zelfs complete krukken kopen, het is maar dat je het weet.
Dan zou de blog hier eigenlijk moeten eindigen, want what happens in Vegas, stays in Vegas.
Maarja, dat kan ik jullie niet aandoen, dus toch maar een klein inkijkje in onze dag.
Als we de bus (de Deuce voor kenners) in willen treffen we een buschauffeur (v) die nog niet de les klantvriendelijkheid met goed gevolg heeft afgerond. Kortom, we hebben de kaartjes nog geen minuut als de bus weg is op de app staan en nemen de bus erna met een chauffeur (m) die het certificaat duidelijk wel binnen heeft. We gaan boven voorin zitten, zodat we goed zicht hebben op alles op de strip. We zijn uiteindelijk wel een uurtje onderweg als we bij de outlet South uitstappen. Wel lekker om op deze manier een keer de strip af te rijden en dat voor maar $8 p.p. voor 24 uur.
In de outlet kopen we nog iets, wat we eigenlijk niet nodig nodig hebben maar wel willen hebben en we eten een pizzapunt. Dan gaan we weer terug met de bus en stappen we uit bij het hotel met de Eifeltoren. We doen rustig aan van het is al zeker 45 graden en zijn dan niet ontevreden als we aan de overkant bij Bellagio de gekoelde binnentuin bekijken. Daarna nog even de mooie beelden en fonteinen bij Ceasar Palace en dan vinden we het wel weer genoeg om de bus verder naar het hotel te nemen.
De restaurantjes die wij op het oog hebben voor het avondeten, zijn blijkbaar door meerdere mensen uitgezocht. De wachttijden overstijgen ons geduld en zo komen we dan toch maar een keer bij Denny’s uit. Daar worden we heel vriendelijk door een dame bediend, die alles zo zwaar vond dat ze eigenlijk gewoon met pensioen zou moeten. Maar dat zou wel niet lukken met de sociale voorzieningen alhier. Ineens komen er andere mensen langs de tafels met een stuk taart. We zagen al dat er een taart werd aangesneden en dat er getrouwd was. De taart was veel te groot voor het gezelschap en hij kon niet meer mee naar Kentucky. Blij dat we maar 1 stukje samen hebben genomen, want het is goede cake met een dikke laag frost erop: mierzoet.
Freemont street is iets compacter afgezet dan gisteren, toen het de eerste vrijdag van de maand bleek te zijn. Ook de inzet van de popo’s was ook aanzienlijk minder. Er stond weer een goede band te spelen met hun eigen nummers, waar nu duidelijk ook een aantal fans van aanwezig waren. Ook naar ons gekeken was er één meer fan van de ruige rock muziekstijl dan de andere.
We kijken nog wat rond en lopen weer terug naar de overkant waar we in het casino van ons hotel nog een drankje nemen en Craps spelen. Tenminste Mirjam kijkt en ik speel, maar dat is geen verrassing lijkt me. Als het drankje op is breng ik Mirjam naar bed en ga nog even terug naar het feest beneden. Al met al een leuke avond, waarbij we gisteren het hotel een beetje gesponsord hebben, speel ik vandaag quitte.
In de lift naar boven tref ik nog een paar dronken dames aan, waarbij er één tot schaamte van de wat minder dronken vriendin mij om $20,- vraagt. Veel verder rijkt de communicatie niet en als haar etage is gekomen, slepen de vriendinnen haar uit de lift en wensen wij elkaar een mooie avond. De liftdeuren gaan dicht, maar het lallen verstompt pas als ik een aantal etages verder ben.
