Dag 4, Vertragen om iets te zien (Shorewood – Pontiac)

Na een lekker nachtje zijn we bijtijds weer wakker. We doen wat rustig aan, want we willen de dag beginnen met een bezoekje aan de oude gevangenis van Joliet en die gaat pas om 10 uur open. Het ontbijt is incl. in dit hotel dus wordt ook de eerste wafel gemaakt. Er is genoeg keuze en het is ook een mooi moment om onze eigen kaas uit zijn vacuumjasje te bevrijden. We bespreken de route nog even met locals die net de route de andere kant op hebben gereden.

In de hotelkamer nog wat opruimen en we vertrekken naar de bekende gevangenis. Je kan de gevangenis nl. kennen van de blues brothers of prison break. Eerst maar even met de blues brothers op de foto. Leuk truitje zie ik jullie al denken, dat klopt die is vers.
Het is een self-guided tour, met kaartje waar alles te vinden is.
Het blijken veel lege gebouwen te zijn die je vooral van buiten kunt bekijken en waar je naar binnen mag is ook niet al te veel te zien. Op het terrein loopt ook iemand met wat uit het autisme spectrum en hij verteld op luide toon aan iedereen die het wil (of niet) horen wat hij allemaal weet. En dat is veel, heel veel. Al met al best wel leuk om eens rond te lopen en bepaalde scenes te herkennen, aangevuld met weetjes over de gevangenis. Wel frapant is de staat van de gevangenis. De verf bladdert letterlijk van het plafond en de muren. Na 1.5 uur zijn we wel rond en stappen we de auto in voor de Route66.

Nu we het routeboekje van EZ66 guide een beetje snappen kunnen we de route goed volgen. Er staat nl boven aan de pagina WB en onder aan de pagina EB. Je kunt de rit nl. 2 kanten op maken East-bound of West-bound. Dat gaf eerder nog wel wat verwarring. De verschillende “hier moet je even gaan kijken” plekken uit het boekje kloppen ook goed en zijn ook leuk om even stil bij te staan. Letterlijk uiteraard, maar het was maar goed dat we een kort ritje hadden vandaag. We hebben een hoop stops gemaakt. Het Joliet Museum, een paar gerestaureerde pompstations, een 2 kamer gevangenis etc. Wel leuk om te zien dat men er wat aandacht aan heeft besteed om er wat van te maken. Niet in de laatste plaats omdat de route66 in 1926 is gemaakt, precies een eeuw geleden.

We lunchen in een, van buiten, vaag uitziende bar/grill. Binnen is het echter helemaal leuk en tegen de verwachting in krijgen we een mooi gegrild kippetje als burger voorgeschoteld zonder teveel kledder. Precies wat wij graag wilden na het vele eten van de afgelopen dagen. De restaurantjes prijzen zichzelf graag als de originele route 66 gelegenheid aan. Om de ervaring compleet te maken hebben ze ook vooral het vette en zoete aanbod op het menu. Wij hadden gelukkig een uitzondering gevonden.
Met al die uitstapjes en leuke dingen om te bekijken kost de rit wat extra tijd, maar we vermaken ons goed, dus dat is ook helemaal goed.

Aan het einde van de dag komen we Pontiac binnen, waar we ook een nachtje blijven tukken. Hoewel het best wel een aardig stadje is, valt het restaurant aanbod, niet fastfood zijnde, wat tegen. Dan maar voor de Route66 aanrader: “Edinger’s Filling Station”. Leuk van binnen met heel veel oudjes. Er blijkt een menu met dikke korting te zijn voor de locals die wat minder te besteden hebben. Nou, wij bestellen een burger en wrap van het gewone menu en die smaken prima. Het biertje blijkt wat lastiger, dat wat ik had besteld hebben ze niet meer. “Wat nu?” zie je haar denken. Ik heb maar aangegeven dat ik deze bieren toch niet ken en ik ze gewoon ga proeven. Ze moest het even verwerken, maar snapte het uiteindelijk wel en kwam met een ander biertje terug.

Na het eten nog even een waterkoker kopen bij de Walmart. Tenminste even…dat duurde nog wel even. Ik had een cashback ingegeven, pinnen bovenop de kosten voor de boodschappen, maar al wat er gebeurde, geen geld. Met wat medewerkers en video erbij kwamen ze tot de conclusie dat de cashback afgeschreven was, maar direct ook gecrediteerd zou worden. Dat wordt komende nacht gedaan. We houden het in de gaten.