Dag 17, Groots met een grote G (Flagstaff – Grand Canyon)
Na al het ontbijtgeweld van de afgelopen dagen willen we weer een “normaal” ontbijt. Mirjam pakt de koffers verder in en rij naar de safeway, die niet ver weg zit, om wat broodjes te scoren. Nou, dat lukt daar prima en ook de vleeswaren zijn weer aangevuld. De komende dagen zal het in de nationale parken immers wat minder zijn met de winkels.
De broodjes smaken goed en we gaan op weg naar de grote canyon. De rit ernaartoe is mooi, veel door bossig gebied en verre uitzichten. Onderweg stoppen we bij een net te duur, maar ook leuk souvenirs winkeltje waar we maar weer een lekker ice-koffie scoren. Het is denk ik ook wel het laatste Route66 gekkigheidje, nu zijn we officieel van de route afgeweken. Als ik naar ons boekje kijk is dat maar goed ook, want met de föhn hebben we de blaadjes wel los kunnen houden, maar het boekje zelf is er niet veel beter op geworden.
Aangekomen bij de Grand Canyon kijken we nog even verbaasd naar de toegangsprijzen. USD 100 p.p. voor niet Amerikanen. Gelukkig hebben wij de jaarpas, die we ook nog eens eind vorig jaar voor USD80 hebben gekocht. We stoppen bij het visitors center, maar de info daar is erg karig. Dan maar kijken of we al onze kamer in kunnen en gelukkig kan dat. Opvallend is dat er zelfs nog kamers vrij zijn, dat is redelijk uniek voor deze tijd van het jaar.
De kamer is zeer netjes, koel en er is ook een lekker zitje buiten. Daar eerst maar even lunchen voordat we naar de shuttle lopen die ons met een aantal tussenstops naar Hermits Rest brengt. Het is toch wel weer een heel mooi gezicht al die kleuren en het massale van de kloof. We weten niet waar we moeten kijken en proberen het ook nog eens op foto vast te leggen. Van Niels en Gwenny horen we dat hun zonsopgang foto momentje in de mist is blijven plakken. Wel sneu, als je daarvoor om 1.30 op moet en een p….-eind moet stappen. Gelukkig krijgen we later nog wel wat andere mooie foto’s van de tocht. Dat ziet er een stuk beter uit.
Zowel in de shuttle, als bij Hermits Rest is het rustig. De vorige keer dat we hier waren, zo’n 9 jaar geleden was het een stuk drukker. Wij denken dat de dwaze tarieven hier een rol bij spelen, maar een grondig onderzoek daarnaar heeft niet plaatsgevonden.
Als we weer terug zijn kunnen we even relaxen, voordat we naar restaurant El Tovar gaan. Het is iets verder dan gedacht, dus nemen we de auto maar. Ik had nl. al een reservering gemaakt, maar dat bleek niet nodig. Het is een chique bedoeling en je eet dan ook met uitzicht op de rim. Ik wilde eigenlijk bij een iets minder luxe tentje eten, maar dat is met de reservering niet helemaal goed gegaan. Nouja, het eten is lekker en hoe vaak eet je dan ook iets op zo’n speciale plek.
Na het eten begint het al goed te schemeren en maken we nog wat foto’s. De temperatuur is inmiddels ook al veel behaaglijker met een warm windje erbij. Dus drinken we nog wat voor onze kamer en probeer ik het internet aan de praat te krijgen. Dat lukt niet geheel volgens wens, dus schrijf ik de blog maar en laad ik die morgen wel op. Het geeft wel wat tijd om nog even buiten te gaan zitten. Dan valt op hoe donker het daar is. Al het licht maar snel uitgedaan en we zien binnen een aantal minuten het aantal sterren groeien en wordt ook de melkweg zichtbaar. Een mooi cadeautje aan het einde van de dag.
