Dag 24, De natuur op z’n mooist (Mammoth Lake – Sonora)

We worden in de zomer in een koel skidorp wakker. Dan moeten we, net als in de oudheid, op pad voor een ontbijt. Gelukkig is er een VONS supper in de buurt, deze stond nog niet eerder op ons netvlies, maar heeft een soortgelijk assortiment als de SafeWay, dus laden we het wagentje vol met baggels, tomaat en kalkoen. Bij de Carls jr. scoren we een drip coffee to go, waar overigens nog best wel wat mensen een burger met frites aan het slachten waren.

Iets buiten het dorpje, al wat hoger op de berg vinden we een leuke plek voor het ontbijt. Heerlijk om tussen de dennengeuren te ontbijten, wel met een flinke aandacht van een groep wespen. Ik leg maar wat kalkoen voor ze op de tafel, zodat ze mij niet hoeven te storen. Het effect is redelijk (4/10). Als we weer weggaan zet ik de buitenkraan nog even open, want ook daar zijn veel wespen. Het is daar best van de temperatuur en je ziet ze dan ook dankbaar drinken.

Niet veel later zijn we in Lee Vinning en draaien we de US120 op, de welbekende Tioga Pass, ten noorden van Yosemite. Al snel weten we niet meer waar we moeten kijken. Wat een enorm mooie natuur met al die bergen en steenlawines (niet live natuurlijk) om je heen. We stoppen dan ook regelmatig om even te kijken en wat foto’s te nemen. De weg verder loopt door een prachtig gebied met grote, heldere meren en bergen. Teveel om op te noemen, ook dit is weer prachtig om te zien en wat mooi dat we hier zomaar kunnen rijden.
We stoppen bij het visitorscenter, wat ook hier een beperkte toegevoegde waarde levert. Wel heeft Mirjam er een pin voor de rugzak kunnen scoren, toch nog een hoogtepunt.

De eerste lunchplek wordt afgewezen, als we het parkeervak in willen rijden. Andere mensen zitten al op een bankje en die zie je duidelijk veel energie steken in het verwijderen van insecten van hun maaltje. Daar hebben wij geen zin in.
De volgende plek is al aanzienlijk beter en daar strijken we dan ook neer. Niet alleen ligt de plek mooi, de temperatuur is met zo’n 26 graden ook heel aangenaam. Dat waren we al even niet gewend.
Al snel komt de eerste kraai langs die duidelijk niet al te schuw is. Hij (of welke pronoun dat ding ook wil gebruiken) heeft duidelijk veel zin om mee te lunchen en heeft zijn vriendjes ook gevraagd om aan te schuiven. Allemaal wel grappig, al stop ik het eten toch maar onder toeziend oog van de kraaiende kraaien in de tas. Als we klaar zijn met eten komen ze zelfs mee naar de auto, wellicht dat er toch nog wat voor hun in zit, nou niet bij ons helaas.

Daarna verwachten we alles wel zo’n beetje gezien te hebben als er een auto met knipperlichten half op de weg staat. Inmiddels is dat voor ons niet het teken om er strak omheen te sturen, maar om even goed te kijken naar wat er te zien is. We worden niet teleurgesteld en zien een mama beer, met twee cups een beetje lekker op het bergje struinen. Ons eerste gespotte wildlife is meteen bingo.

De afdaling van de berg gaat over een mooie verse weg, met veel S-bochten. Zoveel dat Mirjam even goed naar buiten moet blijven kijken. Super mooi hoe we in no-time een enorm hoogteverschil overbruggen en een geweldig uitzicht hebben over het Don Pedro reservoir. Daar stoppen we bij een vista-point om al het fraais te bewonderen. We klimmen ook het bergje op, zodat we daar ook de geo-cache kunnen loggen. Weer terug in de auto merken we dat we zweten als een otter, hier is het dan ineens weer 39 graden.

Vol met al deze indrukken rijden we door naar Sonora, waar we in the Herritage Inn twee nachten gaan slapen. Een lekker schoon motel met 3 verdiepingen, zonder lift. Laten we nu net een kamer op de 3e hebben gekregen… Omdat het op een berg is gebouwd, kunnen we om het gebouw heenrijden en kunnen we via nog een klein rolbaantje onze koffers zo naar de kamer rijden. Eenvoudig en zeer ingenieus opgelost.
Het buitenbadje is best groot en diep, dus daar dobberen we nog even rond om alle indrukken van vandaag een plekje te geven.

We eten in Emberz, dat was aangeraden door de receptioniste. Super leuk tentje met een goede keuken. Met een iets te vol buikje strompelen we weer terug naar de hotel kamer om het mandje in te duiken.