Subway in de Mall

We gebruiken de beschikbare tijd in het hotel om te zwemmen en in te pakken en checken om 12 uur uit bij dit laatste hotel van de reis.
We hebben nog even de tijd, dus bezoeken we nog even snel de outlet om een riem om te ruilen en komen we onderweg nog een enorme mall (overdekt winkelcentrum) tegen. We kijken daar nog wat rond, eten iets.
In de buurt van het vliegveld stoppen we op een parkeerplaats van een hotel om ons om de korte broeken om te ruilen voor een spijkerbroek. Ook worden de kapotte schoenen weggegooid om plaats te maken voor de nieuwe schoenen.
Het inleveren van de GMC bij National blijkt weer soepel te verlopen. We hebben in totaal 3864 mijlen gereden wat in onze taal 6218 km is. Een flinke afstand, terwijl we het gevoel hebben het rustig aan te hebben gedaan.

Rustig eten, het vliegtuig staat er nog

Na een korte wachtrij voor de incheckbalie blijkt de eerste koffer 22,8 kilo te wegen, terwijl hij maximaal 23 kg mag zijn: Right on dus.
Al met al hebben we nog een klein uur voordat we bij de gate verwacht worden, dus snel naar het stakehouse waar we een tafel krijgen met uitzicht op de 777 die ons naar London zal brengen.
In het vliegtuig zitten Niels en ik riant bij de nooduitgang, terwijl Bas en Mirjam een paar rijen achter ons zaten tussen het klootjes volk in :-). Dan wel weer met z’n tweeën op drie stoelen, dus dat was ook weer prima. Helaas wel met een nare madam voor hun die de hele reis de stoel maximaal naar achteren deed en een kapot tv scherm voor Mirjam. Het mag de pret niet drukken.

De Noordzee

Uitzicht op London

In London kwamen we op tijd aan en was de wachttijd voor het vliegtuig naar Nederland snel voorbij.
Sjaak was al op ons aan het wachten toen wij landde op Schiphol, zodat we onze bagage in de C5 konden laden om het laatste stukje van de reis met dit “kleine” autotje af te ronden.
Met een Nederlands macje als besluit liggen we om 22:30 weer in het heerlijke waterbedje.

De weg naar Castle Rock loopt door de bergen met een leuk stromend watertje, via het grote Denver.
In Castle Rock laden we voor de laatste keer al onze spullen uit de auto op het Zack en Cody bagage karretje naar onze hotelkamer.
Dan is het tijd om de Nike outlet store te bezoeken, want Niels houdt het niet meer uit zonder een trui van dit merk. Omdat we er toch zijn worden ook een aantal andere shops bezocht, zodat er weer een flinke uitdaging ontstaat om alles voor de terugreis in te pakken in de meegenomen valiezen.
Tegenover het hotel zit een restaurant dat voldoet aan de eisen die we voor deze avond hebben en we worden weer niet teleur gesteld. De ribs zijn heerlijk.
In het hotel pakken we een groot deel van de koffers weer in voor de terugreis naar Nederland.

De wekker maakt ons wakker, blijkt het pas 7 uur te zijn. Dan denk je direct: stom, altijd de wekker controleren voordat je in een hotelkamer gaat slapen. Hij is snel uit en we dommelen weer even in. Op tijd weer wakker voor een aardig ontbijt dat bij de overnachting inclusief is. Daarna op weg naar het zwemparadijs Waterworld. Dit is de must do van Bas, waar hij al de hele vakantie naar uitgekeken heeft.
Bij binnenkomst wordt de tas en koelbox gecontroleerd en blijkt een fles jus niet mee te mogen, omdat deze al open is geweest. Wat een gezeur, maar hij gaat toch de auto weer in.
Twee jaar geleden zijn we hier al geweest en we zien dat er 1 glijbaan bij is gekomen, de Mile High Flyer. Die gaan wij dus als eerste doen. Het is erg druk in het park en de wachtrij is dan ook een uur, het moet maar.
Het is een erg leuke baan, waar je op verschillende punten via een magneet oid. weer omhoog gezwiept wordt, wat een hele belevenis is. Mirjam is overigens ook mee, iets dat tot op het laatste moment onduidelijk was. Een klein zetje in de rug moest de doorslag geven en het was geslaagd.
Daarna de snelle glijbanen gedaan, waar je met acht personen naar beneden glijdt op een matje, terwijl de tijd gemeten wordt. We gaan een paar keer, waarbij ik de mannetjes ruim voor weet te blijven :-P. Niels vond dit ook geweldig en hield de naam van de Wijckjes hoog door veelal als tweede te eindigen. De laatste rit wist hij zelfs als eerste af te sluiten.

Heerlijk eten bij TGIF

Ook een aantal andere glijbanen worden bedwongen en we eten een pizza met een frisje.
Als laatste gaan we een paar keer surfen op een waterstraal, erg verslavend en natuurlijk leuk. Vooral als je omkukelt en door de sterke straal meegenomen wordt door het badje heen.
‘s Avonds gaan we op zoek naar een restaurantje, met als enige restrictie: geen FastFood.
Gelukkig is het vrijdag en vinden we een TGIF (Thank God It’s Friday’s) en we kiezen allemaal een heerlijk gerecht uit met een passend desert.
We slapen 2 keer in hetzelfde hotel, dus zetten we de wekker op een verantwoorde tijd en gaan lekker slapen

Er is geen ontbijt in de lodge, dus ga ik samen met Niels op pad. Het blijkt nog een aardige klus te zijn een geschikte winkel te vinden die aan onze eisen voldoet. Na een ritje door het dorp gemaakt te hebben blijkt er een Safeway vrijwel tegenover de lodge te zitten. Ach, het ritje was leuk en gezellig.
Het ontbijtje eten we op het balkon op, met het mooie uitzicht op de Rockies.

Vooruit met de geit

Ok

Voordat we terug gaan naar de Rockies willen de jongens verderop in het dorp karten.
Een leuk baantje, dus doen ze 2 ritjes, want ik heb het na 1 ritje wel gezien.

Bear Lake

In de Rockies blijkt de weg naar Bear Lake gesloten te zijn voor privé vervoer, zodat we de shuttel moeten nemen. Een leuke, doch relatief lange rit brengt ons bij Bear Lake waar verschillende hikes gelopen kunnen worden. De hike van 7 mijl (heuveltje op en af) wordt te lang bevonden, dus kiezen we voor de drie meren hike van 3,6 mijl. Het is een prachtige route, tussen de bomen door met veel watervalletjes en natuurlijk de drie meren: Nymph Lake, Dream Lake, Emerald Lake. Elk meer levert weer een geweldig uitzicht op de hoge bergen eromheen op, afgewisseld met een grote plas helder water. Bas heeft er duidelijk wat minder zin in vandaag en loopt vooral op de heenweg flink te mokken. Eenmaal bij het Emerald Lake slaat de bui gelukkig weer om.
Als we bij de shuttel halte komen zijn er al aardig wat mensen. Op onverklaarbare wijze zitten we in no-time in de shuttel en laten ons weer naar de auto brengen. We rijden de route weer terug en halen een Starbucks, shake en ijsje, zodat we de rit op een verantwoorde wijze voort kunnen zetten.
We rijden nog een aardig stuk door de bergen en zien wanen ons op een gegeven moment gewoon in de grand canyon, zo mooi zijn de kleuren om ons heen.

Onderweg kopen we de kaartjes voor het glijbanen zwembad van morgen en na een klein uurtje checken we in bij het hotel en gaan de mannetjes even zwemmen. Op het lijstje van diners te doen deze vakantie stond nog de Carls Jr. niet afgevinkt en laat deze nou recht tegenover het hotel zitten. Weer een vinkje.
Nog 3 nachten in de States voordat we helaas weer naar huis gaan. We gaan toch maar slapen…

Onze zeer grote kamer ligt precies onder de lobby van het hotel en dan ook nog eens op de plek waar het ontbijt uitgeserveerd wordt.
Het gevolg is vanaf een uur of 6 vele voetstapjes, waardoor we vroeg wakker zijn.
Het ontbijt is overigens weer prima en we hebben ook nog wat tijd over om te gaan zwemmen. Daar maken we zeker gebruik van, want het volgende hotel heeft geen zwembad. Bij het uitchecken melden we de verstoorde nachtrust en krijgen een dikke compensatie van ruim USD 70,=, een prettige meevaller.

Steamboat Springs is een skidorp en we willen daar toch wel even gaan kijken. We nemen de gondel omhoog om de 4,7 miles naar beneden te hiken. Hoewel bergje af is het toch nog een flinke kluif die ons bijna 2 uur bezig houdt.

Steam afblazen bij het afdalen

De verschillende uitzichten zijn prachtig en het pad loopt door het bos en over de piste heen. Heel eerlijk moet ik toch bekennen dat ik de wel een paar keer een dikke laag sneeuw en een paar skietjes aan mijn voeten heb gewenst. Het lijkt een prachtig gebied om te skiën. Een van de dingen die op de lijst kan van dingen die je moet doen voordat je het huidige met het eeuwige verwisseld, we zullen zien.
Tijdens de hike naar beneden vallen beide jongens een keer, maar we weten het zonder bloed te voltooien. Alhoewel Bas eerst wat minder enthousiast was, vond hij het toch wel een leuke hike. Overigens met de opmerking dat een dergelijke hike niet op korte termijn voor herhaling vatbaar was.

De Rockies

We halen bij de Safeway supermarkt een lekkere lunch en rijden verder naar het laatste park van deze reis: De Rocky Mountains. De ranger begroette ons hartelijk en verwelkomde ons niet alleen in zijn park maar ook in heel Amerika, we voelen ons thuis. Eenmaal met pensioen, wat niet al te lang meer op zich zal laten wachten, zal hij naar Nederland komen. Heb hem gezegd dat hij meer dan welkom is.

De rit is mooi en langzaam aan gaan we steeds hoger. Op een gegeven moment zijn we zelfs op 3705 meter hoogte, onbeschrijfelijk gaaf. Het uitzicht is werkelijk prachtig, al mag de weg voor Mirjam wel wat breder en een dikke vangrail hebben; beide zaken ontbreken.

Lunch

We compenseren 2 dagen geleden en maken een hoop foto’s. Onderweg komen we nog twee etende Moosen tegen die zich gewillig vast laten leggen op de gevoelige SD-kaart.

Wij discoveren een leuke kamer in Estes Park

Al met al komen we pas rond 19:00 aan in Estes park waar we blij verrast worden door de kamer. Prachtig uitzicht met een balkonnetje.
Voor het diner stappen we in de auto naar het, door de receptioniste aanbevolen Hunter’s Chophouse. Ook daar weer heerlijk gegeten zodat we met een vol buikje het bedje in de leuke kamer opzoeken.

We worden deze ochtend verwend met een zeer uitgebreid ontbijt. Roerei met ham en kaas, pannenkoeken, vers fruit, we konden alles pakken waar we mogelijk trek in zouden kunnen hebben.
Helaas werkte de NOS online verbinding niet en de USA-TV zond het helaas ook al niet uit, dus moesten we op nu.nl lezen dat Epke de gouden plak binnen heeft gesleept. Het maakte de ochtend weer goed. 

Bubbelbad om de val te breken

Vandaag de langste rit op de agenda, meer dan 5 uur. Toch gaan we eerst even bij de Olympische skispringschans kijken, vanaf het hotel een 10 minutjes de berg op rijden en je bent er.

Olympische schans uit 2002

Er is best wel wat volk aanwezig en er wordt zelfs free-style gesprongen. We kijken onze ogen uit en zijn ook best wel verrast dat er hartje zomer met zeker 30 graden op de klok gesprongen wordt. De baan is dan ook een borstelbaan en de landing in een zwembad, het blijft prachtig om te zien.
Natuurlijk nog even naar de echte Olympische schans gelopen en ook daar werd gewoon gesprongen, dan niet in een bad, maar gewoon op nat gras.

Je kon er ook nog rodelen, maar dat hebben we maar niet gedaan, want het was al laat geworden. Bij de WalMart nog even een lunch inslaan en dan op weg naar Dinosaur National Monument, wat vrijwel op de route ligt naar Steamboat Springs.

Een Dino botje in de hand

Een gevonden compleet Dino skelet

Het Dino park heeft 2 ingangen, we kiezen degene waar je de fossielen kan zien. We gaan met een shuttle het bergje op naar een gebouw dat een deel van de berg afschermt. Daarin zitten heel veel fossielen van Dino´s, je kan goed zien hoe ze eruit hebben gezien en hoe groot ze zijnen. Ook mag je de botten aanraken. Allemaal erg leuk, toch zetten we dit nationale park/monument met stip laatste op de rij van alles dat we hebben gezien en gaan weer met de shuttle terug naar de auto. Het landschap is ook hier weer erg mooi. Verschillende kleuren met mooie bergen.

Mexicaans op het dak

We komen pas aan het begin van de avond aan in Steamboat Springs, waar de jongens nog snel een plonsje doen voordat we gaan eten. Het juiste restaurant vinden blijkt een flinke klus te zijn en we rijden een beetje rond om het (ski) dorp goed te bekijken. We besluiten downtown te gaan en stoppen bij een Mexicaans restaurant. Het blijkt een toppertje te zijn en met smaak eten we de mondvermaakjes op het dak van het restaurant op.

Ontbijten met een toeter van de trein

Op het terrasje van het hotel eten we ons ontbijt op, terwijl de thermometer al weer gestaag naar de hogere temperaturen aan het groeien is. Niels kijkt nog even bij het hot springs badje van het hotel maar vindt dat te vies om erin te stappen en ziet er vanaf.
Het is al snel laat en we verlaten rond 11:30 het kleine plaatsje, niet nadat Niels nog even een rechthoekje Play-Doh ijs heeft gehaald. Dat smaakt overigens ook gewoon naar klei, dus een deel beland in de vuilnisbak. De rit naar Park City is deels hetzelfde als vorige week, maar dan de andere richting uit natuurlijk. We lunchen, nu het nog kan, nog een keer bij onze favoriete Cracker Barrel en de mannetjes spelen nog een spelletje dammen in de luie schommelstoel.

Bij Salt Lake City aangekomen kijken we waar de ZAGG store zit, want we willen al onze mooie iPod en smartphones graag voorzien van een mooi stukje beschermfolie en het hoofdkantoor zit in SLC. Het blijkt niet al te veel extra rijden te zijn, dus we duiken de stad in.

De zon gaat al onder tijdens het shoppen

Ook nu zien we dat SLC een hele mooie stad is met zeer veel verschillende gebouwen, het is een leuk en mooi ritje.
Bij ZAGG kunnen ze voor een paar dollar ook de folies aanbrengen en om te voorkomen dat ik daar weer uren mee bezig ben en dan toch nog een belletje heb nemen Mirjam en Bas plaats in de massage stoelen die daar staan om het kwartiertje op die manier te doden. We zijn zeer tevreden over het resultaat en gaan snel de laatste kilometers afleggen naar het wintersportplaatsje Park City. Grappig om mee te maken dat je nog geen 5 minuten uit de stad bent en de motor begint alweer te loeien omdat je een stevige klim de bergen in moet maken. Het hotel ziet er prachtig uit en we zien ook de 2 olympische skispringschansen (3xWW) vlakbij liggen.

Bij het inchecken blijken de cookies een kleine smaak verrassing te hebben, we lopen snel nog een keer langs op weg naar de bagage. De rest van de dag wordt gebruikt om te zwemmen en te shoppen in het tegenover gelegen outlet center. Aan het gesnurk van de al slapende mannen te horen was het een vermoeiende dag, de eerste dag waarin het gelukt is maar 2 foto’s te maken.

Twin falls

Nu we er toch zijn werpen we eerst een blik op de twin falls. Leuk om te zien en eigenlijk niet veel meer dan dat :-).
Daarna een 2 uurtjes rijden naar Lava Hotsprings. Daar is een groot zwembad met dikke glijbanen, waar we zeker de nodige tijd moeten gaan doorbrengen, aldus de mannen.
Om Lava Hotsprings binnen te komen moet je al onder een brug door waar de glijbaan van het zwembad overheen loopt, de auto wordt te klein van al het enthousiasme.

Lunchen in het park

Hoewel we vroeg zijn, kunnen we al op de kamer. We spellen daar via de WiFi nog even het gezellige familiespel wordfeud en lunchen op een mooie plek niet ver bij het hotel vandaan.
Je kan ook met banden door de rivier. De dame van het hotel gaf daarbij wel aan dat zo’n band nog wel eens omvalt en je dan vol met schrammen zit, we bedanken voor de eer. Zeker als de jongens tijdens de lunch een paar mensen zich goed hiermee zien bezeren, op naar het zwembad.

Score!

Een heel leuk zwembad met een klimmuur, supersnelle en lange glijbanen en een toren van 5, 7.5 en 10 meter hoog.
Voor de glijbanen moet je een flink eind omhoog klimmen, maar dan heb je ook wat. Bijna recht naar beneden om in een mooie plas met water afgeremd te worden. Het filmpje zegt het eigenlijk wel denk ik.
De veiligheid staat ook hier weer voorop, een guard boven, een beneden die in continue verbinding staan zodat de glijbaan echt helemaal leeg is voordat er gegleden mag worden.
De toren blijkt toch wel hoog en de heren wagen de sprongen tot de middelste. Bas moet nog een keer, want ik stond nog niet klaar met de film. Wat moet, dat moet.
Uiteindelijk lopen we pas om 8 uur terug naar het hotel. Er zijn niet al te veel restaurantjes in het dorp en we besluiten aan het water te gaan eten.

Dineren in de tuin

Er zijn niet veel mensen (er was nog 1 andere tafel bezet) en een aantal dingen hebben ze niet meer, dus Bas kan niet zijn geliefde appelsap krijgen. Na een poos wachten komt zelfs de mededeling dat de gepofte aardappelen niet meer voorradig zijn, waarop wij eigenlijk de tent willen verlaten. Er komt een oplossing en achteraf blij gebleven te zijn. We hadden een prime rib eye van de grill die werkelijk alles overtrof en dat terwijl we heerlijk onder een boom aan het riviertje zaten. Vakantie dus.

Rechthoekig bolletje

De Lava hotsprings blijken baden te zijn met water van 40C en meer, voor ons iets te warm. Misschien morgen, we zullen zien.
In het dorp lopen we nog even langs de ijsboer waar Niels een rechthoekig “bolletje” ijs krijgt, heel grappig. Bas gaat voor een home made Chocoshake en Mirjam heeft de fudge ontdekt, die hier in zeer veel verschillende smaken te krijgen is. Ik snoep van iedereen mee :-).
Het is al donker en omdat er niet veel verlichting in het dorp is kun je de sterren goed zien. Het is één rechte straat, dus we kunnen het hotel gelukkig nog wel vinden.

Een gevulde bak

We starten de dag met een goed ontbijt in het hotel. Er wordt zelfs door twee aardige dames ter plaatse een omelet met zelfgekozen ingrediënten gefabriceerd. De wafels moeten we zelf doen, maar dat vinden de jongens eigenlijk alleen maar leuk. Daarna nog even zwemmen voordat we de auto weer inpakken en op pad gaan.
Eerst gaan we de Idaho watervallen bekijken, die recht voor het hotel liggen. Als je bij de oever van de rivier  staat is het een flinke herrie en kan je blijven kijken naar al dat vallende water.
Dat doen we niet, want we willen nog naar de Craters of the Moon. We gaan niet weg voordat we de zwanen, ganzen of eenden van wat brood hebben voorzien en alles overhoop hebben gehaald om de verdwenen iPod van Niels weer terug te vinden.

De Craters of the Moon doet zijn naam eer aan. Een grote zwarte vlakte van lava geeft het landschap een heel ander aanzicht dan het er waarschijnlijk 2000 jaar geleden heeft uitgezien. Het is een leuke rit, met een aantal korte uitstapjes. Het beklimmen van een bergje blijkt nog een flinke klus, tenminste als je het afmeet aan het gehijg als we naar boven ploeteren. Het uitzicht over de lava is dan een mooie beloning. Tussen de lava door hebben toch nog wel wat bomen en ander groen spul een thuis gevonden. Boven op de berg staat een boom die voor deze regio by far op de meeste foto’s staat. Wij doen vrolijk hieraan mee.
Ook bezoeken we de spetter cones, waar goed is te zien hoe de lava in dikke vlokken uit de krater is gekomen.
Als klap op de vuurpijl gaan we een aantal caves in. We waren voorbereid, dus de zaklampen mee. De eerste 2 caves zijn goed te doen en eigenlijk meer een gleuf, dan een cave.
De laatste levert een grotere uitdaging op. Een hele donkere grot in, waar zelfs nog een beetje ijs blijkt te liggen. Sowieso is het temperatuurverschil enorm en dat terwijl de deur altijd open staat, sterker nog: er is niet eens een deur. De grot blijkt doodlopend te zijn, het is onze tijd nog niet dus keren we om. Na nog even goed het hoofd gestoten te hebben komen we ongeschonden uit de grot. Dit was weer een hele nieuwe en leuke ervaring.
De weg naar Twin falls duurt nog wel even en is redelijk eentonig. Op zich heeft dat ook nog wel wat, gewoon een uur op een lopende band rijden :-).
Twin falls blijkt een flinke stad te zijn met veel restaurantjes. We hebben niet zoveel trek, dus gaan we naar Jack. Na de keuze uit het uitgebreide menu gemaakt te hebben moet er nog 1 keer veranderd worden als blijkt dat ze Oreo shake verkopen. Geen verkeerde keuze kunnen we nu zeggen.
De hotelkamer is erg groot en ook het zwembad overtreft alle verwachtingen. Daarom moet er nog even gezwommen worden, voordat er geslapen kan worden.

 er

We worden rustig wakker in een frisse omgeving. Het is nu zo’n 10-15 graden buiten, eigenlijk best aangenaam na die warmte van de afgelopen weken.
We pakken snel de auto in en checken uit, want we hebben een mooie plek in gedachten om te ontbijten. Het is een cafetaria, dus zoeken we allemaal een lekker ontbijt bij elkaar en vinden een vrije tafel aan het raam met uitzicht op het grote meer.

De Bizon dikbil

Daarna is het weer tijd om Yellowstone te verlaten want de watervallen van Idaho wachten op ons. We kijken goed om ons heen, want je weet natuurlijk nooit wat voor dieren van plan zijn zich te laten zien. Dit blijken vooral bizons te zijn die in grote hoeveelheden op het veld liggen. Een paar wandelen wat heen en weer en blokkeren met hun dikke kont vlak voor onze ogen de weg. We nemen het ervan en maken wat foto’s en filmen wat. Wat zijn die bulletjes toch groot. Eentje steekt de weg over en bromt wat, waarna alle andere bizons hun bizon pakken en een veilig heenkomen zoeken. Gezien de omvang en het humeur van het beest is dat te begrijpen.

De andere dieren in Yellowstone laten zich, op een enkele insect op de autoruit na, niet zien.
We rijden lange stukken door het bos met iedere keer weer een ander thema, als je het zo kan noemen.
Al met al een mooi ritje dat ons ook voor het eerst in Montana brengt. Dit is echter niet meer dan de doortocht Luxemburg als je naar Frankrijk gaat, maar we zijn er geweest en hebben er een choco ijsje gegeten, vink.

Dat is pas een toetje