We besluiten niet down-town Seattle te gaan, maar nog even langs de outlets te gaan. Niels wil nog een klokje hebben en ach, een er is altijd nog wel ruimte voor wat kleding voor weinig. Eerst nog maar langs de Walmart om wat snoep te kopen voor in het vliegtuig en M&M die in Nederland niet te krijgen zijn. De mint en pretzel krijgen van de jury de hoogste cijfers en mogen mee. Bas zoekt ook nog wat ander snoep uit, want dat vliegtuigeten wordt hij alleen maar ziek van.

De outlet blijkt volledig overdekt te zijn. Het schijnt hier dan ook vaak slecht weer te zijn, in ieder geval flink wat regen. Vandaag is het daarvoor niet nodig, al is het wel lekker om koel te shoppen. Het klokje voor Niels wordt eindelijk gevonden en ook de rest van de familie kunnen ze het niet laten liggen. We zijn weer allen goed bij de tijd.

Vlak voor het vliegveld stoppen we om een laatste broodje te smeren en de koelbox en de overige losse spullen in te pakken voor de reis. Al snel worden we door de security erop gewezen dat we op private property van een casino staan, met het verzoek of we weg willen gaan. Ook de 15 minuten die we nog nodig hebben om alle af te ronden is teveel. We rijden een paar meter naar een parkeerplekje en pakken daar alles goed in. Er wordt ook nog even een verkleedshow weggegeven, zodat we niet in een korte broek het vliegtuig in hoeven.

Het inleveren van de auto gaat zoals altijd snel. We hebben deze reis in 82 uur zo’n 5500 km gereden. We bedanken de auto ervoor en in no-time zitten we in de shuttle naar het vliegveld. Hoewel het een internationaal vliegveld is doet het allemaal relax aan, lekker. De rijen vallen alles mee en al snel hebben we alleen nog maar 2 koffertjes handbagage in de hand. Op naar de security, waar Niels volgens de traditie dit jaar in de steekproefgroep valt. Dit keer alleen beperkt tot het nemen van een sample van zijn hand. Er blijken geen drugs aan zijn handen te kleven en de beambte geeft op verzoek ook aan dat het bacteriologisch ook op orde is. Hij is netjes opgevoed :-).

Het laatste States avondmaal willen we in een leuk restaurantje nuttigen. Helaas zijn alle tafels bezet en om aan de bar te mogen eten moet je toch echt 21 zijn. Die tafeltjes staan overigens vrijwel tegen de bar aan, het is dus vooral symbolisch. Het zorgt er wel voor dat we uitwijken naar een lokaal fastfood restaurantje met een vriendelijke, doch verwarde dame achter de balie. Toch lukt het om ons van de gevraagde vette hap te voorzien, zodat we een waardig afscheid kunnen nemen van dit land.

Het vliegtuig vertrekt een uurtje later, maar dat wordt nog met wat extra kerosine teruggebracht tot een kwartiertje vertraging bij het landen. We hebben een kleine 2 uur om op heathrow over te stappen. Genoeg om rustig aan te doen, de benen te strekken en een koffie te scoren. eenmaal op Schiphol staat Ron ons al op te wachten.

Wel erg prettig om na zo’n lange reis thuis gebracht te worden. In de parkeergarage nemen we nog even de tijd om het uitrij-kaartje te zoeken, maar vinden doen we hem niet meer. Gelukkig kunnen ze bij de slagboom zien dat we wel betaald hebben en mogen we toch weer door.
Rond 18:00 zijn we thuis, eten nog even wat en gaan niet al te laat naar bed. Deze reis is voorbij.

Na een stukje te hebben gereden komen we bij de ingang van het Olympic NP. We willen een hike doen en moeten daarvoor naar het einde van de weg rijden. We vinden een parkeerplek vlak bij de start van de hike, waar watervallen te zien zijn. Het is een mooi park met veel bomen en mos, een hike met mooi uitzicht dus. De watervallen zijn weer heel anders dan de andere die we hebben gezien. Het water valt vlakbij met grote kracht naar beneden, een mooie ervaring om dat van zo dichtbij te zien. Ook de aanloop naar de waterval is erg mooi. Helaas kunnen we de volledige foto niet maken, omdat er teveel mensen ons blik verstoren. We maken de foto wel vanuit een andere hoek.

Vandaag hebben we overigens veel deet gespoten, we lijken wel een wandelende citronella kaars. Er zijn hier in ieder geval veel muggen, dit moet dan wel helpen. We krijgen ook veel last van de muggenprikken van Westport en geven de pen met after bite regelmatig aan elkaar door. Na deze hike gaan we verder op weg naar de volgende bestemming: De Walmart voor de broek van Bas. Die heb ik gisteren besteld en moet klaar liggen bij een Walmart op onze route. Omdat er een stukje rots opgeblazen moest worden zou het wel wat later worden dat we de broek in handen zouden hebben. We hebben bijna een uur stil gestaan om te wachten totdat we weer door mochten. Het was in ieder geval wel op een mooi plekje, naast een meer op de US101. Dat maakt een hoop goed.

De broek was er gelukkig en niet veel later blijkt ook de laatste hotelkamer van deze reis voor ons gereserveerd te zijn. Het is dan wel goed na 19:00 en op advies van de hotel bediende gaan we bij de haven eten. Het was nog niet zo eenvoudig om daar te komen, we stonden eerst bij een restaurant bij de golfbaan. Dat zag er niet uit als HET laatste restaurant van deze reis. Het restaurant aan de haven daarentegen wel. De jongens nemen een dikke burger en wij een op appelhout gerookte zalm met aardappelpuree (incl de schillen). Dat was een mooi afscheidsdiner van de States, al hopen we morgen op het vliegveld nog wel een lekker steakje te kunnen scoren. Voor het toetje wordt Baskin & Robbins uitgekozen die het meeste weg heeft van een fastfood restaurant met alleen ijs. In het logo is ook het getal 31 zichtbaar, wat staat voor de 31 dagen in de maand en dat je hier elke dag een andere smaak kan kiezen. We hebben dan ook wel even nodig om de juiste bolletjes te selecteren voor ons ijsje. De keuzestress slaat helemaal toe als je ook nog uit 4 verschillende hoorntjes moet gaan kiezen. Toch lukt het ons en de ijsjes zijn toch wel erg smaakvol.

Terug naar ons hotel zien we nog 2 reetjes lopen. Wel grappig om deze gewoon in de stad te zien rond dartelen. Het is dan wel een beetje aan de rand van de stad, maar toch wel aardig bebouwd. Eenmaal in het hotel doen we niet iets heel nuttigs, voordat we de laatste nacht in de States gaan verslapen.

Als we wakker worden zijn de rookpluimen van gisteren weggetrokken, al is het nog wel bewolkt. Als we naar buiten lopen, komen er van achter het motel net twee reeën aangelopen. Eentje waagt het de weg over te steken, maar rent snel terug als er een auto aan komt. Weer met z’n tweeën verdwijnen ze weer achter het motel. Als ik ernaartoe loop om te kijken of ze nog zichtbaar zijn, wil er net eentje weer naar voren lopen. Hij schrikt enorm van mij (terwijl ik toch mijn haren al had gedaan) en samen weten ze niet hoe snel ze weg moeten komen.

Voordat we uitchecken pakken we nog koffie en een voorverpakte pie, waarvan na een klein stukje al duidelijk is dat dat niet lekker is. Eerst nog even een geocache scoren bij  de plaatselijke biep in de buurt. Het blijkt in een leuk vogelhuisje te zitten en het wordt bewaakt door een horde muggen. We schrijven snel onze naam op en vluchten weg om een ontbijt te scoren. Dat blijkt in Aberdeen goed te kunnen en we willen eigenlijk wel weer een keer een egg-McMuffin hebben. We vinden een Macje en ze willen graag voor ons dit broodje ei klaarmaken, we krijgen er ook een hashbrown (rosti uit de frituur) bij. Na dit ontbijt kopen we bij de Walmart nog wat vleeswaren en broodje voor onderweg en we rijden verder richting Olympic National Park.

Onderweg komen we langs Kalaloch, waar we een prachtig zicht hebben op de Pacific Oceaan. We zien zelfs een walvis, althans vooral de watersproeier in de verte. Het maakt de dag in ieder geval goed. Op het strand genieten we van het uitzicht op alle dode bomen die daar zijn aangespoeld en gooien we wat met de keien. Voor het zwemmen is het te koud, het is amper 18°C en het water is net zo warm als gisteren. Een no-go dus.
Bij ons hotel in Forks is de temperatuur al een stuk aangenamer, dus rijden we snel naar de zee. De temperatuur daalt echter enorm, naar mate we dichter bij de zee komen. Ook als we er zijn, nodigt het niet echt uit om er een (zeer) frisse duik te nemen. Dat moeten we dan maar bewaren voor een andere keer. Wel vinden we een mooie plek met picknick tafel waar we gaan lunchen.

Voor het avondeten gaan we naar de lokale Mexicaan. Vorige keer dat we hier waren was dat heel goed en ook heel druk. Nu is het een stuk minder druk en nog steeds erg lekker. Als we naar buiten lopen staan we allemaal op barsten, toch willen de heren nog wel een ijsje eraan toevoegen. Helaas is de ijssalon naast het restaurant voorgoed gesloten en na een omzwerving door het dorp wordt het een prefab shake bij het tankstation. Je stopt een bakje ijs in een machine en die roert wat tot het een shake wordt. Het smaakt in ieder geval prima.
Op de hotelkamer (eigenlijk meer een huisje met keuken, woonkamer en 2 slaapkamers) doen we nog een spelletje Yathzee voordat we de een na laatste nacht in de States gaan aanvangen.

Het ontbijt zit één deurtje verder dan onze kamer,  dus daar hoeven we niet veel voor te doen. Het is een prima ontbijt, we kunnen weer goed gevuld op pad. Vandaag hoeven we niet al te lang te rijden, zodat we ook nog even naar het strand kunnen, althans dat is de planning.
Onderweg komen we een Walmart tegen, die zowaar de broek heeft die Bas zoekt. Die is ook weer blij.

Een afslag verderop zitten nog een paar outlets, waaronder die van Ralph Lauren. Er zijn leuke aanbiedingen, dus neemt het passen en beslissen wat meer tijd in beslag dan vooraf gedacht. Gelukkig hebben alle mannen weer een overhemd voor weinig, dat maakt alles goed. We rijden door en zien vooral een wat plat landschap (natuurlijk wel met een bergje op de achtergrond) en veel dorpjes en stadjes uit de categorie kerk, kroeg en paar huizen. De lunch eten we in de auto en slaan zo twee vliegen in één klap.

Ons Motel in Westport is echt Amerikaans en zou zo uit de 50-er jaren kunnen komen. Voor de deur parkeren en een prieeltje waarin je een vuurtje kan maken, waarop je dan ook weer kan BBQ-en. De Chinese dame (qua uiterlijk en uitsplaak zeker) is vriendelijk en biedt ons alles aan uit het mini winkeltje dat ze heeft. Uiteraard is alles inbegrepen bij de kamer. We hebben net gelunched, dus slaan we even over.

Na de auto nog even met de tuinslang afgespoeld te hebben gaan we naar het strand. Het is inmiddels al ruim na vijfen en de temperatuur is hier aanzienlijk lager dan we de afgelopen dagen in de hittegolf gewend waren. Met een graadje of 20 heb je het wel gehad. Tenminste, totdat je de zee in gaat. Die is echt heel koud. Laat ik het zo zeggen, je hebt een stuk meer ruimte in de broek na het zwemmen. Alleen Bas durft het aan om een frisse duik te nemen, wat natuurlijk meteen gesnapchat moet worden. Hij liever dan ik.

Voor het eten gaan de downtown Morton kijken. Het is een echt vissersplaatsje aan zee, met een kleine boulevard. Het aantal eettentjes is beperkt en bij een soort vis snackbar is het ernstig druk, daar kun je dus goed eten. We staan net in de rij of er komen mensen naar ons toe met de vraag of wij met z’n 4-en zijn. Zij willen net gaan en dan kunnen we mooi hun tafeltje nemen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen en duiken aan tafel. Ik stap snel weer in de rij om ons eten te bestellen. Het wordt fish & chips en natuurlijk 1 cheese/bacon burgen without veggies. Dan begint het wachten, dat uiteindelijk een uur zou gaan duren. Het is er echt goed druk en er wordt ook veel meegenomen.
Als het eten arriveert, is het logisch dat hier zo’n rij staat. Het smaakt prima en is loei heet. Als we na het eten snel naar de rotsen toe lopen om de ondergaande zon te zien, blijkt deze zich achter een sluier bewolking te hebben verstopt. Bas maakt nog wel een paar mooie foto’s van de branding op de rotsen, met de mooie kleur licht.

Als we terug lopen willen we eigenlijk nog wel een ijsje scoren. Alles is inmiddels dicht en het is een uitgestorven boel. Wel bijzonder om 21:00 uur op zaterdag avond. Het ijsje wordt een M&M ijsje dat dan maar uit een vriezer bij een benzine station gehaald. De smaak is er niet minder om. Eenmaal terug bij het hotel is iemand aan het BBQ-en. Dat is vooral merkbaar aan de enorme rook die er hangt, we gaan maar snel naar binnen en sluiten deuren en ramen. Iedereen doet dan nog even waar ie zin in heeft, voordat we naar dromenland vertrekken.

Het is druk in de ontbijt ruimte en het ontbijt is goed. Hier kunnen we de dag goed mee beginnen. We begroeten nog even onze Amerikaan, die vandaag om een niet nader te noemen reden beter te verstaan is. Niet veel later zit de auto weer vol en hebben we bij de plaatselijke supermarkt een broodje gescoord voor de lunch. We gaan snel verder naar het sunrise punt van Mount Rainier, een andere vulkaan. Het valt ons meteen op dat het een stuk koeler is op deze berg. We hebben een mooi, helder zicht op de enorme vulkaan en gaan een trail lopen. Het is een heen en weer trail en geen rondje. Bij het einde aangekomen is daar geen super mooi uitzicht of zoiets. Het is gewoon een omkeer punt. Op de terugweg lopen we naar de vulkaan toe en dat is echt super mooi. Elke stap heb je een ander beeld van de berg en het dal beneden, waar ook een azuur blauw water blijkt te liggen. Heel mooi en ik neem dan ook goed de tijd om foto’s te nemen. Wat Niels betreft veel te veel tijd, maarja wat moet dat moet.

Na een drankje in de snackbar rijden we door naar het volgende punt: paradise visitors center. Het is een goed uur rijden, gelukkig kunnen we daarna wel doorrijden naar het volgende hotel. Onderweg komen we langs lake Louise, tot zover passen de puzzelstukjes mooi in elkaar?. Bij Paradise vinden we een picknick tafel op een mooie locatie, waar we onze lunch opeten. Daarna gaan we nog een kleine hike doen, naar wat watervallen. Het is niet lang, wel veel hoogte meters en dat op dat kleine eindje. Op een gegeven moment hoor ik een paard hijgen. Ik blijk het zelf te zijn….
De watervallen zijn niet al te groot, wel heel mooi. Zeker in het gehele landschap met die dikke puist van een mt Rainier op de achtergrond.
Na al dit moois rijden we nog over mooie bergweggetjes heen naar ons hotel.

Het avondeten doen we in een lokaal restaurant: Papa bears. Het is vrijdag, dus is er prime rib. Lekker zacht gegaard, een echte lekkernij die vaak alleen op vrijdag en zaterdag te krijgen is. We (Bas neemt een veilige burger) nemen de kleine versie van 12 ounce, toch nog een mooie 340 gram vlees op je bordje. Dit is toch wel een van mijn favorieten hier, heerlijk. Het is zelfs zo veel dat niemand meer een dessert wil. Alhoewel, bij het afrekenen moet er toch nog maar een oreo pie op de rekening worden bijgeschreven. Die is to-go. We hebben ook veel aanspraak in het restaurant. Zo blijkt er een tafel naast ons 2 mensen te zitten die nu in Canada wonen, maar oorspronkelijk uit Nederland komen. Hun Nederlands is nog best goed. Het was een gezellige avond.

In het hotel kijken we nog wat tv en wordt toch ook nog het taartje opgegeten. Ik ben blij dat we maar 1 stukje hebben, want het is niet weg te duwen. Een grote bonk vettige creme met wat …tja….geen idee eigenlijk. De jongens kijken er anders tegenaan en in no-time is het taartje weg. Dan gaan we na deze mooie dag toch allemaal op één oor de nieuwe dag inluiden.

We gaan snel op pad om Mt st Helens te bekijken. Bij het visitors center wordt helaas gemeld dat de berg vandaag niet goed te zien is. Er zijn veel bosbranden in Canada en oost Washington en de rook zorgt voor een mistige omgeving. Ook is er een negatief advies om te gaan hiken, een soort smog alarm. Het kan ons niet al te veel afremmen en we besluiten de lange tocht naar de uitkijkpost van de berg te maken. Het weer een prachtige omgeving waar we doorheen rijden van bergen, rivieren en vooral heel veel naaldbomen. We stoppen bij cold water lake en die ligt er mooi als een spiegeltje bij. Een mooi plekje om wat foto’s te maken. De smog geeft ook wel weer een mooie extra dimensie aan het geheel.

Als we na een uurtje bij het uitkijkpunt Johnstone Ridge  aankomen is de temperatuur al boven de 100^oF. We kijken even naar het moois, dat toch vooral achter een mistje te zien is. We zullen het ermee moeten doen. Toch is het wel indrukwekkend.
In het visitors center leren we meer over deze vulkaan, die in 1980 nog is uitgebarsten en 57 slachtoffers heeft gemaakt. Er is ook een mooie film over deze uitbarsting en als deze afgelopen is gaat het rode gordijn omhoog. We hebben dan een mooi zicht op de in de smog-mist gehulde berg. Op de terugweg stoppen we bij picknick tafels in het park om onze lunch op te eten. Zo lekker in de schaduw met een licht briesje is het best goed uit te houden. Daarna rijden we nog een ruim uur, voordat we bij ons hotel aankomen. Toch wel een verrassing, want het blijft tot kort voor het hotel spannend of deze inderdaad op de locatie zit, die de navigatie aangeeft. Het blijkt te kloppen en we worden door een vriendelijke dame ingechecked.

We dineren vandaag vroeg in de plaatselijke saloon. Een leuke bar, waar de jongens tot 10 uur welkom zijn, daarna mogen ze de alcoholdampen niet meer opsnuiven. Het eten is lekker en meer dan genoeg. We nemen dan ook geen toetje en gaan weer terug naar het hotel, waar nog een wijntje op ons wacht.

Deze hoort bij het hotel en we staan lekker buiten met andere hotel gasten een wijntje te drinken, op deze aangenaam verwarmde avond. We treffen een Amerikaan die al aan het begin niet al te duidelijk sprak en naar mate er meer wijn in ging, de spraak evenredig in duidelijkheid afnam. Geen probleem, want de verhalen waren mooi.

Eenmaal in de auto koersen we naar het zuiden, de omgekeerde richting van waar het hotel ligt.

Op naar de Woodburn outlets en nog even een geo-cache vinden. De volle tassen van gisteren waren leuk, maar er moest toch wat aangepast worden. Dat betekent een paar dingen terug en meer nieuwe dingen kopen om het ontstane gat aan te vullen. Er is genoeg te koop en de jongen hebben nog contact met Ilse en Anne, want die zijn ook geïnteresseerd in een GAP trui. Dan is de maat en kleur natuurlijk erg moeilijk. Gelukkig is er gratis WiFi in de store, en al is het in NL inmiddels al vroeg in de nacht de wensen worden doorgegeven. We willen ook nog wat spijkerbroeken bij de walmart kopen, al is die wat lastiger te vinden. De navigatie van de auto geeft aan dat er één op de route zit, maar eenmaal daar aangekomen blijkt dat deze zijn beste tijd heeft gehad. Hij is dicht en de zaak is leeg.

Het loopt inmiddels al ver in de middag, tijd voor de lunch. Mirjam zag een Cracker Barrel en na enig speurwerk staan we dan ook voor het restaurant. We nemen allemaal een lekker hapje en genieten van de lekkere smaken. Na nog even door het winkeltje met halloween spullen te hebben gelopen gaan we verder op weg naar het volgende hotel. De weg loopt dwars door Portland en we maken Niels daar wakker om naar de mooie bruggen te kijken. Vooral de “wie is de mol” brug wordt extra goed bekeken en gefotografeerd. Gelukkig is er file.

Onderweg scoren we nog wat spijkerbroeken, al is Bas minder blij. Zijn geliefde Levi’s worden daar niet meer verkocht. Het leven is zwaar.
Het hotel ziet er bekend uit, al zal dat van een ander hotel van dezelfde branch zijn, waar we op een eerdere reis in hebben geslapen. De kamer is in ieder geval mooi en groot. De jongens hebben een eigen kamer met zowaar een King en een Queen bed. Niels is als eerste op de kamer en kiest snel het grootste bed uit. Dan snel op pad om iets te gaan eten, het is al half negen geweest. Vlak om de hoek van het hotel rijden we tegen een live show van de brandweer aan. Een oude bioscoop blijkt wat brand te hebben. Gezien de zoete lucht verdenken wij de popcorn shop. We nemen in ieder geval de tijd om de mooie brandweer auto’s even goed te bekijken en te fotograferen.

We kiezen voor Sharis voor het diner. Als we binnen komen lopen we tegen een enorme vitrine met taartjes aan. We vragen ons af of we hier ook gewoon kunnen eten en een wat oudere dame die aan het tafeltje vlak bij ons zit zegt dat dit zeker kan en dat ze vandaag ook een gratis taartje als toetje hebben. Het duurt nog even voordat we naar onze tafel worden gebracht en zo zal alles zijn tijd in beslag gaan nemen. Het is druk en er is weinig personeel. De serveerster doet echter haar best en rent al een bezetene in van tafel naar tafel. Het eten is prima, alleen mijn steak is te ver gegaard. Zonder problemen wordt er door de chef een nieuwe gemaakt en die smaakt heerlijk. Inmiddels is het al na 10 uur en nemen we de taartjes mee voor een ander moment.
Terug op de hotel kamer eten de mannetjes het taartje nog op, om daarna met een vol buikje naar dromenland te gaan.

Brede weg van de berg af, naar het water van de Hood rivier. Daar willen we nog de Multnomah Falls bekijken. We gaan iets eerder van de snelweg af om een stukje van de oude Oregon Wagon trail te rijden. Een mooie route met hier en daar stevige stijg en daal stukken tussen de bomen in en af en toe een mooi zicht op de rivier en alles eromheen. Genieten dus.
Bij de eerste watervallen die we tegenkomen is het al aardig bevolkt en besluiten we daar maar niet te gaan stoppen en meteen door te rijden.

Het blijkt nog wel een klein stukje rijden te zijn voordat we bij de kunnen aanschuiven voor een parkeerplekje bij de watervallen. Het is zelfs zo druk dat ik de rest van de family uit de auto zet om te gaan kijken en zelf dan maar rond blijf rijden. Het blijkt van korte duur, nog geen 5 minuten later kon ik de auto vlak bij de ingang kwijt. Deze watervallen bestaan uit twee watervallen boven elkaar. De hoogte is enorm en ze staan goed aan,  er klettert in ieder geval een hoop water naar beneden. We maken een hele berg foto’s en kijken en goed rond naar al dit moois uit de natuur. Dan is het tijd om te vertrekken, er moet geshopped worden.

De outlet is niet ver van de watervallen vandaan. Het blijkt dezelfde te zijn als waar we drie jaar geleden zijn geweest, dus weten we onze weg snel te vinden. Er wordt een hoop gepast en bekeken en met volle tassen en lege pasjes verlaten we na een paar uur de outlets weer. Het is inmiddels al tegen vijfen, dus scoren we bij de Wholefoods een mooi chiabatta broodje, dat we in het hotel opeten.

We gaan nog even lekker zwemmen in het buitenbad, zodat we pas tegen een uur of acht bij de olive garden aankomen. Dat is een van de favoriete restaurants van ons, je kan er heerlijk italiaans eten. Ook deze keer krijgen we weer iets heerlijks op ons bordje, afgemaakt met een zeppoli. Dat zijn een soort rechthoekige donuts, met veel suikerpoeder erbij en warme choco saus om in te dopen. We nemen één portie, wat meer dan genoeg is voor ons allen.

Terug op de hotel kamer maken we het plan voor morgen en passen we nog even de aangeschafte kleding goed. Daarna is het weer tijd om de ogen aan de binnenkant te gaan bekijken.

De tour is echt leuk en de gids weet een hoop te vertellen. Zo was dit ontstaan voor de Chinese immigranten die naar Amerika werden gelokt om hier het werk te doen, dat de Amerikanen niet wilden doen. Voor hun veiligheid hebben ze toen deze ondergrondse verder uitgebouwd, waar het oorspronkelijk bedoeld was om goederen ondergronds te vervoeren. Nadat de Chinezen niet meer nodig waren, waren ze hun leven namelijk niet meer zeker. De ondergrondse deed ook goede zaken tijdens de drooglegging aan het begin van de vorige eeuw. Daarnaast was er ook nog een bordeel, dat nauw verbonden was met de ondergrondse. Gokken, zuipen, drugs en hoeren, alles kwam hier bij elkaar. Omdat het aangenaam koel was, maakte de slager ook goed gebruik van de deze ruimte. Ook werd hier het eerste ijs gemaakt in een van de eerste vriezers, al kan je dat natuurlijk niet vergelijken met de vriezers van nu.

Na de rondleiding kregen we nog wat details over de opnames te horen, waarna we op pad gingen naar Mt Hood. Vandaag werden we getrakteerd op een mooi landschap naast een dikke rivier en tussen de bergen in. Een prachtige omgeving, waarbij we ook nog een lange trein aan de overkant hadden die met ons meereed. Een idyllisch plaatje.
We besluiten ergens iets te gaan lunchen en vinden in het dorp The Dallas een leuke brouwerij waar we iets kunnen eten.

Daarna stelt de auto een andere route voor, die we trouw volgen. Niet veel later stopt het asfalt en gaan we door op een dirt road. Deze is overigens netjes glad en eigenlijk is het alleen maar dat er geen asfalt op ligt, maar losse steentjes. Onze dikke 4×4 weet er, zelfs in de gewone stand (alleen 2 voorwielen actief) wel raad mee. De route leidt ons dwars door MtHood national forrest. Dwars door het woud heen, met de nodige hoogte verschillen, kortom genieten dus. Op een gegeven moment zien we zelfs een kleine beer op de weg. Hij ziet ons ook en voor dat we de camera kunnen pakken schiet hij al weg het bos in. Het maakt de dag wel compleet.
Vlak bij onze eindbestemming rijden we nog over een mooie rivier heen, die nu veel minder smeltwater hoeft te verwerken dan de afgelopen maanden. Een prachtig uitzicht, dat natuurlijk gefotografeerd moet worden. Het water is overigens wel heel, heel erg koud.

Het hotel ligt mooi in het bos en wordt volledig verbouwd. Gelukkig is dat alleen de buitenkant, dus hebben we daar binnen weinig last van. Wellicht dat we morgen vroeg wat bouw herrie gaan horen, maar daar komen we ook wel overheen.
Pal naast het hotel zit een mooie brouwerij. Daar gaan we ons diner eten en natuurlijk een biertje drinken. Al is dat laatste alleen voorbehouden aan de oudste heer in het gezelschap. Mirjam vindt het niet lekker en de jongens zijn nog te jong. Ik heb er in ieder geval twee geproefd en het is heerlijk bier. Het eten is ook goed, dus een geslaagde avond. Gelukkig worden we buiten nog even gewaarschuwd dat er zomaar sneeuw van het dak kan vallen. We negeren  het met die hitte hier maar, de sneeuw ligt alleen nog maar boven op de berg.
Na al dit lekkers lopen we onder de dennenbomen terug naar het hotel waar iedereen nog even naar zijn/haar beeldscherm kijkt voordat de slaap gevat wordt.

Het ontbijt in het hotel is erg continentaal, toch kunnen we allemaal wel iets lekkers vinden. We zitten, voor ons doen deze vakantie, vroeg in de auto en rijden eerst naar de oude state prison van Boise. Het is nu een museum, waarbij je een goed beeld krijgt van deze gevangenis. De cellen zijn erg klein en vooral heel laag. Ook staan bij de meeste cellen wie erin heeft gezeten, wat de crime was en wat hij voor taak had in de gevangenis. Het is best interessant om dit allemaal eens te zien.

De volgende bestemming is Pendleton, een cowboy stadje. Eerst mogen we nog even door mooie bergen en langs fraaie landschappen rijden. We komen nu ook Oregon binnen, iets waar we naar uit hebben gekeken omdat we daar eindelijk vol kunnen gaan shoppen. De state tax is hier namelijk 0%, dat scheelt toch weer zo’n 5-7% met de staten waar we al zijn geweest. Het hotel is netjes en er zit een buitenbad bij. Dat is ook wel gewenst, want het is er loei heet met ruim 100 ^oF. Het water daarentegen is weer aan de frisse kant, je moet dus even doorkomen. Niels gaat er toch maar met een T-shirt in. Zijn schouders zien nog erg rood en ze voelen ook nog zeer pijnlijk aan. We doen ook een wasje en merken dat 1 wasmachine kapot is omdat er allemaal water uitkomt als we de deur open doen. De klusjes man is er nog en komt ook constateren dat de machine nog vol water staat, door ook de deur open te doen. Er stroomt nu in ieder geval geen water meer uit ?. Opvallend is overigens ook dat de klusjesman een enkelband om heeft. Die is onder zijn korte broek duidelijk te zien.

Voor het diner gaan we naar de lokale brewery, die 2 blokken bij ons hotel vandaan zit. Wie kiezen allemaal voor een burger, ieder met een andere topping. Hoewel ze allemaal wel goed zijn, loopt de smaakbeleving uiteen van ok tot super lekker. Het is in ieder geval zo veel, dat er geen toetje meer besteld wordt. Wel halen we nog wat bier bij het tankstation, want daar is wel behoefte aan. Nadat de jongens nog wat tv hebben gekeken laten we Klaas Vaak zijn werk doen.