Dag 1, Strompelend de States in. (Alphen naar Chicago)

Alles staat al ingepakt ende klaar, dus kunnen we de dag rustig beginnen. Al merk ik dat wij wat verschillend over rustig beginnen denken😉. Bas is goed op tijd om ons op te halen. Het is toch wel lekker om een bekende taxi chauffeur te hebben.

Op Schiphol zijn we al snel van onze bagage af en melden we ons bij de assistentie. Het knietje gaat wel beter, maar is nog niet lekker, dus dan maar met wat hulp. Het is in ieder geval een pro. Hij heeft het duidelijk al vaker gedaan en loodst on behendig naar de gate. Daar wachten we nu tot de deuren in de slurf open kunnen. Dat blijkt niet eenvoudig en levert wat stress bij het personeel. Het gaat vast wel opgelost worden. Op naar het 9uurs reisje.

Nou, dat reisje verliep perfect. Het eten was zelfs lekker en de Boeing 787, de dreamliner, is erg ruim van binnen. Mooie grote ruiten (we zaten bewust voor de motor zodat de ruit ook heel bleef) die digitaal gedimd worden. Heel chique allemaal.
Na 2 films (waarvan ik bij 1 opeens de verhaallijn kwijt was en even heel wat minuten terug moest spoelen) en wat eten stond Chicago al op de borden en werd de landing ingezet.

We maken een zachte landing op Chicago en daar stond ook al iemand klaar om mijn knietje te ontlasten. Super handig, want zo hoefden we de MPC (Mobile Passport Control) niet meer in te vullen om snel door de CBP (Customs en Border Protection) te komen. We worden ook hier weer soepel vooraan in de rij gezet. Een mooie bonus dus. Nadat we bij de shuttle naar de trein waren afgezet raakte ik nog in gesprek met wat mensen die ook wat over de bijbel wilde vertellen. Ik zat immers op het bankje te wachten op het toiletbezoek van Mirjam. Een mooi gesprek gehad over de route 66 en gelukkig niet over alles wat ook in de bijbel staat. Hij had goed door dat ik daar op dat moment niet al te veel behoefte aan had. Mooi weetje is dat er een vlak met een blauwe lijn op de grond is getekend. Dat is een stukje overheidsgebied, waar het vrije woord mag klinken. Als je er ooit komt en je hebt de behoefte om wat bijzonders te zeggen, it’s the place to be.

De trein staat zeer goed aangegeven en we zitten al snel in de metro naar downtown Chicago. Een prima ritje, waar ik ook meteen de AT&T e-sim voor Mirjam regel. Kunnen we voor nog geen $35 internetten en hebben we ook een Amerikaans telefoonnummer. Handig om een restaurant te bellen of een reservering van een hotel te annuleren. Ik had eerder een reservering voor Treasure Island in Las Vegas gemaakt, maar die kon ik alleen tel. annuleren. Vanuit NL werd dat wat begrotelijk, dus dan is dit een mooie oplossing.

Het hotel ligt gelukkig vlakbij het metro station dus dumpen we onze spullen op de hotel kamer en duiken de stad in. Nu lukt het lopen met 2 krukken wel aardig en we starten het consumptiegeweld van deze vakantie bij de Starbucks. Saillant detail dat mijn bankpassen (zowel de fysieke, als de google pay) het niet doen. De creditcard red ons en nog voor we bij ons tafeltje zijn bedenk ik dat ik de bankkaarten nog niet op wereld heb gezet, een rookie mistake. Dat konden we meteen fixen en nu werkt het allemaal weer soepel.

Na wat foto’s, waaronder ons eerste bordje van de route 66, en een bezoekje aan de locale super besluiten we iets te gaan eten bij het sportcafe naast het hotel. De chocomedaille wedstrijd om de 3e WK plek is net afgelopen en het geluid staat nog net iets te hard.
Leuke gerechten op de kaart. Een wrap voor Mirjam en een shepherd’s pie voor mij. Afgetopt met een glaasje chloorcola voor Mirjam en een straffe IPA: Anti-Hero van Revolution Brewing voor mij. Het smaakte toch wel weer prima en we merken dat het best te doen valt met de slaap.
Na het eten even het reiszweet afdouchen en dan toch maar een beetje aan de vroege kant het mandje in. Het was wel weer een flink dagje en we hebben de conclusie getrokken: Chicago is leuk.