Dag 11, De eerste helft zit er op (Amarillo – Albuquerque)

Howdy all Y’all,

We hebben een lekker nachtje gemaakt en ontbijten weer lekker in het hotel. Dan is het de grote verhuizing, want met een wasdag wordt ook alles uit de auto gehaald en opnieuw ingepakt. Dat is best wel wat slepen om de kamer weer leeg ende schoon achter te laten. Het lukte ons toch maar weer mooi om alles op het karretje te krijgen en de auto weer vol te laden.

Vandaag een flink ritje van 4 uur snelweg, dus met de oude 66 rijden waar hij nog aanwezig is en stops wordt het een lang ritje. We gaan gelukkig door de tijdzone heen en winnen daar een uur. Leuk om te zien dat googlemaps dat al meeneemt in de berekening.
De eerste stop is de Cadillac Ranch. Hier hebben de kevertjes van 2 dagen geleden een voorbeeld aan genomen. Halverwege stukje ernaartoe lopen komt de verflucht je tegemoet. Onderdeel van het kunstwerk is dat je jouw graffiti erop mag spuiten. Er liggen veel bussen en ik weet niet wat ik zie. Mirjam duikt erop en begint driftig een niets vermoedende Cadillac vol te kalken. Nou heb ik later ook maar mijn lengte gebruikt om op een achterklep wat verf achter te laten. Leuk om even te zien en doen, wel wennen aan de hoeveelheid mensen daar. We zijn een beetje gewend dat er niet veel mensen bij zoiets staan.

In Vega bewonderen nog dat wat ooit mooi geweest was en nu totaal verwaarloosd is. Het heeft ook wel weer iets. Na Vega komen we bij Adrian TX aan. Op zich een nietszeggend plaatsje, ware het niet dat precies hier het middelpunt van de route66 ligt. 1139 mijlen van Chicago en Los Angeles. Het cafe (voor koffie hè) is dicht, maar we kunnen wel een beroemd appeltaartje met en zonder groene peper kopen. Jaja, die waren zeker erg goed moet ik zeggen. Na de foto momenten gaan we op weg naar New Mexico, de staatsgrens een paar mijlen verderop.

We merken dat hier de Route66 gekte iets minder is dan we tot nu toe gezien hebben. Daar was veel nagebouwd of hersteld, terwijl je nu vooral matig onderhouden signs zag. De oude weg is hier en daar ook volledig verdwenen en dan moet je wel over de I40. We kwamen zelfs op een stuk waar we door de modder heen moesten omdat er, toen er nog wel water was, een rivier over de weg was gespoeld. Naast plaatsjes, die soms nog wel mooie Route66 bouwwerken hebben gemaakt, zien we ook het landschap veranderen.

Groene prairie met ronde struiken, tot aan een prachtige kloof met groene bomen en rode rotsen. Hier en daar vergelijkbaar met de Grand Canyon, dat niet grand. Wel weer anders dan in Palo Duro. We kijken in ieder geval onze ogen uit en genieten van de mooie rit. Vlak bij Albuquerque pakken donkere wolken zich voor ons samen. Prachtige bliksemschichten zien we in de verte en we krijgen ook nog even een flinke bui op het schuifdakkie. Gelukkig hebben we die met de eerste druppels dicht gedaan.

Bij het hotel kunnen we de auto met de valet parkeerman meegeven. Morgen weten we of hij hem ook teruggeeft, we hebben in ieder geval goede hoop. Hoop hadden we ook om te gaan zwemmen in het buitenbadje. In badkleding stonden we klaar, maar helaas hij was dicht omdat er binnen 300 km een bliksem is geconstateerd. We krijgen voor de schrik nog wel een gratis drankje van het hotel aangeboden. Hoewel het nog iets voor zessen is, besluiten we te gaan eten. Wij zitten immers nog in het standje van een uurtje later. Ook hier hebben ze een 505 Central Urban Foodhall. We wagen het erop en eten een echt heel lekkere smashburger.
Als we terug lopen, de krukken kan ik voor zo’n stukje gelukkig al in het hotel laten, voelen we al wat druppels op ons. Vanavond wordt het dus geen zwembad meer.