Dag 2, Waar het allemaal begint (Chicago)
We zijn al vroeg wakker, maar dat is de normale jet-lag. We proberen nog wat te slapen, maar dat lukte maar beperkt. Fris ende fruitig gaan we al om 7.45 (jawel op zondag) op pad om een dagkaartje voor het OV te kopen. Slechts $5 p.p., zo krijg je de mensen wel in het OV. In een lekker ochtendzonnetje met een mooi temperatuurtje zien we de stad ontwaken, het leven is goed.
Mirjam had gelezen dat Lou Mitchells een echt start de route66 ontbijt serveert. Omdat we aan de vroege kant zijn, kunnen we direct in een leuke booth zitten. Een klein half uurtje later zit het afgeladen vol en staat de wachtrij tot buiten. We bestuderen de kaart even goed en bestellen een lekker ontbijtje. Als opwarmertje krijgen we een mini oliebol. Ik had al ergens gelezen dat iedereen een gratis donut binnenkant krijgt, maar dacht meer dat je dan wat gebakken lucht kreeg. Gezien de berg die ze op voorraad hadden, verwachtten ze nog wel wat klanten. Het was in ieder geval een leuke belevenis en ze doen er in ieder geval alles aan om de route66 levend te houden.
Met een overvol buikje gaan we op weg naar het park en de cloud gate (the Bean) bezoeken. Het is een mooi park waar we rustig een beetje doorheen waggelen. Ik voel me net een piraat met het getik van de krukken, maar ach…zolang het maar werkt. Het park, en eigenlijk de hele stad, staat vol met kunst. Eerst bezoeken we het Jay Pritzker Pavilion. Een heel bijzonder bouwwerk dat een heel mooi plekje in het park heeft. We vragen ons af hoe bijzonder het zal zijn om hier een concert bij te wonen. We zullen het niet gaan ervaren.
De boon is ook weer heel bijzonder. Mooi hoe de gebouwen erin spiegelen en als je onder de boon staat geeft elke stap die je zet weer een ander spiegelbeeld. Je moet het maar verzinnen. Over een mooie brug op naar het kunstmuseum, maar daar waren we nog te vroeg voor. Geen ramp, zeker nu we wat hoger staan en even kunnen genieten van de mooie uitzichten. We zijn vlak bij het begin van de route66, dat bordje moet natuurlijk op de foto.
Een grote must do in Chicago is een boottochtje langs alle architectuur die de stad rijk is. We kopen een kaartje en drinken even iets omdat de boot pas over 30 min. vertrekt. Als we in de enorme rij willen gaan staan, blijk ik de magische arme man op krukken kaart te hebben. We mogen als eerste op de boot en zoeken een lekker plekje met mooi uitzicht en voldoende ruimte om het beentje te strekken. De gids is een echte architectuur fanaat en leert ons van alles over hoe we de architectuur van de imposante ze wolkenkrabbers moeten lezen. Een leerzaam en lekker ritje, waarbij we ons ook beseffen dat we ons niet ingesmeerd hadden. Gelukkig is de schade beperkt.
Als het tijd is voor de lunch lopen we langs een Chipote. Een wrapje is dan wel welkom en het is net als bij de subway’s: “Wijs maar aan wat je wilt hebben”. Je hebt dan blijkbaar alleen keuze wat voor soort eten je wil, niet de hoeveelheid. Niet veel later zit Miram met een bak sla met kip en ik met een enorme wrapbol, waarvan het nog steeds een raadsel is hoe zij deze hebt weten in te vouwen. Het is in ieder geval teveel en ik vraag een doggie bag en we gaan terug naar het hotel. Daar zien we hoe Spanje een terechte kampioen is geworden en ik schrijf alvast een draft van deze blog.
In Chicago is de Weber ooit ontstaan en dan is het wel zo leuk om in een origineel Weber restaurant te eten. De special van de zondag, een brisket, was uitverkocht dus Mirjam neemt een zalm op cederhout en ik neem een BBQ mixje. Heerlijk afgetopt met een Weber’s backyard brew. De ketel staat overal centraal en zelfs het wijnglas kon niet achterblijven. De bediening zat in het thema slowcooken, wat nou net niet helemaal aansloot bij de verwachting en de beleving. Vriendelijk was het zeker, maar niet al te snel.
Het einde van de bucketlist is al bijna bereikt en al snel zitten we in de bus naar de Buckingham Fountains, je weet wel die van de intro van Maried with Children. Het begint al wat te schemeren als wij aankomen en dat is mooi, want dan wordt de fontein mooi verlicht. Niet alleen de fontein overigens. Man man man, wat een kermis met al die verlichte elektrische riksjas en soundblasters. Maargoed, het mag de pret niet drukken en we maken een hoop foto’s. Ook zien we hoe de stad weer naar de nacht overgaat en de lampjes het van de natuurlijke lamp overneemt. De bus naar huis laat even op zich wachten maar binnen een half uur zijn we dan toch weer op weg naar ons hotel waar we niet veel later de luikjes sluiten.
