Dag 6, Bij de route blijven (st. Louis – Springfield MO)

Na een lekker nachtje ontwaken we toch wat aan de vroege kant in de mooie blue guitar kamer. Zoals een goede BzB zit er geen ontbijt bij. Omdat het wel al heel wat beter gaat met mijn knietje, maar ik daar nog wel wat voorzichtig mee ben gaat Mirjam deze keer op pad naar de bakker. Die blijkt er niet meer te zijn, maar iets verderop in de straat mag Mirjam haar Engels in het wild gaan testen. Helaas blijkt de verkoper vooral Spaans te spreken, dus met handen en voeten lekkere broodjes gescored.

We malen verse bonen en hebben zo een heerlijk ontbijt. De broodjes zijn wel wat zwaar, één is meer dan voldoende. We hoeven dus niet meer op pad voor voer voor de lunch. Na de lunch is het inpakken en alles weer een beetje netjes achterlaten. We sliepen op een wat andere plek dan op de route 66, dus was het in de grote stad een uitdaging om onze auto gelijk te laten lopen met de instructie uit ons boekje. Iets verder de stad uit zijn de beide lijntjes netjes bij elkaar gekomen.

De eerste stop is het Route66 State Park Visitors Center in Eureka. Eerst maar even een blik werpen op de oorspronkelijke brug waar de weg overheen liep. Het is een wonder dat de brug er nog is, nu geheel zonder wegdek. Gelukkig wordt de nieuwe weg iets beter ondersteund. Binnen in het visitors center is een klein museum waar we zeker even rondlopen. Fijn om ook een mooi neon schild met Phillips 66 daar tegen te komen, het maakt deze mens blij. We komen niet geheel ongeschonden uit het winkeltje en zijn een mooie mok en kentekenplaat rijker.

De route loopt in Missouri niet overal helemaal door en vaak net naast de snelweg. Het is dus soms lastig om de juiste weg te vinden en we rijden ook wat stukken over de snelweg, vooruit met de geit. Onderweg zien we ineens een tot in de puntjes nagebouwde garage, die ook in de jaren 50 er zo uit had kunnen zien (denk ik dan). We kijken ook binnen even rond en ruiken ook daar de olie, wat de beleving compleet maakt. Achterin de garage zit een mannetje, die al licht op leeftijd is. Hij blijkt een kerk gekocht te hebben en de afgelopen 9 maanden er dit prachtstukje van gemaakt te hebben. Hij had ook nog een T-ford en een oude Ford met bak, wat samen met de verzamelde spullen, hier een passend plekje hebben gekregen.

In Cuba zijn ze ook helemaal losgeslagen met het R66 virus. Met een grote taart vieren ze het 100 jarig bestaan en ze hebben ook hier prachtige muurschilderingen. Eigenlijk gingen we voor het neonbord van het Wagon Wheel Motel, echter de zon zorgde ervoor dat het ding uit stond. Nog steeds grappig, maar het is het net niet. Wel bevalt de lunch die we daar in een net park met zwembad aan onze lijfjes toevertrouwen.

Na de lunch stoppen we bij nog een keer bij een brug, die nog meer op instorten staat dan die wij eerder zagen. We lopen een stukje naar beneden om daar de brugrestanten wat beter te kunnen zien. Het is een mooie brug geweest, dat is zeker. Het is ook weer geocache tijd en die honger stillen we bij een enorme schommelstoel. Het blijven toch rare lui, die Yankees. Als het maar groot en over de top is, nou deze voldoet.
Zo goed en kwaad als het kan volgen we de route, maar de grote neonkraan met druppels moeten we toch de winst bij het verstoppertje spelen gunnen. Het is niet anders.

Springfield blijkt niet zomaar een dorpje te zijn, maar een dikke stad. Wel weer leuk om langs alle borden te rijden die vooral vragen of je bij hun iets wil komen eten of dat je nog een nieuwe auto nodig hebt. Nou eerst maar naar ons hotel, dan zien we wel verder. We zitten in een wat ouder Route66 hotel met nog de oude (al dan niet vernieuwd) neonreclame en wat oude auto’s op de oprit. Super leuk, ze weten de sfeer wel goed neer te zetten.
Na het eten bij de Olive Garden (het moest er toch echt van komen) lopen praten we nog wat met andere toeristen die ook staan te wachten totdat de lampjes aangaan. Nee, ze rijden zeker niet de route en wonen hier niet al te ver vandaan. Een vakantie van twee nachtjes is al heel wat. Wij doen dat liever 12 keer ;-).