Het is wat, alweer de laatste ochtend wakker worden in de States voor dit jaar. We gaan eerst naar beneden om te ontbijten, want dat kan maar tot negen uur. De kaas is mooi uitgemikt, het laatste plakje kan ik nog mooi van het hompje afschrapen. Aan ons tafeltje zitten ook twee semi-locals (twee uur rijden hiervandaan) die hier zijn om het ziekenhuis te bezoeken. Na wat gesproken te hebben kan ze de bearspray wel gebruiken en ben ik blij dat hij een mooi plekje heeft gevonden.

Nadat we de koffers hebben ingepakt zetten we ze in het hotel achter slot ende grendel, zodat wij onze handen vrij hebben voor een city tour. We lopen in de al aardig opgewarmde straten richting de tempel en stoppen bij de VVV om daar een geocache te loggen. Het is binnen lekker koel, dus doen we rustig aan met zoeken. De cache is een mooie box, met een hangslot waar de code gelukkig op het kistje is geschreven. We maken nog een mooie foto van de verschillende borden die als kunstwerk op straat staan. Het is wat chaotisch en toch ook weer niet. Erg grappig gedaan.

De grote tempel is in renovatie. Later horen we dat het al zo’n drie jaar bezig is en ze geen idee hebben wanneer het afgerond is. Daarnaast wordt er ook flink geklust aan de wegen rondom de tempel dus is het zoeken waar we heen moeten. Eerst maar naar het congrescentrum, waar net een orgeldemonstratie wordt gegeven. Het is een enorme zaal met dito orgel. Afhankelijk van wat er gespeeld wordt klinkt het soms wel fraai en soms wat te bombastisch. Daarna zoeken we nog naar een cache die er zou moeten liggen, maar niet door ons te vinden is. Wel komt iemand die er werkt vragen of wij iets kwijt zijn en of ze kan helpen. Dat is nog eens vriendelijk, maar we bedanken voor de eer.

Na dit moois verbazen we over de inhoud van het museum en zien we dat we gemeenschappelijke familie (op naam dan) hebben in Indonesië. Er zit namelijk een groot genealogie centrum en men wil graag onze gegevens. Onze achternaam vinden we wel genoeg. Dan is het tijd voor de lunch, dit keer een Griekse wrap op het food court van het nabij gelegen winkelcentrum. Best lekker, wel een zeer ruime hoeveelheid saus. Het blijft Amerikaans.

Met een vol buikje lopen we wat verder door de stad naar een paar geocache plaatsen en natuurlijk een backery voor een lekkere coldbrew (koude koffie). Dan is het tijd om terug te gaan naar het hotel, waar we een handdoek vragen om ons op te frissen in de restroom en de vliegkleren aan te doen. De shuttle brengt ons rap naar het vliegveld waar we in no-time door alle poortjes vliegen en bij Roosters onze laatste burger met bier (of fris) eten. Een mooi plekje die direct uitzicht geeft op de gates, waar we mooi kunnen zien hoe een vliegtuig wordt klaargemaakt voor vertrek.

Onze vliegreis verloopt prima en we staan op de geplande tijd weer met onze koffers voor schiphol te wachten totdat Bas ons ophaalt. Ook wel weer lekker. De vakantie zit er in ieder geval op.

In totaal hebben we 2686 miles / 4322 km gereden en 72 uur in de auto gezeten. Dat is natuurlijk wel lang, al moet je daar wel meerekenen dat wij ook een deel daarvan door parken heen hebben gereden en dat de attractie is. Het voelde in ieder geval niet als alleen maar rijden aan.

• Toyota 4 runner : 1186miles, 34 uur
• Kia Telluride: 1500miles, 38 uur

Na een nacht met twee telefonische onderbrekingen worden we door de wekker erop geattendeerd dat we moeten opstaan. Om 10 uur worden we verwacht het huisje weer netjes over te dragen. Er is voldoende tijd voor een lekker ontbijt en dat is zo’n BYO-ontbijtje zeker. Niet veel later zit alles in de auto en gaan we op weg naar onze laatste bestemming: Salt Lake City.

Er zit wel een tussenstop in, we willen nog wat shoppen bij de outlet van Park City. Helaas blijkt onze favoriete winkel er tussenuit geknepen, we staan voor een lege Tommy zaak. Ook de North Face factory outlet is er niet meer. Ik vind het dan maar een nep outlet, maarja het is niet anders en voor we het weten is het al goed in de middag en krijgen we al trek. We hebben nog genoeg in de koelbox om te picknicken, zeker op de tafels die nu lekker in de schaduw staan. We hebben ook wat contact met de jongens, om te kijken wat ze nog willen hebben en lopen daarom nog even terug naar de, al eerder bezochte, GAP winkel. Uiteindelijk zijn we tevreden met wat we hebben en gaan we naar Salt Lake City.

Vlak bij ons hotel zou nog een North Face Outlet zitten, maar dat blijkt een hoax te zijn. We zijn er klaar mee en rijden door naar ons laatste hotel voor dit jaar in de States. We pakken een bagagekarretje van het hotel en halen de hele auto leeg en vullen onze kamer daarmee. Dan op weg naar Avis, om de auto in te leveren. Zoals ik gisteren al schreef was het niet interessant om deze een dag te verlengen en we zouden oorspronkelijk vandaag al terugvliegen.

Het inleveren gaat, zoals altijd, heel soepel. Na even wat zoeken vinden we ook de ophaalplaats van de hotel shuttle. Morgen staan we hier weer, dan om te vertrekken. Het is nog wat gedoe om te kunnen bellen, maar na de juiste provider handmatig geselecteerd te hebben lukt dat ook en komen ze ons halen. Binnen een uurtje waren we uit en thuis en we gaan wat eten bij de Denny’s om de hoek. Een prima tent, echter niet spectaculair. Wel lekker dat deze op loopafstand zit. Onze avondwandeling leidt ons naar een cache. Bij de McD halen we nog een koffie en gaan we terug naar het hotel waar we inchecken voor de terugreis en ons opmaken voor de laatste nacht in de States. Morgen zullen we alleen maar wat dutten in het vliegtuig.

Vanavond slapen we in hetzelfde appartement, daarom is het wat rustig opstaan en een lekkere muffin met spek, ei en boerenkaas als ontbijt. Veel beter kan het niet worden.
Na al dit lekkers gaat de vaatwasser aan en gaan wij op pad voor om de Wolf Creek Hike te doen. Deze is niet heel lang, zo’n 7.5 km, maar is wel van het type medium zwaarte. Nadat we te ver waren doorgereden omdat Android Auto bevroren was, zetten we de auto in de schaduw weg.

Het pad gaat al snel met een aardig hellinkje omhoog en we hijgen dan ook snel als paarden en zweten als een otter. Tot zover de wildlife van vandaag. Het is wel een mooie route die ons rond een berg/heuvel tocht leidt. Mooie uitzichten eigenlijk gedurende de gehele route. Het is echter wel wat warm, zo’n 28 graden maar zonder schaduw. Het tweede deel van de route heeft gelukkig wel wat schaduw. We doen toch wel een goede twee uur over het stukje en merken de rest van de dag het wel in de knietjes.

Na deze hike bezoeken we de locale super voor wat brood en bier. We BBQ-en vanavond weer lekker bij ons huisje en daar hebben we nog genoeg voor. Zo genoeg, dat we bij thuiskomst de BBQ ook maar even aanzetten voor een broodje kip en worst. Voor de rest is het wat lezen en geocachen. Er is ook een mystery cache die niet al te lastig is. Deze lossen we in het appartement op en gaan dan nog een paar smiley’s op de kaart zetten. Het thuis dineren met de BBQ bevalt weer goed.

’s Avonds pakken we de koffers al een beetje in voor de terugreis. Nu met het gezeur dat koffers niet altijd aankomen maakt dat we de spullen over de koffers verdelen. Het zit er al snel in en na nog wat lezen en bloggen gaan wij ook het mandje in. Nog maar twee nachtjes alhier en dan is het weer voorbij. Morgen moeten we de auto zelfs al inleveren omdat we later de vlucht hebben veranderd en het zeer veel duurder was om de autoreservering aan te passen.

Na een lekker nachtje in ons Flintstones bed en een wat koelere omgeving douchen wij en ontbijten we op de kamer. Geen toaster, dus gewoon een bagel die verrassend lekker is. Eigenlijk toasten we die altijd, maar dat is dus niet nodig, zo leren wij nu. Dan pakken we de auto in en ik regel nog even de dubbele boeking, de schade wordt beperkt.

We gaan op weg naar Eden, in Utah. Dat het zondag is, kunnen we duidelijk merken. Veel dingen zijn dicht (lastig om koffie te scoren dus) en de parkeerterreinen van de kerkjes langs de weg staan overvol met dikke SUV’s. We scoren overigens wel een lekkere koffie bij tankstation Maverik waar een volautomaatje staat die de bonen live voor je maalt. Ik kies voor een large (600ml) zodat we even vooruit kunnen.

De rit leidt ons verder over een pas en door meerdere staten heen. Wyoming, Idaho en weer terug en dan eindelijk naar onze laatste staat: Utah. Bij de eerste Staat wissel stoppen we bij toeval, omdat we eigenlijk een cache willen oppakken. We waren toe aan een pauze en dan is een geocache een mooie gelegenheid. Er is zelfs een leuke grenssteen op deze plek, ons geluk kan niet meer op. Je leest het al, vandaag een rustig dagje ?. De pas en eigenlijk de gehele rit lieten ons weer een schitterende natuur zien. Veel donkergroene en volle bomen deze keer, prachtig.

Eindbestemming voor vandaag is een appartement op het Wolf Creek resort. Als we gaan inchecken is de dame achter de balie druk in gesprek met iemand die net vertrokken is en haar salade en taco in de koelkast heeft laten liggen. Of ze dat uit de vuilniszak (daar was het inmiddels door housekeeping opgeslagen) wilde halen en voor een bekende die na haar in het huisje zat weer in de koelkast wilde leggen. Mooi verhaal om te horen en de moeite die het koste om uit te leggen dat ze dat ivm voedselveiligheid toch echt niet gingen doen.

Nu is er een personeelstekort, maar er werd voor onze incheck goed de tijd genomen. Over van alles en nog wat gepraat en tips waar je lekker kon eten en hoe je aan alcohol kon komen, we zijn immers in het zeer gelovige Utah. Het appartement is boven onze verwachting en er staat een dikke BBQ te wachten, dus leuk om te horen waar je kunt gaan eten maar dat wordt gewoon op het terras van het appartement. Er is ook een wasmachine en een droger. Dat komt goed uit, want we redden het net niet tot woensdag.

We doen bij de plaatselijke super inkopen en Mirjam wordt zelfs bedankt dat ze zelf bagged (boodschap in de tas doet) en we krijgen 5ct korting omdat we een eigen tas mee hebben genomen. Kom daar eens voor in NL. Nadat we in een best grappig zwembad bij het appartement wat gepoedeld hebben gaan de vlammen in de BBQ en genieten we van de lekkere temperatuur en natuurlijk het eten. Nog wel een dingetje met de schuifdeur die we dicht hadden gedaan en een balkje als extra beveiliging dat naar beneden viel en de deur eigenlijk op slot deed. Gelukkig met een BBQ tang tussen de deur hem nog weg kunnen wippen :-). Een mooie rustige dag zo, we maken ons op voor een leuke hike op de olympische berg om de hoek, die wij morgen willen lopen.

We staan voor achten op en hopen de Old Faithfull (OF) nog een keer goed te zien spuiten. Helaas komen we net te laat aan, waarop we weer teruggaan om ontbijtspullen te halen. Zo zitten we niet veel later eerste rij bij de OF aan het ontbijt. Dan de auto inpakken en weer terug om de OF nu echt aan het werk te zien. We raken in gesprek met wat oudere Yankees die midden in de States wonen (de fly-over zone) en nu voor 3 maanden op vakantie zijn. Dan begint de OF wat te spetteren en je ziet iedereen hopen dat er nog wat meer komt. Wij hopen vrolijk mee.

Dan begint het ding goed te spuiten en trakteert ons op een hoge uitbarsting. We zitten gelukkig aan de goede kant van de wind en het zonnetje zet hem van achter ons goed in de schijnwerpers. Bijzonder onbeleefd van de OF is dat deze niet even buigt als mensen na dit spektakel een applaus geven. Waarom? Wij hebben geen idee en doen daar dan uiteraard ook niet aan mee.

We rijden een stukje terug naar de west ingang om nog een paar geisers te zien. Prachtige landschappen en nog mooiere kleuren worden aan ons tentoongesteld. Het zijn ook allemaal leuke hikes van een paar kilometer, veel over boardwalks om het veilig te houden. Daarbij heeft een beetje zichzelf respecterende geisers ook een mooie naam gekregen, zoals the grand prismatic spring, the fountain, the Opal Pool etc. Het is allemaal heel mooi om te zien en te horen. Het gespetter en gepruttel overal om je heen. Helemaal leuk is het modderpoeltje, waar veel bronnen een blupje laten horen. Doordat het wat frisser is, zo’n 15 graden, is er ook veel stoom de zien. Daardoor kun je niet het hele kleuren bad zien, het geeft wel weer een mooie dimensie eraan.

Het is al middag geworden als we in Grant Village, het zuidelijkste dorpje van Yellowstone, een sanitaire stop maken zodat we weer een stukje kunnen rijden. Terwijl we in de auto onze lunch eten begint het zowaar wat te spetteren. Dat wordt al snel een knap regenbuitje, waar we pas in Jackson van af zijn. Goed voor de natuur, dat wel. Jackson is overigens een compleet gekkenhuis. Wat een drukte en omdat we er al eerder zijn geweest besluiten we het stadscentrum maar niet te bezoeken. We wordt de plaatselijke Albertson bezocht voor wat lekkers en na een cache gelogd te hebben beginnen we aan het laatste stukje rijden voor vandaag. Op naar Thayne.

Het motel ligt direct naast de snelweg, dat is gemakkelijk vinden. Het blijkt dat we twee kamers hebben geboekt. Geen idee waar dat fout is gegaan, maar hij probeert hem in ieder geval nog te verhuren voor vannacht. We gaan het beleven. Qua diner is het een hele ervaring. Er is niet al te veel open, het is dan ook zaterdag avond(?). Gelukkig wordt het voor ons bij de receptie van het motel uitgezocht. We komen uit bij 225^o BBQ (https://225bbqetc.com/).

Eenmaal binnen lijkt dat toch ook een snackbar achtig iets te zijn. Het eten is echter prima en het is ook wel een leuke ervaring. Op de weg terug naar het hotel willen we een cache pakken en moeten dan nog opschieten, want er hangt een mooi wolkje in de lucht die zeker voor nog meer regen gaat zorgen. De vraag is waar en wanneer. Die vraag wordt beantwoord als we na de cache naar het motel rijden. Er komt een flinke sloot water naar beneden en we moeten rennen naar de voordeur als we er zijn. Gelukkig kunnen we voor de deur parkeren.

Net voor het wekkertje gaat zijn we al wakker. Direct opstaan, douchen en ontbijten, want er staat een lange trip op het programma. We gaan naar Yellowstone en door het noodweer is de noord entree gesloten en konden we ook niet meer naar Roosevelt Lodge, waar we eigenlijk zouden gaan slapen. We slapen nu maar één nachtje bij de Old Faithfull. We ontbijten maar binnen, want het is nog wat fris buiten en zelfs wat regendreiging.

We zitten bepakt en bezakt voor negen uur in de auto en kroezen letter richting Yellowstone. Onderweg nog een slootje koffie en wat ijs gehaald en we hebben weer een mooie tocht door bergachtig gebied. Rond het middaguur komen we aan in het stadje West Yellowstone, waar we nog een beetje rondkijken en een geocache doen. Natuurlijk moet er ook nog wat brood gekocht worden. Eerst maar bij een backery kijken, wat op zich logisch lijkt. Die heeft eigenlijk niet veel brood, wel lekkere gebakjes en we nemen samen één soes met gele room erin. Gelukkig maar, want het was een enorm apparaat en hij was goed gezoet zullen we maar zeggen. Best lekker, maar een halfje is dan ook meer dan genoeg. Gelukkig heeft de supermarkt nog wel wat broodjes en kunnen we op weg naar de ingang van het National Park (NP).

Leuk weetje is dat de ingang nog in Montana ligt, maar vrij snel daarna ben je in Wyoming. Altijd fijn om de topo een beetje op orde te hebben. We volgende de richting naar Mammot Hotsprings, het noorden. Bij een mooie geiser stoppen we en kunnen we uit de wind van de geiser zitten en onze lunch eten. Je moet echt uit de wind blijven, want als je geluk hebt stinkt zo’n geisertje alleen maar naar rotte eieren. Dit om je een beetje een idee te geven.

Bij de Norris geisers lopen we een mooie hike over en langs de geisers. Overal komt wat stoom omhoog en hoor je wel iets pruttelen of spuiten. Helemaal prachtig is de diversiteit aan kleuren, ongekend mooi. Dan gaan wij weer door en na een poosje zien we de baden van mammoth hotsprings. Je kan daar overigens niet in, het is gevaarlijk water en het gebied eromheen is bros. Dat het vies water is, zien we een paar keer op plekken waar een keer een extra grote uitbarsting is geweest. De bomen zijn daar dood en soms maar voor de helft, niet aantrekkelijk om even je handen in te wassen ofzo.

Na de baden zien we een kudde elken lekker aan het chillen achter het gesloten hotel. Een mooie gelegenheid om wat foto’s te maken. Dat kunnen we ook onderweg van de bizons doen. Al moet ik zeggen dat ik toch maar wat door ben gaan rijden, toen een bizon wat begon te grommen toen ik van haar en een klein kalfje een foto nam. Er zat nog best wat ruimte tussen mij en de bizons, maar ze kunnen ineens rap zijn en ik had niet de behoefte om dat nu te zien. Verderop zullen we nog een bizon op de weg zien lopen en dan zie je weer van dichtbij dat het een enorm beest is.

Bij de old faithfull zien we hem nog net een spuitertje geven. Dit keer was het niet al te spectaculair, mede doordat de wind de stoom naar onze richting blies en daardoor het zicht belemmerd werd. Nouja, morgen weer een kans. Voor het eten had ik al in NL een reservering gemaakt en dat was maar goed ook. Het is nu niet meer te regelen en dan heb je alleen nog maar een bak gefrituurde kip. Wij kunnen in ieder geval aanschuiven aan de rij voor de Old Faithfull Inn buffet. Het smaakte allemaal prima in ieder geval.

Weer teruglopend naar onze cabin rookt de OF al flink maar hij is, in het donker, ook slecht te zien. We zien het morgen wel weer. In de cabin nog even wat internetten voordat Klaas Vaak zijn werk doet.

In het begin van de nacht hoorde wij een geluid alsof kinderen aan het spelen en lachen waren. Na een klein onderzoekje buiten, kwam het uit het bos en ook af en toe ’s nachts. Navraag liet weten dat het wolven of coyotes waren. Een bijzonder geluid. Wij hebben in ieder geval lekker geslapen en met het daglicht ben ik weer teruggegaan naar het huisje, om de blog online te zetten en wat te internetten. Ook komen de huishonden mij vrolijk begroeten, dus die moeten ook een flinke knuffel hebben en er moeten wat takken worden weggegooid. Ik onderga het maar.

Vandaag hebben we het exploren van de stad Butte op het programma staan. Eerst pakken we nog een mooi verstopte cache en al snel scoren we in Butte een lekkere icekoffie bij de Starbucks.

Nu staat Butte alom bekend om de grote kopermijnen, zo leverde ze op het hoogtepunt 20% van de wereldwijde productie. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het nog niet wist, maar nu wel dus. Een logische stap was het bezoeken van een mijnmuseum. We hebben geluk, want we kunnen ook nog mee met de underground tour die over een goed uurtje start. Het museum blijkt een waar openluchtmuseum te zijn en wordt knap onderhouden. Het is echt leuk om alle huisjes eens rustig te bekijken en als snel is het uur om en start de toer.

De tourgids is iemand die ook echt 38 jaar in de mijn heeft gewerkt, waarvan zo’n 4 jaar onder de grond. Het blijkt ook een goede verteller, hij leidt ons beeldend door het museum heen en geeft een goed beeld hoe het er allemaal aan toe ging. Dan is het tijd om ondergronds te gaan. Ook daar weer prachtige verhalen van het harde werk, maar ook de grappen die onderling werden uitgehaald. Mooi is ook de evolutie van het naar buiten vervoeren van de gedolven brokstukken. Eerst in een karretje met de hand daarna met ezels, omdat paarden niet goed konden aarden onder de grond. De ezels bleven zo’n 6 jaar onder de grond en daarna werd het werk te zwaar. Er is een mooie ranch voor ze gebouwd, waar ze hun pensioen konden doorbrengen. Geen slager werk dus. Na de ezeltjes kwamen de elektrische karretjes. Hetzelfde principe als een Tesla, alleen iets anders uitgevoerd.

Na deze leerzame rondleiding pakken we buiten de poort nog een cache op en gaan weer via de Safeway terug naar het huisje. Het is inmiddels al aan het einde van de middag, dus onderweg eten we beiden een half broodje en niet veel later als we terug zijn gaan de vlammen onder de BBQ. Heerlijk om zo lekker te dineren in alle rust. Geleerd van gisteren gaan we maar eerst de blog bijwerken, nu het nog licht is. We moeten ook niet al te laat naar bed, want morgen staat een drukke dag op het programma, die moet eindigen bij de old faithfull geiser in Yellowstone.

Na een lekker nachtje in een gekoelde kamer worden we rond acht uur wakker. Na het douchen ontbijten we deze keer in het hotel. Een prima ontbijt, al missen we wel wat bacon en een gekookt eitje. We beginnen verwende reizigers te worden. Daarna lezen we nog wat op de kamer en gaan we op pad om de geo-caches die wij gisteren niet konden vinden nog een keer te zoeken, nu met vol daglicht. Dat blijkt te helpen en al snel schrijven we onze naam op twee verschillende caches.

De auto kan weer een hogedruk beurt gebruiken en dat doen we dan maar een blok verderop. Met een schone auto gaan we weer terug naar de Alberson deze keer, om wat in te slaan. We gaan naar een huisje in de middle of nergens en dan is het prettig te kunnen BBQ-en. Daarnaast was ook het vleeswaar op en halen we nog wat anders lekkers voor alweer de laatste week.

De rit naar Butte gaat snel, ook hier weer gewoon 130 per uur. Onderweg lekker een kaasbagel of Jalapena kaas, afhankelijk van de wensen. Aan jullie om te raden wie, welke heeft gekozen…
Het laatste stukje gaat over een dirtroad, ditmaal minder spectaculair als in Shawnigan Lake. We vinden het wel best want de rit zelf is mooi door het bos heen. Bij het huisje hadden we de instructie gekregen een SMS te sturen. Klinkt leuk, alleen moet je wel voldoende bereik hebben. Gelukkig lukt het en we worden verwelkomd in een huisje. Als we de koffers erin zetten, zien we dat er boven ook nog 2 bedden staan. Dat is wat veel en bij navraag bleek dat we in het huisje ernaast moesten zitten. Kort daarna hebben het huisje naar smaak ingericht en eten we nog een broodje.

Het is wel goed toeven bij het huisje en we besluiten er een chill dagje van te maken. Lekker krantje en boekje lezen en al snel is het tijd om de BBQ aan te zwengelen, fire in the hole! We hebben een dikke steak, worstje en een burger. De steak is zelfs met zijn tweeën wat riant, dus de helft gaat de koelkast in voor morgen. We genieten van het heerlijke maal op de veranda, tussen de bomen.

Na het eten gaan we nog even een stukje lopen. Het blijkt een langlauf gebied te zijn, waar je nu mooi over de trails kan lopen. Als we bij de lodge zijn, worden we met wat zwaai gebaren naar een plek gelokt. Daar zien we op een afstand een Moose met een kleintje. Al snel proberen we wat dichterbij de komen en zien zelfs de kleine bij moeders een slokje nemen. Helaas voor een deel net achter een struik, maar toch leuk om te zien. Na al dit moois lopen we weer terug naar de cabin, drinken nog wat koffie en gaan ons klaar maken voor de nacht. Voordat we gaan slapen moeten we nog wel naar buiten, want de Wifi reikt niet helemaal tot in het huisje. Althans, dat was het plan. In het stikke donker zaten wij bij het Wifi huisje en werden we al snel belaagd door verschillende insecten en dat door de Deet heen. Dan maar morgen bij daglicht de blog afmaken.

Voor de laatste keer deze vakantie worden we wakker in Glacier NP. Ontbijten doen we met het laatste broodje en al snel zijn we op weg naar de uitgang van het park. Net buiten het park is namelijk een leuke hike (Bever Pond Loop) van een goede 5 km die wij willen gaan lopen.

Het is een mooie hike door weide en bos heen. De hoogteverschillen zijn ook goed te doen, in ieder geval niet heel erg stijl. Buiten wat vogels en een bergmarmot (denken wij) zien we niet al te veel wildlife. Het mag de pret niet drukken. We komen gelukkig wel langs de pond en op het hoogste stukje van de heuvel, waar we een prachtig uitzicht hebben.

Ook vallen de vele dode bomen door het kevertje op. Drie jaar geleden waren die er ook al, gelukkig zie je nu dat de natuur ervoor zorgt dat er weer nieuw groen opkomt. De hike eindigt met een herbouwde ranger hut uit 1913, de eerste in Amerika zo lezen wij.

De auto laten we stoppen bij het entree bord van Glacier NP, daar moeten we toch wel even mee op de foto. Gisteren was het er erg druk, nu een beetje. Ook wel weer handig, want iedereen helpt elkaar om een mooie foto te maken en zo kunnen we tevreden ons pad vervolgen.

We rijden door een bijzonder landschap van heuvels met daarop hoofdzakelijk gras (geel, groen, donkerbruin) en vee. Toch ook wel weer mooi, daarbij wanen we ons regelmatig in een achtbaan als de weg vrij stijl omhooggaat en je op de heuvel pas ziet dat de weg gelukkig gewoon doorloopt. Ik geniet, Mirjam doorstaat het.

Het is al wat later op de dag als we wat willen lunchen en we stoppen in het gehucht Dupuyer. Wellicht is dat zelfs al een te groot woord voor een paar huizen en een stacaravan, maar er is een restaurant: Buffalo Joe’s. Echt een leuk cowboy/ cowgirl ingericht restaurant, waar ze ook de airco hebben ontdekt. Man, wat een kou. Gelukkig is het er gezellig en hebben we er lekker gegeten. Er is ook WiFi, dus meteen wat geo-caches opgezocht die we direct na de lunch oppakken. Ze zijn snel gevonden zodat we met flink wat gas op de lolly (je mag hier 80mph=130km/h) naar Helena kunnen zoeven.

In Helena hebben we een mooi IHG-hotel met airco. Wel een heel contrast met de oudere hotels van het National Park, de afwisseling maakt het allemaal extra leuk. Eten doen we in het nabij gelegen Applebee’s. Na Mirjams ervaring van een paar jaar terug niet de eerste keus maar dichtbij, goede reviews en een tweede kans hoort erbij. Het bevalt prima. We eten er lekker en drinker er ééntje op Tristan, die nu eindelijk ook een draft biertje in de States mag bestellen. Hij is niet de enige die vandaag jarig is, want er wordt een paar keer hard geklapt en wat militaire drill teksten opgedreund, wat eigenlijk veel leuker is dan het valse gezang dat je vaak in een restaurant hoort. Op weg naar het hotel nog twee caches geprobeerd, maar beiden niet gevonden. Morgen nog maar een keer kijken met de GPS, want de telefoon is toch iets minder nauwkeuring merk ik. Het is voor ons genoeg om terug te gaan en zo lekker te gaan slapen.

De nacht was goed te doen, al was het wat aan de warme kant. Het is in ieder geval een hele belevenis in dit authentieke hotel. Het, inmiddels, traditionele BYO ontbijt eten we op de kamer op. De zon staat vol op het balkon en dat is iets te veel voor het ontbijt. Nadat wij de kamer weer netjes hadden achtergelaten en de auto gevuld, zetten we de auto weer terug op parkeer plaats en lopen via het hotel naar de start van de Grinnel Lake trail. Een mooie, heuvelachtige, route door bos en weide en langs het meer. Na een wiebelbruggetje nog stijl klimmetje en al snel zien wij het Grinnel Lake.

Een prachtig meer met mooie kleuren, bergen en watervallen. We zoeken een plekje om aan het meer te zitten en kijken even rond. Dan worden we gewaarschuwd dat er een Moose vlak achter ons staat. Gelukkig zit er nog wel wat ruimte tussen, maar het is niet al te veel. En wat is dat een groot beest zeg en met zijn gewei erg indrukwekkend. We kijken toe hoe hij (of zij) bosjes naar binnen schuift alsof het niets is en maken veel foto’s en wat film. Wauw.

Dan gaan we weer terug. Bij de wiebelbrug zitten ook de hidden falls. Nou, wij gaan de challenge aan en vinden ze al snel. Het was even een klimmetje, maar dan heb je ook wat. Een mooie view op een goed werkende waterval. Het leven is goed. Als we weer een einde op pad terug zijn, ziet Mirjam een hertje verderop in het water lopen. Alsof het zo hoort besluit dit vrouwtje het waterpeil te verhogen. Tsss, het is wat. Verderop wordt ons pad verspert door een ander hertje. Die kijkt ons rustig aan en ziet niet al te veel gevaar. Dat levert mooie plaatjes op, totdat het hertje er genoeg van heeft en met sierlijke sprongen verdwijnt in het struikgewas.

Na al dit moois vinden we de auto weer en rijden naar onze volgende bestemming: Sunrise Inn. Hoewel dat ook in Glacier NP zit, moeten we eerst het park uit, om via st Marys het park weer in te rijden. We blijken een kamer in het gebouw van de General Store te hebben. Het doet allemaal wat wilde westen achtig aan en dat is zeker een leuke ervaring.

Het eten kan eigenlijk maar op één plek. Dat is simpel. Wel moeten we aardig lang wachten op het eten en het is wel ok, maar zeker niet het allerlekkerste. We hebben in ieder geval prachtig uitzicht en je kunt niet alles hebben toch?

Het is ons opgevallen, dat het best hard waait. Wel lekker in de warme omgeving, het is nu wat draaglijker. Wel klappert het een en ander van het raam, want de lucky luke stijl is natuurlijk niet optimaal geïsoleerd en kraakvrij gebouwd. Het heeft zijn charme denken wij als we op het bedje neerploffen om te gaan slapen.