Dag 20, De bloedhete hike (mt Carmel – Springdale)

Dat was wel weer een erg lekker nachtje met een split-airco. Geen herrie en een comfortabel temperatuurtje. We gaan eerst naar het restaurant voor een ontbijt, die is gelukkig vandaag wel open. We kiezen weer voor een lekker eitje met toast, zonder boter. Hoewel de vriendelijke dame dat netjes heeft opgeschreven is het toch niet helemaal gelukt. Gelukkig is de toast niet in de pan gebakken en hebben we een lekker ontbijt. We leren in ieder geval dat de inmiddels overleden Oma in 1945 al een creatieve geest had en door de oorlog te weinig hout. Er was maar ruimte voor Ho-made pies op het bord, iets wat we nu een normale afkorting vinden, maar toen zeker niet.

We zetten de koers in op ingang Oost-Zion. Onderweg stoppen we een paar keer om al het moois te bekijken. Vanaf deze kant het park binnen rijden geeft zeker het mooiste zicht op alle natuurschoon. Voor de zieke geesten: Ik heb het dan niet over de schaars geklede dame van de foto hierboven. Ook hier is het niet al te druk en we kunnen een paar mooie foto’s maken, zonder dat er allemaal auto’s op staan.

We hoeven niet te wachten voor de tunnel. Dat komt mede doordat sinds 7 juni dit jaar je niet meer met een grote campert door de tunnel mag (ook niet voor $15). Daarvoor moest immers de tunnel even dicht voor het normale verkeer. Anyway het kleine doorkijkje midden in de tunnel en het panorama na de tunnel is ook weer adembenemend. Dit is Zion op z’n mooist.

Na een klein rondje op de parkeerplaats vinden we een mooi plekje voor de bolide en maken we een lunchpakketje voordat we het park in gaan. Mirjam heeft nog aardig last van haar voet, zeker na de uitglijder van gisteren en met mijn knie gaat het een stuk beter, al moet ik wel de hulpmiddelen gebruiken voor de hike die wij willen gaan doen.
We zitten al snel in de shuttle (geen wachttijden deze keer) en stappen bij stop 5, Zion lodge uit om naar de watervallen te hiken. De verwachtingen zijn laag, want het is bloedheet (een graadje of 37) en het water in de rivier staat niet al te hoog.
Het is een mooi trippeltje, waarbij we het laatste eindje naar de middle emerald pool nog flinke treetjes heeft. Zoals verwacht is de hoeveelheid water beperkt, toch is het even lekker vertoeven daar. Minder is het vinden van het juiste pad. Het zou een rondje moeten zijn maar dat is niet gelukt en wij waren niet de enigste die het pad niet konden vinden. Dan maar terug en daar konden we via de Kayenta trail naar Grotto lopen, waar de 6e busstop is.

Een mooie hike met prachtige uitzichten, waar Mirjam mij ruim op tijd heeft behoed voor een eventuele val van de berg af. We hebben het beiden gered en reden naar stop 9 waar we allemaal de bus uitmoeten, het is ook het begin van de Narrows. Daar hadden we geen zin meer in en we stapten over op de andere shuttle, die ons lekker door het park heen reed naar de ingang toe.

Het hotel (Zion Canyon Lodge) zat een paar minuten rijden van de ingang van het park en nadat we even hebben moeten wachten tot de receptioniste uit getelefoneerd was, konden wij inchecken. De mooie ontbijtruimte was er wel, maar niet actief in gebruik dus kregen we een ontbijt to-go mee. Op zich prima, maar wel vreemd dat ze bij de booking anders aangaven. De kamer is in ieder geval prima met een goede douche, die wij inmiddels wel nodig hadden.

Op wandelafstand zit Porter, waar we vorige keer een goede ervaring hadden. Nou, dan zijn we niet te beroerd om nog een keer langs te gaan. De service was matig, terwijl ze het nou niet echt druk hadden. Het visje met rijst en groente en natuurlijk de alcoholische versnaperingen overstegen de service, zonder dat daar een foto finish voor nodig was. Met een vol buikje lopen we nog even door de souvenirs winkel heen en halen we een cookie en ijsje als toetje.