Dit keer komen vanuit het zuiden en wordt ineens duidelijk waarom het Castle Rock heet, de foto legt het verder uit.
Na het scoren van een vest lopen we naar de Tommy outlet om daar te ontdekken dat deze permanent gesloten is. Dat hebben we eerder meegemaakt. Er is een nieuwe outlet in het noorden van Denver waar nog de enige Tommy outlet in Colorado blijkt te zitten. Na wat rekenwerk blijkt dat we daar een half uur kunnen shoppen, dat klinkt als een plan dus.

De nieuwe (nouja 2018) outlet in Denver is groots opgezet en we vinden al snel de Tommy winkel. Het half uur blijkt lang genoeg om nog wat te kopen en tevreden lopen we terug naar de auto. Daar kleden we ons om voor de vliegreis. Even een vers shirtje en lange broek. De rit naar het vliegveld gaat lekker en we genieten nog even van het landschap, de skyline van Denver en de voertuigen op de weg. Na het voltanken van de auto leveren we hem in bij Avis en kunnen meteen met de shuttle mee naar het vliegveld. We hebben er dan 5372 km opzitten en hebben bijna 89 uur in de auto gezeten.

Het inchecken en passeren van security gaat lekker rap, dus is er nog even tijd voor een hapje en een drankje, voordat we weer aan boord van de A350 gaan. Een mooi en ruim vliegtuig waar we nog even extra van kunnen genieten omdat we tegen half acht in de avond, een klein uur te laat vertrekken. Nu is dat geen ramp, want we gaan ook wat korter vliegen dus dat compenseert weer. De verzorging in het vliegtuig is weer goed en vriendelijk. Wat wel balen is dat de In-Flight-Entertainment het de hele reis niet deed. Gelukkig had ik nog wel een Netflix-film gedownload, het blijft behelpen.

De rest van de vlucht verloopt eigenlijk prima en al snel moeten we weer door de security heen in London. Zo’n drie kwartier hebben we om nog even wat te drinken en dan vliegen we al weer naar Amsterdam. De koffers zijn weer netjes meegereisd en mijn voorspelling bij de landing dat we om 16:00 voor de vertrekhal stonden bleek goed, we hadden nog twee minuten over. Bas wilde toch nog even wachten tot de brug bij Leimuiden weer dicht was en kwam ons kort daarna ophalen, lekker.

Thuis alvast wat dingen opgeruimd en de eerste was in de machine gegooid, een traditioneel einde van de vakantie voor velen. Na de pizza en nog een afzakkertje (non-alcoholico) gaan we moe het mandje in. Al met al sla je immers een nachtje over. We konden dus lekker dromen over de leuke vakantie.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Na het eten gaan we naar de Garden of the Gods. Eerst maar naar het visitors center en het blijkt een compact park te zijn. We parkeren de auto in het park en hebben zelf door dat we ietwat verwend zijn. Het zijn best grappige rotsen, die zo in een groene omgeving uitsteken en het park zelf is heel netjes aangelegd en onderhouden. Enige vergelijking met een national park gaat mank en moet je dan ook niet doen. Het is een mooie omgeving en we lopen lekker door het park heen en bewonderen de rode rotsen. Oja, er is ook nog één witte, die wil ik natuurlijk niet overslaan.

Na wat omhooggeklauterd te hebben gaan we weer terug naar de auto, waar we zowaar een hertje (ofzo) spotten. Meteen maar wat foto’s maken, want we hebben nog niet al te veel wildlife gezien. Met de auto rijden we verder in het park en stoppen nog even bij de balancerende rots, hoe zouden ze toch aan die naam komen? We zijn niet de enige en het is er dan ook druk met mensen die balancerend op de foto willen.
Na dit moois rijden we naar de Safeway voor een bagel en salade die we in een park lekker opeten. Net op tijd, want bij het laatste hapje kondigen de eerste druppels zich al aan.

Weer terug in het hotel giet het al flink en gaan wij de koffers maar vliegreis proof inpakken. Zeker met de extra tas past alles prima en wellicht dat we morgen dan nog maar een stopje bij de outlet maken, wat moet, dat moet. Ook checken we in, zodat ook BA ons verwacht.

We pakken dit keer de auto naar een restaurant: BJ Brewery, naar wij nu weten een keten. De naam blijkt wat te ambitieus gekozen, want pas het vierde biertje dat ik bestelde was ook daadwerkelijk leverbaar. Er was een actie geweest en de taps waren grotendeels leeg. Mijn biertje smaakte in ieder geval prima. We sluiten de reis af met een Tri-tip en ribs voor mij en Mirjam met garnalen. Een lekkere afsluiting.

De ochtend begint met een wijze les: Doe ook de luxflex dicht en niet alleen een wat dunnig gordijntje. De zon schijnt immers al vroeg precies in mijn bakkes en maakt dat ik er even uit moet om wat corrigerende acties uit te voeren. We hebben overigens prima geslapen in dit leuke motel, met veel oude details, maar wel alles goed onderhouden. Knap gedaan.
Het ontbijt is meer een snack, dat wisten we al maar toch smaakt een yoghurt met wat Kellogg’s en koffie best prima, zeker als je dan ook lekker op een bankje voor de kamer zit.

Voor de laatste keer de auto volgooien met alle losse dingen en we gaan op weg naar het Capulin Vulcano National Monument, een half uurtje naar het oosten omrijden. We rijden wat snel langs de het bord met de laatste afslag en komen dan toch op de goede afslag terecht, zij het van de andere kant. Hoe we dat gedaan hebben, laat ik nog even in het midden.
Bij het park weer een mooi bord, waar we uiteraard een foto met ons erbij maken. Je zal je afvragen, hoe doe je dat toch er is toch niet altijd iemand aanwezig? Dat klopt, de foto geeft een antwoord op dit mysterie.

Dit keer geen huisje, waar je langs moet om te betalen voor het park, maar je moet je melden in het visitors center. We moeten even wachten, want de parkeerplaats is vol. Nadat we een pin gekocht hebben en een stukje film hebben gezien meldt de speaker: “Philip with white Jeep”, het teken dat wij naar boven mogen. Het is best wel een straf klimmetje en we zijn blij dat de auto dit voor ons doet. Het uitzicht is echt bijzonder fraai. Eindeloos ver platte vlakte, met hier en daar een bergje echt heel bijzonder. Boven staat de ranger ons al op te wachten en we parkeren de auto voor een kleine hike rondom de krater van de vulkaan en we sluiten af met een 0.3 mijl naar het centrum van de krater.

Zoals jullie weten hijgen we ook hier weer in no-time als een paard. Het is hoog en we moeten vrij stijl omhoog lopen. Op zich wel goed te doen en we stoppen ook regelmatig om een foto te maken van het prachtige uitzicht en de natuur die we om ons heen zien. Het is een kleinschalig park, dus komen we ook niet al te veel mensen tegen. Het maakt de belevenis alleen maar mooier. Onderweg zien we ook nog wat vlinders en grote vogels die heerlijk over de omgeving zwieren.

Eenmaal in de krater valt het op dat de rotsblokken maar aan één kant zitten en de rest groen begroeid is. Heel apart om midden in een krater van de vulkaan te staan. Gelukkig staat ie uit.
Weer terug bij de auto zit deze nu echt helemaal vol met kleine vliegjes. Deze hebben een voorkeur voor witte auto’s, althans dat is onze observatie. Snel de auto in dus en de weg weer terugrijden naar Raton om daarvandaan naar Colorado Springs te rijden.

Om strak twee uur gaan we voor de laatste keer deze reis de staatsgrens over en zijn we in Colorado. Het maagje vindt het tijd om iets te gaan eten en Mirjam heeft in Trinidad weten te vinden. Als we er binnen komen denken we in een souvenirs winkel te zijn beland, maar achterin staan toch een aantal tafels. De broodjes worden allemaal vers gemaakt, met lokale ingrediënten. Lekker dus.

Het hotel ziet er mooi en luxe uit. We zetten de auto een keer op aan de stekker en gaan eten bij de naastgelegen iHop. Kun je daar ook ‘s avonds eten? Jazeker, al is het wel knap rustig. We waren dan ook al wat later deze keer. De burger smaakte goed en voor het slapen gaan halen we nog even een drankje in de bar beneden. Daarvoor kregen we zelfs een bon bij het inchecken. We raakten nog aan de praat met een Amerikaans stel uit de staat Washington. Voor dat we het doorhadden was de laatste ronde geweest en was het tijd om te gaan slapen.

Het ontbijt is niet anders dan gisteren en bevalt ons wederom prima. Met volle buikjes pakken sleuren we de koffers weer een etage naar beneden en in no-time is de auto weer volgepakt en klaar om te vertrekken. We stoppen eerst nog bij de WalMart waar ik nog een korte broek scoor en wat zalfjes van Eucerin, die hier veel goedkoper zijn dan in NL.
Dan is het even zoeken naar het oude stad gedeelte van Santa Fe. Het is daar aardig druk en we zijn blij als we iemand weg zien rijden, zodat we daar kunnen parkeren. Betalen kan met een app, maar die is niet te downloaden met mijn Nederlandse Google instellingen. Als ik terug naar de meter loop, zie ik dat je aan de andere kant van de meter gewoon een creditcard erin kan schuiven en voor USD 2,- mogen we de maximale tijd van 2 uur daar staan.

We staan voor de mini Basiliek, dus daar eerst maar even kijken. De verwachtingen waren groter dan wat wij te zien kregen. Gevalletje gedaan en door dus. We lopen langs een enorme rij met kleedjes, waarop de indianen hun spullen proberen te verkopen. Vooral sierraden, maar ook meteen voor een vorstelijke prijs. Ze konden ons niet overhalen, gelukkig maar. We lopen wat door en komen uit bij een authentiek restaurant: Plaza Cafe Downtown. Er is een wachtrij, maar als wij ons willen opgeven voor de lijst is er precies een tafel voor 2 vrij, mazzeltje. Het is een leuk restaurant en we snappen dat het overvol zit. Zeer grappig is het kapotte servies, dat als stucwerk op de muur is aangebracht.

We gaan voor een pannenkoek en durven er beide wel twee te bestellen. Eén karnemelk (= normale) versie en één met blauwe bessen, mais en pijnboompitten. Dit afgetopt met een sinaasappel siroop met kaneel. Je moet maar durven, maar het bleek een mooie combi te zijn. Alleen waren de pannenkoeken van een flink formaat, dus hebben we wat achter moeten laten.
We lopen nog wat verder en vinden ook een geocache in de lobby van een hotel. Wel een echte schatkist, dat dan weer wel. Dan gaan we weer verder, op weg naar Raton.

We stoppen eerst bij Las Vegas NM, ouder dan het bekende Las Vegas in Nevada. Dat is ook wel te zien, want het is een berg oude meuk daar en veel is leeg en verlaten. Er is wel een mooi oud hotel, waar we van dezelfde cash owner een geo-cache in de lobby vinden. Als we buiten komen is de lucht al aardig donker en gaat het waaien, de regen is in aantocht.

Onderweg zien we een paar mooie flitsen hier en daar en krijgen we ook wat druppels. We rijden echter tussen de buien door, wat wel mooie plaatjes van luchten oplevert, inclusief regenbogen.
In Raton moeten we even zoeken naar het motel, dat net iets verder op de weg blijkt te zitten. Het is een oud motel uit 1956, met authentieke details. Alles is wel netjes bijgehouden en we zijn blij hier een nachtje te kunnen vertoeven.

Als restaurant tip geeft de eigenaar de pizzeria aan, waar wij beiden wel oren naar hebben. Het blijkt dat meer mensen dit een goed restaurant vinden, want ook hier is het aardig druk. De pizza’s zijn dan ook lekker en het is ook nog eens zeer goed te betalen. Na de pizza gaan we nog even langs de mc voor een koffie en loggen we een cache. De koffie willen we voor ons motel opdrinken, maar de muggen drijven ons snel naar binnen.

Het is een uurtje rijden en dan mogen we overstappen op een shuttle bus, waarvoor we netjes op tijd zijn. We rijden een half uurtje door een mooi, bergachtig landschap en komen dan bij het visitors center aan. Daar beginnen we aan een kleine hike van een paar kilometer. Deze gaat door de valei, waar de Pueblo’s hebben gewoond. Er is nog veel van de fundering in de vallei te zien. Naast de vallei zijn woningen in de brosse gesteente van de bergen te zien. Dit is Tuff-steen, zeg maar samengestampt vulkaan as. Erg poreus, beetje kalksteen achtig, dus veel gaten door het water en wind. Mooi om te bewonderen.

Op de foto zie je ook een rij gaten in de Tuff-steen lopen. Daar zaten de palen in van de verdiepingsvloeren en het dak. Samen met het fundament geeft het een aardig beeld van hoe het eruit heeft gezien. We lopen de route rustig af en de National Park Service (NPS) app heeft ook informatie op verschillende punten van de route, vandaar dat ik bovenstaande nu met jullie kan delen.

Nadat we weer terug zijn met de shuttle, smeren we een broodje in de auto en gaan we naar Los Alamos, de plek waar de eerste atoombom is gemaakt, ook bekend van de Oppenheimer film. Het is nog een actieve research plaats, dus op veel plaatsen kun je niet komen. Het stadje zelf is wel leuk en we bezoeken het Bradbury Science Museum. Wel leuk en de film die ze laten zien geeft een goed beeld van hoe het in de tweede wereld oorlog aan toe is gegaan. Al was veel daarvan ook al in Oppenheimer te zien, nu is het met de originele cast :-).

We lopen nog een rondje door het museum en het is best wel indrukwekkend om de replica’s van de Little Boy en de Fat Man te zien. Een indruk wekkend dagje en na een geocache en foto bij het standbeeld is het weer tijd om naar Santa Fe terug te keren.

Daar blijkt het nog even lastig te zijn om de kamer op te komen. Beide sleutels doen het niet meer, maar een bezoekje aan de balie was genoeg om de deuren te openen en even te chillen voordat we gaan eten. Mirjam heeft een Outback Stakehouse in de buurt gespot en die was wel bevallen, dus gaan we daar maar een keer op herhaling eten. Wel een andere locatie uiteraard, want we zitten wel een aantal mijlen verderop. Het is ook wat drukker en we moeten even wachten. Tijd voor een geocache, maar die is lastig te vinden. Tijdens het eten krijg ik van de cache owner een extra tip. Blijkt dat ik de cache al in mijn handen heb gehad. Na het eten kunnen we dan toch onze naam opschrijven.

Heerlijk, maar we moeten toch ook weer door. Dus toch maar de auto weer vullen met de schone spullen en nog even kort op de piano pingelen. Dan sluiten we de deur, wat allemaal volledig wordt gevolgd door Sonny, de labradoedel.

Dan een flinke trip naar Santa Fe. Het landschap dat wij te zien krijgen is vooral veel bergachtig met bomen en veel ander groen op de grond. Lekker om daar een paar uur doorheen te rijden en dat mochten we dan vandaag ook. Rond lunchtijd, het loopt al naar tweeën, zijn we in Pagosa Springs. Best wel een flink stadje waar we bij het riviertje een overdekte picknick tafel vinden. We moeten daarvoor wel even langs de Spring, die goed naar sulfaten ruikt. Waar wij onze salade met broodje gaan eten merk je daar gelukkig niets van. We hebben leuk uitzicht op de rivier, waarin met rubberbanden over kleine watervallen wordt gedreven.

Niet veel later krijgen zien we mooie regenwolken opdoemen wordt op een gegeven moment zelfs de auto er nat van. We zitten ook dicht bij de grens met New Mexico, een nieuwe staat die wij gaan bezoeken en waar de zon weer schijnt. De regen blijft wonderbaarlijk achter in Colorado, laten we hopen daar niet veel meer van te zien als we over drie dagen weer terug rijden. De rit loopt op zich voorspoedig en Mirjam mag ook even de grote auto besturen, niet voor het eerst deze vakantie hoor. Op het laatst worden we nog even over vage wegen worden gestuurd. Tot aan een hek dat op slot zit, zodat we weer terug moeten. We zijn net door een kleine wash (het heeft ook hier even goed geregend) gereden en hopen daar niet nog een keer doorheen te moeten. Dat hoeft dan ook niet.

Na het inchecken nog even chillen en we hebben de olive garden aan de overkant van het hotel gespot. Daar moeten we toch zeker een keer in de vakantie hebben gegeten, dus dat kan ook weer van het lijstje. De start is goed met hun speciale broodje en lekkere salade. Het hoofdgerecht is echt veel te veel. Geen doggy bag voor ons, wat zouden we daar nog mee moeten. Dan zit deze rij-dag er weer op.

Wat is het hier heerlijk rustig merken wij als we na een goed nachtje ontwaken. Het is een B&B, dus een lekker ontbijtje op de veranda, met vogels in de boom en kolibries aan de siroop. Langzaam aan komen ook een aantal andere gasten ontbijten en zo krijgen we veel tips over Santa Fe en dingen die wij in New Mexico zeker moeten bekijken. We blijven twee nachten hier, dus kunnen we zo de auto in om naar Silverton te gaan. Dit wilde wij eigenlijk, samen met vele anderen, met een oude trein doen. Maar het is toch wel een flinke trip en eigenlijk hadden we niet zoveel zin om op exacte tijden ergens te moeten zijn. Een keuze die de gastheer van de B&B kon beamen.

Silverton is een leuk stadje, met nog veel oude Amerikaanse gebouwtjes met die trapgevels etc.. Ze houden het voor de toeristen dan ook goed in stand. De ligging is zo tussen de bergen ook prachtig en omdat het vrij hoog ligt, is de temperatuur ook lekker en de wei groen.

Onze kleren zijn ook weer toe aan een sopje, dus gaan we in zo’n grappig huisje onze was doen. Dat duurt 40 minuten, een mooi moment voor een koffie, die we lekker onder een parasol op straat opdrinken. Als de was weer klaar is, doen we nog een geocache in het stadje en kijken we, onder het genot van een hotdog, nog even naar de treinen.

We gaan verder op de Million Dollar Highway, die de naam dank aan het vorstelijke bedrag dat de aanleg van de weg in 1880 per mijl koste. Het staat ook bekend als een gevaarlijke weg, met de scherpe haarspeldbochten en hier en daar gebrek aan vangrails. Mirjam heeft het goed doorstaan en kon zelfs van het uitzicht genieten. Vlak voor Ouray loopt de weg ook nog over de Bear Creek Falls. Dat is niet het enige, want ook het uitzicht rondom is daar fenomenaal. Je moet dan wel op een plateau staan, voor het mooiste uitzicht, iets dat ook weer goed werd doorstaan.

We hadden hier 2 opties, omkeren of een rondje maken. We kozen voor het rondje, waar de navigatie ons op meerdere momenten van probeerde af te halen. Als je nu keert, ben je een uur eerder bij de B&B. Ja, dat snap ik maar dan missen we wel een enorme gave rit, over de Rocky Mountains heen met maar liefs 3 bergpassen. De Tioga-pas verbleekt er bijna bij. Naast het prachtige uitzicht op 4km hoge bergen, komen we ook door nog wat (ski) dorpjes. Al met al een mooi ronde waar we vijf en een half uur over hebben gedaan.

In Durango zitten we ineens in een saloon, want het maagje wil wel weer wat ontvangen. Mirjam neemt een Filet Mignon en ik neem een meatloaf. De bedienende dames zijn schaars gekleed in de stijl die bij een saloon past. Het is helemaal af als de pianist bekende deuntjes in een moordend tempo uit de piano weet te persen. Met een vol buikje weer terug naar de B&B, waar we nog een koffie drinken en het mandje op gaan zoeken.

Nadat we nog even het historische plekje naast onze dome hebben bezocht gaan we op weg naar Durango. Eerst maar even wat benzine in de bolide gooien en dat is maar goed ook. De auto geeft al code oranje op benzine niveau en net nadat wij Hanksville verlaten zien we een bordje dat er de komende 125 mijl geen service (benzine etc) is. Het is een mooie lange weg die wij afrijden en eigenlijk veranderd daar de eerste 80 km weinig in. Dan komen we in de heuvels en rijden we weer door een ander mooi landschap.

Dan zien we een overlook bordje langs de weg, toch maar even kijken. Het blijkt een soort mini canyon te zijn, als je dan de vergelijking met de grand canyon maakt. Een leuke verrassing en een prachtig uitzicht. Blijft toch mooi al die verschillende kleuren en reliëf. Inmiddels is het al goed in de middag, dus willen we wel wat lunchen. Nadat we ineens het dorpje uitgereden zijn, rijden we door naar Monticello en stoppen daar bij “The Over Bite”. Van buiten ziet het er wat vaag uit, maar don’t judge a book by its cover. We nemen de special, een kaneel baggel met kip en wat groen erbij. Bijzondere combi en erg lekker. Met een vol buikje en dito soda stappen we weer de auto in. Niet veel later steken we de staatsgrens met Colorado over.

In Cortez zoeken we nog even de Walmart op, want we zijn nagenoeg door onze voorraad heen. Dus nog wat brood, kalkoen en fris gescoord. Ook valt mijn oog op de rode M&M, met pindakaas. Daar dan ook maar een zakje van meenemen. Het is al vroeg in de avond, als we bij de B&B aankomen. Ietwat afgelegen in het bos en we worden zeer vriendelijk ontvangen en rondgeleid. Ook Sonny (de labradoedel) begroet ons vriendelijk en wil graag spelen.

We moeten nog wat haast maken om op tijd bij het restaurant te zijn, dat een mijl terug ligt. Het is een biologisch gebeuren en er is live muziek. Er is nog een plek vrij bij 2 Amerikanen uit Oklahoma waarmee we een gezellige avond hebben. Weer terug in de B&B zitten we nog even op de veranda en gaan we lekker, zonder airco, slapen.

We slapen 2 nachten hier, dus hoeven we niet in te pakken en gaan we met alleen wat vuile kleren en een koelbox op weg om de ingang van de Cathedral Valley route te vinden. Een dirt road van 58 mijl. Ik had hierover een verslag van iemand gelezen en die had er 7 uur over gedaan. Dat vinden we iets aan de lange kant, maar een aantal uren lijkt ons wel mooi.

De eerste poging bleek, zoals je kan verwachten niet de juiste.  Wel gaaf om door dit landschap te rijden met alleen maar groene gravel bergen, maar het is ook wel flink schudden met de auto. Dus toch maar terug de weg op en de volgende zoeken. Daar vinden we een bordje langs de weg en weten we dat we goed zitten. We willen wel eerst door de rivier, want je wil er niet na 58 mijl achterkomen dat er net iets teveel water door de fremont-ford rivier stroomt en dat je er met de auto niet doorkomt.

We rijden al snel door een mooi landschap met prachtig gekleurde bergen en door wat rivierbeddingen die vooral als eigenschap hebben dat er geen water is. Het is dan ook hartje zomer, het smeltwater is al weg en het heeft ook niet geregend. Vol goede moed rijden en schudden we verder. Vooral als we door een wash of rivierbedding heen moeten is het flink schudden. Kleien of een scherpe V in de grond waar het laatste water doorheen is gegaan. Leuk dus.

We stoppen een aantal keren om al het moois te bewonderen. Van een enorm uitzicht over de vallei, of bergen met prachtige kleuren. Ook zijn er een aantal monolieten die boven het landschap uittornen. Het is duidelijk waar de vallei de naam vandaan heeft. Helemaal bijzonder is de berg van glas. Ineens is die blijkbaar ontstaan, mooi om te zien.

Al met al doen we zo’n 5 uur over het tripje en dan blijk dat we de rivier als laatste van de trip moesten oversteken. Gelukkig staat het water niet al te hoog en is het zeker niet wild. De Jeep doorkruist hem dapper en we zijn weer terug in de bewoonde wereld. Onderweg zijn we welgeteld 2 auto’s tegen gekomen, bijzonder om zolang alleen in de natuur te zijn.

We frissen ons wat op bij de Dome, lezen wat en gaan naar Hanksville. De supermarkt  heeft wel wat voorverpakte spullen, we kopen er een gallon water en gaan eten in een van de weinige restaurants in het dorp. Binnen is het onvervalst fris met de airco op standje laag. Mirjam besteld de laatste half rack ribbetjes en ik neem een half pound burger. Op de terugweg pakken we de cache welkom in Hanksville en zien dat er vlak bij onze Dome nog een cache logt op de plek dat er een UFO is neergestort. Het is een klein stukje over een maanlandschap lopen en dan vinden we de ufo. Leuk gemaakt.

In de Dome probeer ik nog een film op de beamer te krijgen. Helaas passen de kabels niet op de telefoon en heb ik geen film op de laptop. Geen film op het dak van de Dome. Dan nog maar even genieten van de sterrenhemel en het lukt nu ook om er mooie foto’s van te maken.

We hebben de wekker om 7.30 gezet, want we hebben zowaar een druk programma. Het gaat wat minder soepel dan normaal, ik gooi het maar op een ochtendhumeurtje, dat mag ook wel een keertje. Na het inleveren van de fysieke sleutel rijden we een stukje de hoofdstraat af naar een pompstation, waar je ook ontbijt kunt halen. We bestellen een bagel / toast met ei en even later krijgen we deze in een mooi foam bakje. Een echt pompstation ontbijt, ware het niet dat deze wel vers bereid is. Het smaakt dan ook prima en is een goede basis voor de hike in de Bryce Canyon die wij gaan lopen.

We zijn iets voor tienen in het park en zien bij het sunset point de auto’s al naast de weg geparkeerd staan. Het is best druk. Net daaronder is nog een parkeerveldje en we kunnen zowaar de auto in de schaduw parkeren. Dan maar een stukje extra lopen. Dat blijkt echter best mee te vallen, na 140 meter zijn we er al. Vandaag willen we de Queens hike lopen. Deze hebben we al een keer met de mannen gedaan en dat lijkt ons nu ook wel wat. We lopen over de rim naar het begin van de hike, maar komen dan uit bij Sunrise Point. Hmm, daar begint de Navajo loop en die wilde we niet gaan lopen, omdat we wel een beetje uitdaging wilde. Nu zijn wij inmiddels experts, dus gaan we daar toch maar naar beneden en kiezen de loop linksom, die is wat rustiger. Het blijkt een goede keus te zijn, want we komen niet veel mensen tegen. Onderaan kiezen verlaten de we Navajo loop en lopen we door het bos naar de Queens route. Ook wel weer leuk, want de vorige keer hadden we deze de andere kant op gelopen.

Het is machtig mooi om daar te lopen. Eerst afdalen tussen de hoodoos en dan een afwisselend bospad met een een prachtige kleuren combi van de groene bomen, oranje hoodoos en fel blauwe lucht. Over lucht gesproken, het ruikt er ook heerlijk naar dennenbos. Eenmaal bij de Queen Victoria aangekomen moeten we even goed zoeken, maar dan zien ook wij in de rots iets dat op een Queen lijkt. Ondertussen ergeren wij ons aan een Duitser (de nationaliteit is in deze niet heel belangrijk) die dwars door het afgezette deel moet banjeren. De natuur heeft nl. een luchtige grond nodig voor de zuurstof in de grond en om het water goed te kunnen absorberen. Als je dan even lekker de grond aan gaat stampen, incl. ontkiemende zaadjes dan gaat dat niet helpen. We zetten het van ons af en genieten weer van alles.

Tegen het einde van de hike, blijkt dat niet alleen de grond veel zuurstof nodig heeft, maar wij ook. Het is een knap stiefeltje omhoog en we zitten daar wel op zo’n 2400 meter, dat merk je. Toch lukt het ook ons om onze lijven omhoog te slepen en het mooie is dat we nu wel op sunset point, bij onze auto weer uitkomen. De temperatuur is hier overigens echt lekker. We begonnen met een graad of 23 en eindigde met 28 graden, met een lekker briesje erbij. Na deze hike van een kleine 7km vinden we het wel weer genoeg en gaan we op weg naar Capital Reef, waar een Dome op ons wacht.

De rit voert ons door een mooi, maar ook eentonig landschap. Een lange weg, tussen de bergen door. Prachtig om te zien, allen niet zo spannend. Totdat we bij Capitol Reef komen. Dan wordt het landschap ineens veel meer bergachtig met prachtige rode/bruine, witte en groene kleuren. Je zou er hongerig van worden en dat zijn we dan eigenlijk ook wel. Nu is het vandaag zondag, in Utah, dus moesten we nog even door rijden tot we in Torrey iets vonden dat open was. De lunch was wel lekker, al viel het broodje roastbeef van Mirjam wat anders uit dan verwacht. Niet het rode vlees, maar een soort kebap op toast. Al met al niet vies, maar de Michelin gids zal hij ook niet halen.

Als we al een einde uit de Captial Reef NP zijn, is de omgeving eigenlijk nog mooier en verbazingwekkender. Vanaf de weg vreemde, grijze bergjes tot aan de berg daarachter. We wanen ons op de maan, tenminste als je het asfalt even skipt natuurlijk. Plotseling doemen de witte domes op en zijn we blij verrast van ons onderkomen voor de komende 2 nachten. Er staat ook een BBQ, dus in Hanksville bezoeken we nog de enige open kruidenier, bij het tankstation. Gelukkig heeft hij nog wel een foliepak worstjes en blij keren we terug naar de middle of nowhere, waar onze Dome staat. Het diner voor vandaag is vrij simpel en smaakt goed, niet in de laatste plaats door de omgeving.

Daarna is het nog even douchen voordat het donker is en in het donker vergapen we ons aan de enorme hoeveelheid sterren die je kunt zien. Als we aan het donker gewend zijn, zien we zelfs een witte waas van de melkweg: Priceless.