Dag 9, Yes, this is the way to (OKC – Amarillo)

We hebben lekker geslapen en genieten van een douche met een enorme waterstraal. We checken uit en ik kan het niet laten om even een leuk deuntje in het hoofd van de receptioniste te activeren als zij vraagt waar de reis heen gaat. Nou Amarillo natuurlijk, is this the way? Ze bedankt mij vriendelijk. (Tip: De liefhebber zet nu zijn geluid wat harder)
Het ontbijt is niet inbegrepen en Mirjam wil de hele week al bij de Cracker Barrel eten. Nou, omdat het zondag is dan maar. We gooien de spullen in de auto en gaan op weg.
Geleerd van het vorige pannenkoek avontuur bestellen we een grandma’s sampler breakfast to share met extra toast. Dat blijkt meer dan genoeg te zijn en ik moet zeggen, dit is toch wel de top. Heerlijk vers bereid, een mooie start van de dag.

Als eerste ligt weer een oude brug op de route. Deze ziet er tenminste als een oude brug uit en werkt nog prima. Als we uitstappen, merken we overigens wel dat het bloody hot gaat worden vandaag. Het is kwart voor elf en even een foto van de brug maken is al een heel klusje. Dapper stappen we dan ook weer de koele auto in op weg naar een aantal andere bijzonderheden langs de weg.

Elk dorp heeft zijn eigen Route66 paal, grappig maar niet meer origineel. Dat is een tweemotorig vliegtuig wel. Op zoek naar dat ding blijken we ineens weer terug te rijden. Het zorgt ervoor dat we onze eerste wildlife in de vorm van een Coyote spotten, sierlijk steekt ie over. Wij maken een U-turn en blijken beter een afslag eerder op de rotonde konden nemen, dat doen we nu en al snel spotten we het vliegtuig. Het blijkt een eerbetoon aan Charles Kegelman uit Reno, die in 1942 met zo’n ding verongelukt is.

De volgende stop is de Pony Brug. Die is gelukkig net vorig jaar gerestaureerd en ziet er inderdaad netjes uit. Mirjam wordt erg blij van de enorme passer die als kunstwerk erbij staat en wordt minder blij van het ontbreken van een restroom aldaar. Nouja, dan maar tussen de deuren van de auto. Inmiddels tikt de thermometer de 41^oC aan, het verdampt voordat het de grond raakt.

We halen onderweg een broodje bij de Walmart en zoeken een lunch plek op. Net voor ik wil parkeren staan er ineens 3 politie auto’s op de weg. Ze gaan druk in gesprek met iemand die in een geparkeerde auto zit. Het ziet er niet bedreigend uit, dus gaan we lekker onder een afdakje aan een tafel zitten. Daar zien we de sherrif himzelf er ook bij komen en druk met het mannetje in gesprek gaat. Einde van het verhaal, popo’s zijn weg en het mannetje leest een boek in zijn auto. Het zal wel.

De oude route66 loopt veelal vrij dicht langs de snelweg. We wisselen een beetje af en selecteren in ons boekje welke dingen we willen zien en waar wij met 75 mijlen in het uur voorbij razen. Als ik het eerste museum die we willen bezoeken in de navigatie zet, geeft deze aan dat het museum gesloten is. De volgende is dat niet en het blijkt een klein openlucht museum te zijn. De meeste huisjes zijn binnen gekoeld, dus het is van huisje naar huisje snellen. Het geeft in ieder geval wel een leuk beeld uit de oude tijd.

In Amarillo rijden we langs de Big Texan Steak Ranch, waar hun specialiteit een 2 kg steak is die je gratis krijgt als je hem in 1 uur naar binnen klapt. Daar gaan we zeker eten en we gaan ook zeker niet aan de challenge meedoen. Vanavond zit alles al vol, maar voor morgen heb ik een tafeltje weten te reserveren. We rijden door naar de Slug Bug Ranch. Een paar halve VW kevers die ze rechtop in de grond hebben gezet. Een copy van het verderop gelegen Cadillac Ranch. Het is grappig om te zien, we maken wat foto’s en duiden de aanzienlijk koelere auto weer in.

Aangekomen in het hotel blijkt de nogal chaggo receptioniste onze reservering niet te kunnen vinden. We zitten in het verkeerde hotel. Er is nog eenzelfde een paar mijl terug. We zijn er maar blij mee, want we moeten er twee nachten verblijven en hier worden we uiterst vriendelijk begroet. Waar we het hotel wat lastiger konden vinden, was kamer 404 (de nerds onder ons snappen het) toch snel gevonden. Het is een nieuw hotel, nog geen 4 maanden oud, dus alles ziet er prachtig uit. Om de dag rond te maken dineren wij in de, op loopafstand gelegen, Cracker Barrel. Terug in het hotel is het tijd voor een wasje. Het hotel is nog te nieuw om de betaalautomaten te koppelen, dus dat is nog gratis ook. Tevreden sluiten we de oogjes voor deze dag.