Dag 8, Precies in het midden (Tusla – Oklahoma City)
Gisteren zijn we al vroeg op stok gegaan, dus waren we ook al op tijd wakker. Voor het ontbijt werd de Amish bakkerij aan de overkant van het hotel aangeraden. Dat hebben we dan maar gedaan. Ook hier maar een ei met toast en voor Mirjam bacon besteld. Helaas toch wat teveel boter bij de toast, maar het smaakte in ieder geval goed.
Vandaag een kort ritje, dus kon ik nog even Q3 van de F1-kwalificatie kijken. Gelukkig werkte het F1 TV abbo hier, want ESPN zend het in de states niet meer uit. Dat doet Apple nu, achter de betaalmuur en dat heb ik al betaald. Dan is het de auto vullen en verderop in de straat alle grote beelden bekijken. Ook hier is er best wel wat leuks van gemaakt en bij de houthakker is zelfs een winkel met een, jawel, kerstman in korte broek. Of ik ook op de foto wilde? uhm Nee, maar ik mocht wel een foto van het tafereel maken.
Het volgende punt is the een oude brug en het monument Where East meets West. Geen idee wat daar te verwachten, totdat we er waren. De auto uit het oosten (100 jaar geleden hè) en paard en wagen uit het westen. Alle vlaggen van de acht Route66 staten eromheen. Mooi gedaan en we bekijken ook meteen de oude brug.
We gunnen de auto een volle tank ($3.80 per gallon = € 0.88 per liter, laat dat even op je inwerken) en tanken voor ons zelf een mooie koffie om de rest van de weg te vervolgen. De route is hier wat eenvoudiger, gewoon de 66 volgen. We stoppen nog bij een soort openlucht trein museum waar we ook een geocache vinden. Mooi, is dat voor vandaag ook weer klaar :-).
Wel leuk dat we vandaag veel hebben gereden met uitzichten zoals op de laatste foto, afgewisseld met een wat bossige omgeving. Heerlijk. Dat is ook de lunch. We hebben een bak sla en wat brood gescored en vinden een mooie kampeertafel onder een afdakje bij het water. Waar het de afgelopen dagen een comfortabele +/-24oC was tikken we nu de 40 graden aan. Toch wel aan de warme kant, al kunnen we het met de afwisseling van de koele auto wel hebben.
De volgende stop is in Chandler, waar de schrijver van onze reisboek EZ66 guide een art winkel heeft. Leuk om dan je boek te laten signeren. Helaas is de beste man uithuizig en we kunnen hem wel gaan bellen, maar kunnen dat ook niet doen. We gaan voor optie B.
Plots moeten we in de ankers voor een mijlpaal. Er staat een enorme naald in de grond. We hebben het geografische midden van de Route66 bereikt.
Nadat we daarna nog even stoppen bij een oude, iconische barn (schuur) doemt al snel de contouren van Oklahoma City op. We worden netjes naar de voorkant van het hotel begeleid en betalen voor het eerst deze reis $10 om de auto te parkeren. Dat is nog wel te overzien.
Het hotel heeft een klein, maar wel lekker verkoelend buitenzwembad op het dak van de 3e etage (wij zitten op de 13e). We koelen wat af en lopen in de nog steeds hete stad naar the old spaghetti factory. Die keten was ons de vorige trip wel bevallen en ook nu hebben we er lekker gegeten.
Terug in het hotel is het tijd om de blog te schrijven en de foto’s te ordenen. Ik kijk nu al uit naar de trip van morgen want, jaja dat is the way to Amarillo.
