Na het uitchecken rijden we naar de auto en nog net binnen blijkt een gallon met water op scherp te staan. De plastic kan blijkt goed te kunnen scheuren en de lobby ligt ineens vol met bijna 4 liter water. Een “No problem, we’ll take care of it” staat garant voor een goede beoordeling van het hotel :-).

We vliegen pas laat in de avond, dus hebben we alle tijd. Eerst nog de laatste dingen shoppen, zoals een riem en schoenen. Er zijn veel riemen, dus dat is geen probleem. De Tommy schoenen voor Niels zijn ook hier niet aanwezig. Helaas, het is niet anders. Parallel aan de oceaan rijden we verder naar het zuiden, op naar New York. Lunchen doen we nog één keer bij een cracker barrel en we merken toch wat verschil met die van gisteren, die was zeker beter. De pancakes waren in ieder geval wel erg lekker, een goede compensatie voor het ontbijt.

Na nog wat schatten te hebben gevonden en een beetje relaxed getoerd te hebben, rijden we New York binnen. Tijd om nog wat snoep voor in het vliegtuig te kopen en de laatste dingen in te pakken. De koelbox hebben we immers vandaag nog gebruikt en die moet nog een tas in. Ook willen we nog wat andere kleren aan in het vliegtuig. We rijden de auto ver weg op de parkeerplaats en veranderen van kleren en pakken alles goed in. De koffers en de tassen zijn klaar voor het vliegtuig. Als we weer een eindje op weg zijn, rijden we een file in. Het blijkt een vertraging omdat we weer tol betaald moet worden. We krijgen wel waar voor ons geld, want we gaan over een mooie brug. Met mijn mobiel, het fototoestel ligt in de kofferbak, maak ik er een mooie foto van totdat er op het raam geklopt wordt. Een officer die vraagt waar ik vandaan kom. Nederland blijkt goed te zijn, want hij geeft aan dat ik ook als ik (vrijwel) stilsta geen mobiel in mijn handen mag hebben. Ik werp hem sierlijk in de bak en mag doorrijden…oef, door het oog van de naald. Op de brug hebben we een prachtig uitzicht op Manhattan en Bas maakt snel nog wat foto’s. Een auto die ons in wil halen heeft het door en houdt even in, zodat we een mooi plaatje kunnen hebben, awesome.

De laatste tankbeurt duurt iets langer dan verwacht. Er wordt nieuwe benzine gebracht en dan mag je niet tanken. Het is dus even wachten tot we weer mogen tanken. We staan vlak bij La Guardia airport en gebruiken de tijd om de landende vliegtuigen die over ons heen vliegen te bewonderen. De laatste kilometers rijden we nog even op onze eigen van Wijck Expressway. Dat nog één keer de radio zacht en de V8 extra laten loeien, voordat we de auto inleveren. De verandering van inleverlocatie blijkt goed zijn doorgekomen en in no-time moeten we onze trots van de afgelopen weken, na 2300 mijlen (3700 km) vaarwel zeggen.

Met de airtrain zijn we in no-time in terminal 7, vanwaar British airways vertrekt. Even inchecken blijkt een ramp te zijn. Er staat een enorme rij en ookal hebben we alle kofferlabels en boardingpassen al bij de PC’s gehaald en de koffers ermee gelabeld. Als we na 45 minuten aan de beurt zijn blijkt de zwaarste koffer precies 23 kg te wegen.Dat maakt een mens blij, dat ondanks het zeer chagrijnige personeel wat hier werkt.

Er wordt blijkbaar op geselecteerd, want we hebben geen uitzondering gezien. Een van de twee tassen blijkt echter, totaal onverwacht 25 kg te wegen. In totaal zitten we ruim onder de toegestane hoeveelheid, maar we moeten toch USD 75,= lappen. Dan pakken we de koffers wel iets anders in. Lastig dat ik er mooie tie-wraps omheen had gedaan en dat er geen schaar aanwezig was. Even klooien geeft dan toch nog het gewenste resultaat. Vooraf hadden we extra betaald voor twee aan twee stoelen, maar doordat we nu met een 777 terugvlogen bestaat die mogelijkheid niet meer. Beetje vreemd dat zoiets niet netjes gemeld wordt en dat is een apart verzoek moet doen om het geld terug te krijgen. Na dit feest nog even door de security en we kunnen verder om een hapje te gaan eten. Intussen was het al half tien en waren veel restaurantjes gesloten. Er is gelukkig nog wel een broodjes zaak open en ook daar voldoet de medewerkster volledig aan de eisen om zo min mogelijk te laten merken dat werken ook leuk kan zijn. Ze krijgt een 10 met een griffel.

De boeing heeft een redelijk nieuw interieur en zelfs een afstandbediening voor de schermen. Naast de films is er nu ook de mogelijkheid voor spelletjes zoals Tetris en the good old pac-man. De reis is zo voorbij, zeker voor Bas want die gaat al snel tukken (het is dat ook al half twaalf ‘s avonds) en wordt pas in London weer wakker. Het vliegtuig naar Brussel heeft 50 minuten vertraging en vertrekt 2 uur nadat we zijn geland. Op het kleine stukje is best wel veel kerosine gebruikt, want in Brussel hebben we uiteindelijk maar 30 minuten vertraging. Het duurt niet lang voordat de hotel shuttel er is, zodat we iets na vieren weer in het hotel zijn om onze auto op te halen. Dan is het nog even wakker blijven tijdens de rit naar huis en iets voor zevenen ontdekken we een vers gebakken appeltaartje in de koelkast, dank je Ron en Amalia.

Home sweet Home

We zijn de baai nog niet uit of we zien de eerste walvissen al. Er wordt omgeroepen waar ze zijn, op 11 uur, dan weer 1 uur, dan weer 10 uur, we besluiten maar op één plek aan de reling te blijven staan. Prachtig om een stukje van die enorme beesten te zien. We varen weer verder, nu komen we echt op de oceaan. Niels begint het al wat minder te waarderen, want het water beweegt al aardig. Op het moment dat er een melding komt dat er een walvis voor ons moet zwemmen, blijkt deze niet goed zichtbaar te zijn. Een collega boot heeft echter doorgegeven dat er op een plek verderop walvissen te zien zijn, of we ook komen. De kapitein vindt dat wel een goed idee en zet koers naar het vriendje. De boot ligt nu wat anders op de golven en Niels is daar niet zo blij mee en wordt wat bleekjes. Eenmaal aangekomen bij de plek zien we inderdaad twee walvissen, een moeder en haar kalfje. Nou ja, kalfje…het kindje is een flink apparaat en laat zich goed zien. Een paar vinnen bovenwater, rond moeders cirkelen en natuurlijk regelmatig een mooie waterpluim bij het uitademen. Geweldig om te zien. Als kers op de taart krijgen we ook nog een mooie duik te zien, waarbij de staartvin mooi uit het water komt, prachtig. Als het tijd wordt om weg te gaan maakt de kleine nog even een enorm bommetje, iets dat maar 1 op de 15 keer tripjes gebeurd, we hebben geluk.

Dan moeten we toch echt weer terug. Inmiddels is het gaan regenen en de zee is wat ruwer. Niels is verder achter op de boot gaan zitten en wil zo snel mogelijk terug. Dat duurt nog wel even, het is zeker een uur varen. Gelukkig hebben ze pillen aan boord en valt de terugreis mee qua golfbewegingen. Na een half uurtje komt er al weer wat kleur op de wangen en kan er ook al weer wat gepraat worden. Op de terugweg spotten we nog een paar walvissen, maar daar stoppen we niet meer voor. Tegen een uur of 1, we vertrokken om negen uur, zitten we in de auto op weg naar New London voor onze laatste hotel overnachting. Het begint nu serieus te regenen, we zijn blij dat we in de dikke bolide zitten.

Onderweg willen we graag bij de door ons zo geliefde cracker barrel lunchen. Het blijkt een stuk verderop te zitten dan gehoopt, maar we worden dan ook niet teleur gesteld. De ingrediënten zijn ook weer duidelijk biologisch en vers en het smaakt voortreffelijk. We lopen nog even door het bijbehorende winkeltje en rijden dan nog 40 minuten verder naar het laatste hotel van de reis. In New London is niet veel te doen, zelfs een beetje leuk restaurant is lastig te vinden. Het is dan, door de late lunch, ook wel laat geworden. We eindigen uiteindelijk bij een Wendy’s, hebben we toch nog een keer fastfood als avondeten. Heel eerlijk moet ik bekennen dat het best wel lekker was, mooi dat we deze keten niet in NL hebben. ’s Avonds nog even inchecken voor de vlucht van morgen avond en dan het bedje in. Morgen hoeven we niet al te vroeg op, maar kunnen we ook niet onbeperkt uitslapen. De tassen moeten immers nog voor het vliegtuig ingepakt worden.

De rit naar Cape Cod is niet al te lang en rond het middag uur kijken we of we mee kunnen met de walvistoer. Die is helaas vol en we besluiten dit morgen in te plannen. Dan nu maar snel naar het hotel, waar we vragen of we al zo vroeg kunnen inchecken. Na de melding dat onze kamer nog niet schoon is wordt er gebeld dat de kamerdame net klaar is met schoonmaken en dat we er toch op kunnen. Dat is lekker.

In het dorp kopen we lekkere broodjes en de jongens willen wel even gaan kanovaren. Met mijn rug lijkt het me niet de meest ideale beweging dus Mirjam en ik zetten de jongens in een kayak en krijgen maar heel even de tijd om ze uit te zwaaien. Zo snel zijn ze weg, op naar de zee. Dat kayakken viel hun toch nog wel wat tegen, je moet er wel iets voor doen. Gelukkig hebben ze voldoende tijd om naar een strandje te varen, daar even te vertoeven en weer terug te varen.

Bij het hotel zit een prachtig buitenzwembad, dat nog eens ernstig diep blijkt te zijn. De rest van de middag hangen we daar een beetje rond en zwemmen we wat. Voor het avondeten was het tijd voor een geocache. Op een afgelegen parkeerplaatsje staat al één andere auto en is een gezinnetje een beetje vaag aan het doen bij een paar struiken. Die zijn dus ook aan het geocachen, leuk. Ze waren al even aan het zoeken, maar met zoveel ogen tegelijk kon de vondst niet al te lang uitblijven.
Het eten blijkt lastiger. De eerste aanrader vanuit de receptie van het hotel bleek een geweldige hit te zijn. Enorm druk en we moesten minimaal 1.5 uur wachten, dus snel naar optie 2. Daar was de wachtrij een stuk korter en konden we na een 20 minuten al aan tafel. Het galmde daar lekker, maar het eten was er top. Daarna nog een ijsje voor Niels gekocht op het pleintje voor het hotel en dan snel op stok, want morgen vroeg op om de walvissen te zien

De rit naar Boston verloopt voor een groot deel over een B-weg en we komen door een aantal dorpjes heen. Ook verlaten we de staat Newhampshire, die als bijzonder moto heeft: “Life Free Or Die”. De reis schiet lekker op en iets na enen, rijden we downtown Boston binnen. Het zoeken naar een geschikte parkeerplek is nog wel lastig. De parkeergarages zijn ernstig prijzig, we hebben nog geluk dat het zondag is. Dan zijn de parkeerkosten voor een paar uur nog wel te doen en al snel hebben we dan ook een garage gevonden die, voor een schappelijk tarief, de Tahoe een middagdutje willen laten doen. Boston staat bekend als de stad waar de Amerikaanse revolutie is begonnen. De Freedom trail is een 4km lange route van rode stenen die je langs alle monumenten brengt die dit verhaal vertellen. We kopen een boekje met alle informatie over de verschillende gebouwen en snuiven zo het ontstaan van het onafhankelijke Amerika op. Halverwege staat er net naast de route een Holocaust memorial. Zes (voor elk vernietigingskamp één) enorm hoge zuilen met daarop nummer, die de omgekomen joden symboliseren. Ook zijn er persoonlijke verhalen op de zuilen aangebracht. Het is erg aangrijpend en heel mooi weergegeven. We zijn er stil van.

Dan komen we in de Italiaanse wijk. De Cannoli winkel van Mike is blijkbaar erg goed, iedereen loopt daar met zo’n doosje rond en voor en in de winkel is het enorm druk. Wij hebben net al een enorme lunch op, dus passen voor de eer. Het is wel een genot om naar die drukte te kijken. Onderweg komen we ook nog een Italiaanse braderie tegen. Eigenlijk is het vooral een tentenkamp met enorm veel eten en wat simpele kermis attracties. We vinden het allemaal prima om het te aanschouwen, zonder te participeren.

Als we een groot deel van de route hebben gelopen is het al vijf uur en besluiten we om verder te gaan. Het middagslaapje van de auto wordt beëindigd en 20 minuten later rijden we in Rockland het terrein van ons hotel op. De tip van de receptioniste voor het avondeten blijkt een gouden te zijn. De voorgerechten zijn ware kunstwerken en het eten smaakt voortreffelijk. Na al dit lekkers is het tijd voor een avondcache. De 2e ligt op Philip avenue, dat spreekt wel aan. Nadat ook dit logboekje is beschreven gaan we weer terug naar het hotel om ons voor de nacht klaar te maken.

Van de eerder bedachte hike komt niet veel terecht, het animo is te beperkt. Wel gaan we naar Conway Noord, om te kijken wat er in de opgezette tenten gaat gebeuren. Het is een markt met veel kunst en fondsen werving. Leuk om over heen te lopen, zolang je maar door kan blijven lopen. Dat lukt ons aardig. Niels vindt het dan allemaal wel gesneden en wil gaan shoppen. Toch wordt er democratisch besloten dat we hier een paar caches gaan zoeken. Tijdens het kleine wandelingetje door het dorpje heen op weg naar de cache resulteerden de zonnige gezichten en het regenwolkje dat erachteraan sjokte voor een mooi regenboogje. Toch was de regen ook hier van korte duur en kon al snel een lachje niet onderdrukt meer worden.

Dan eindelijk op weg naar de outlet, want er moest toch echt nog een bezoek aan de Tommy en aan de Nike store worden gebracht. Dit bezoekje had twee voordelen: 1) de creditcard is weer netjes opgeschoond en 2) de riante kofferbak wordt nu ook volledig benut. De bagage kan nu niet meer verschuiven. Met het voorbereiden voor het eten zijn we redelijk snel klaar. In de supermarkt vullen we de overblijfselen van gisteren aan scheppen een vers bakje salade. We beginnen met nog redelijk wat licht te eten en snacken in het donker het laatste worstje op. Chris (de Amerikaanse buurman) heeft inmiddels het vuur al weer aangezet en heeft netjes gevraagd of hij ons niet teveel had afgeschrikt met de verhalen van eergisteren. Nou zeker niet, we hebben die avond het geweldig naar ons zin gehad. Ook vanavond was het weer bere gezellig, echter zonder politiek, want daarvoor had hij van zijn (to be) vrouw op z’n kop gekregen. Zo werkt dat.

Op de heenweg waren we hier al langsgereden en we krijgen deze plaats ook als tip van de buurman. Eerst gaan we langs het visitors center om wat meer over het gebied te weten te komen en een parkeerkaart te kopen. De ranger zegt dat het erg druk is en we waarschijnlijk ver weg pas kunnen parkeren. Nou, dan kent hij mij nog niet en we schatten in dat we 2 plaatsen vanaf de ingang een plek gaan vinden. Eenmaal aangekomen is het inderdaad druk. Toch vinden we een mooi plekje, 4 plaatsen van de ingang vandaan (excl. gehandicapten parking), we kunnen het nog :-).

Het is een mooi gebied met verschillende watervallen en goede plaatsen om te zwemmen. Het water is echter wel wat fris, zeg maar gewoon loei koud. Een hondje, waarvan het baasje al in het water lag, draaide zelfs een paar keer om als zijn pootjes het water raakte. Zo koud dus. Toch is het best te doen als je er eenmaal in bent en we vermaken ons daar dan ook prima. Het is ook niet zo heel heet en wat bewolkt, eigenlijk gewoon heerlijk. We komen er niet toe om nog een hike te doen en halen nog een beetje vlees en salade, zodat we vanavond weer lekker bij de cottage kunnen gaan eten.

Deze keer zitten we vroeger aan tafel en kunnen we goed zien wat we eten. Ook wel eens prettig. Het smaakt op deze plek dubbel zo lekker en na het eten is het weer tijd voor een mooi vuurtje voordat we ons mandje weer inkruipen.

We worden voor de laatste keer deze vakantie in Canada wakker. We willen ontbijten in zo’n fout restaurantje  dus pakken we de auto in met een leeg maagje, het is goed te doen. Het is al lekker druk in het restaurantje en iedereen kan een “lekker” ontbijtje selecteren. Gelukkig bedacht Mirjam op tijd dat we dry toasted bread moesten vragen, anders gooien ze er een enorme berg boter overheen en is het niet te nassen. We blijken de bestelling goed te hebben gedaan en genieten van een real Breakfast in America zoals Supertramp al eens mooi bezong. Toch wel balen dat het concert in December niet doorgaat omdat zanger Rick Davies ernstig ziek is.

Dan is het op naar de States. Bij de grens is er een niet al te lange rij en blijken de paspoorten in de koffer te zitten. Met een of andere helder actie heb ik deze eergisteren uit de fototas gehaald en in de koffer gedaan met het idee om niet te veel mee te slepen. Ze zijn gelukkig snel gevonden en een half uurtje laten rijden we met de Tahoe weer op de I-95 in de States. We rijden iets om naar het plaatsje Lincoln, zodat we de mooie route 112 door het White Mountain forrest kunnen rijden. Het is inderdaad een hele mooie route met bomen, bergen en water. Wat kan een mens zich nog meer wensen. Iets na drieen komen we bij de gele cottage aan en worden we hartelijk welkom geheten. Ik had dit al in Maart gereserveerd en dat blijkt een bijzonder iets te zijn, het moest tijdens het welkom nog even aangehaald worden :-). In een wat gedateerde, doch schone cottage voelen we ons al snel thuis. Er is een BBQ en vuurplaatsen genoeg. Hier gaan we ons de komende drie dagen wel goed vermaken.

Eerst maar een wasje doen, want de laatste schone onderbroek zit al om het kontje. In het dorp zijn maar liefst twee Laundromats, we kunnen kiezen. De eerste is voor ons de beste (heel eerlijk wisten we toen nog niet dat er keuze was maargoed) en al snel zitten de wasjes erin. Daarna vinden we een supermarkt waarbij je denkt: “Hier wordt ik nou blij van”. Veel verse producten en goed brood. We gaan BBQ-en dus slaan we meer dan voldoende daarvoor in. Het is dit keer niet onze schuld, maar een lekker stukje vlees weegt hier nou eenmaal ruim een kilo.

Als we terugkomen bij de cottage wordt het al aardig donker. Gelukkig hebben we kaarsen gekocht en een zaklampje meegenomen. Het aanmaken van de BBQ gaat gemakkelijk met de snelstart kolen hier. Als je de zak opent komt er al een peutwalm op je af en bij het aansteken blijkt het concept goed te werken. Met een zachtruisend miniwatervalletje op de achtergrond zitten we heerlijk buiten, terwijl de eigenaar ons nog voorziet van extra kaarsen zodat we iets meer kunnen zien. Na het eten worden de jongens enigzins dringend verzocht om Marshmallows te komen roosteren bij het vuurtje van de buren. De wijn en het bier vloeit rijkelijk, dikke gesprekken over de regering van de States en het oneerlijke inkomstenbelastingstelsel, kortom een geweldige avond bij een kampvuur. Pas tegen twaalf uur gaan we alle vier ons mandje opzoeken.

Dan start weer het inpak ritueel en ga ik aan mijn eerste left-over van gisteren van Montreal werken. We hebben een geo-cache niet gevonden en dat zit me niet lekker. Na even goed speuren blijkt het een minscuul klein magneetje te zijn, in een hoekje van een leuning. Gelukkig en blij loop ik terug naar het appartement, waar ik net Mirjam en de mannen mis in de lift. Gelukkig vinden we elkaar snel en kunnen we nog de ontbrekende moetjes van Montreal bewonderen. Er staat nog een geocache op het programma, die een beetje hetzelfde formaat heeft als ik in de ochtend heb gevonden. Die kan ook weer erbij op het lijstje met gevonden schatjes. In een lekker zonnetje met een mooi temperatuurtje lopen we verder naar de ondergrondse winkels. We hadden gisteren nog een belangrijk onderdeel ervan over geslagen en wilde die toch wel zien. Eenmaal op de juiste plek valt het allemaal wat tegen. Vooral veel winkels en een leuk idee dat alle winkels met tunnels verbonden zijn, het lijkt vooral veel op een gate op schiphol. We hebben het in ieder geval gezien. We lopen boven de grond terug en genieten nog even van het mooie Montreal en het gezellige sfeertje dat er hangt.

Montreal uit is, net als toen we erin reden, best lastig. Er wordt veel aan de weg gewerkt. Toch weten we in één keer de goede route naar Orford te pakken. Orford is een gebied in Canada, waar je prachtig kunt skiën. Helaas voor ons is er nu onvoldoende sneeuw, zeg maar gerust helemaal geen. Het hotel is een echt familiehotel met speeltoestellen en al. Onze jongens zijn daar nu toch wel wat te oud voor en maken goed gebruik van het zwembad voordat we wat gaan eten.

Het buitenbad is helaas gesloten, want er is wat onweer en er valt in korte tijd veel regen met een beetje hagel. De ski verhuur blijft echter dicht, want het blijft niet lang liggen.
In het hotel moeten we nog een uur wachten als we willen gaan eten, dus maar naar het dorp toe. Dat blijkt niet echt te bestaan, er staan in ieder geval wel een paar restaurantjes langs de weg. Zorgvuldig worden de verschillende restaurants beoordeeld en we kiezen er een die er leuk uitziet en aardig wat auto’s op de parkinglot heeft staan. Eenmaal binnen blijkt het helaas/gelukkig een pizzeria te zijn. De jongste gaat voor gelukkig, de oudste voor helaas. Gelukkig zijn het goede pizza’s, dus is het leed te overzien.

Weer terug in het hotel gaan we ons nog even vermaken bij de games. We vermaken ons zo met de vage danspasjes en wii spelletjes, dat we tot sluitingstijd ons ermee vermaken.

De weg ernaartoe is erg mooi, met heel veel bomen. Het is wel zo dat dit plaatje de volle twee uur rijden niet veranderd, dan wordt het toch wel ietwat boring. In Montreal blijken we niet op de juiste plek aan te komen. Het nog een keer de straat invoeren in de navigatie van de auto geeft geen beter beeld. Dan met Sygic (onze TomTom op de mobiel) maar bepalen waar we naar toe moeten. Dan op de kaart in de auto het juiste punt selecteren en ontdekken dat we er zo’n 6 km naast zitten. Door goed naar de naambordjes te kijken komen we nog redelijk snel bij het hotel, waar we gelukkig vroeg kunnen inchecken en de auto kunnen parkeren. Dat laatste is in zo’n drukke stad nog het meest prettige. Als alles naar onze ruime kamer is gebracht gaan we op pad om Montreal te bezoeken. Bij de balie hebben we al wat info gehad van de dingen die we zeker moeten gaan zien en we hebben de GPS bij ons om hier en daar onze naam op een miniscuul klein papiertje te mogen zetten. De eerste cache is wellicht een daalder waard, maar wij kunnen hem niet vinden. Met de hoge gebouwen is de GPS ook wat minder betrouwbaar. Op naar de volgende die we ook niet kunnen vinden. Niels is het dan al zat en wil met een drafje naar het centrum. Toch overtuigen we hem dat de aanhouder wint en waarrempel, Bas vindt een mooie cache.

Daarna op zoek naar de ondergrondse stad, want Montreal staat daar blijkbaar bekend om. We vinden wel een stukje en dat is wel mooi, maar niet meer dan een gang. Tijd om weer naar buiten te gaan want het is echt heerlijk weer met een aangenaam temperatuurtje. Montreal kent mooie gebouwen, waar we dan ook graag naar kijken. Als we iets willen gaan drinken zien we een bus voor weg en water staan. We willen daar wel mee op pad om Montreal beter te zien. Het blijkt druk en we kunnen nog net met de bus van zeven uur mee. Dat is over twee uur, genoeg tijd om eerst wat te eten. We zijn één straat verwiiderd van DE straat in het oude centrum waar vele restaurants zijn. Na wat zoeken komen we er één tegen met een voor ons passend menu en een vrij tafeltje buiten. We nemen allemaal een burger en gelukkig is deze niet volgesmeten met majo- en ketchup kledder.

We zijn een half uurtje te vroeg bij de bus en kunnen een mooi plaatsje uitzoeken. De toer begint eerst over het land, langs imposante gebouwen. Er zit toch wel veel history in deze stad en er is een duidelijke visie over de architectuur. Na een poosje komen we langs een enorm en tevens oerlelijk betonnen complex. Het blijkt de laatste van 16 Serial-fabrieken te zijn, waarmee Montreal een belangrijke wereldspeler op dit gebied is geworden. Nu worden de fabrieken niet meer gebruikt en mag deze als laatse eerbetoon blijven staan. Vanaf het water zien we de mooie skyline van Montreal. Ook komen we langs de grote koepel, die in 1976 als velo-dome dienst heeft gedaan. Prachtig om zo’n enorm ding in het echt te zien.
In het water daarnaartoe, is duidelijk een enorme stroming in het water te zien. Dit blijkt door de Niagara watervallen te worden veroorzaakt, indrukwekkend om deze massa zo duidelijk in het water te kunnen onderscheiden.

Na de leuke toer kopen we nog een ijsje. Ook hier is één bolletje genoeg om het toch al groot uitgevallen hoorntje lekker vol te proppen meer dan genoeg. We lopen terug via het Place Jacques Cartier, waar al veel volk op straat is. Straatmuziekanten zorgen voor vrolijke muziek, er zijn sneltekenaars en acrobaten. Een levendig geheel waar we wel even willen vertoeven. Gelukkig kunnen we bij de Italiaan midden op het plein ook alleen iets drinken, we zitten als een vorst.
We zijn niet ver van het hotel vandaan en als we de laatste straat oversteken naar de ingang van ons hotel begint het wat te uilen. Als we boven zijn is dat al omgezet in een stevige plens water, we waren op de seconde op tijd terug.

Met een volle auto gaan we naar Rockport, waar we met een bootje door het gebied met thousand islands willen gaan varen. We zijn goed op tijd dus kunnen we nog even een geocache doen. Er zit er een dicht in de buurt. Als we net een stukje aan het lopen zijn begint het te miezeren, wat steeds meer op echte regen begint te lijken. Gelukkig is de cache al snel gevonden en op de weg terug, begint het al weer op te klaren. Hoewel we er nog niet heel erg aan toe zijn, gaan we toch maar even lekker lunchen. We moeten nog even wachten voordat we op de boot kunnen. Als we daarna nog willen lunchen is het al erg laat, dat moeten we nu maar eerst doen. Mirjam en Bas nemen een warme brie, die in de Mable syrup drijft met pecannootjes en appel. Een mooi gerechtje, dat lekker smaakt. Niels en ik gaan voor de panini. Een heerlijk belegde tosti die zeer goed is klaargemaakt (niet drijft in de boter oid). Als dressing voor de salade die bij de panini zit kiezen we natuurlijk voor de thousand islands, gewoon omdat het kan.

Dan zijn we klaar om te gaan varen. De tocht duurt 2 uur en leidt ons langs de eilandjes in dit gebied. Dit is duidelijk een plek voor de lucky few, de meest mooie optrekjes kosten een aardige duit en zien er prachtig uit. Zeker het tweede deel van de rondvaart laat een hoop zien, zowel aan de Canadese als aan de Amerikaanse kant. We varen langs het Bolt Kasteel wat in het begin van 1900 is gebouwd in opdracht van de uitbater van het Waldorf-Astoria hotel in NY, George Bolt. Hij heeft er ook voor gezorgd dat de thousand islands dressing zo bekend is geworden, door deze in het hotel te serveren. Daarna komen we bij een groepje huizen waar men er de sport van heeft gemaakt om het botenhuis als een klein broertje van het echte huis te maken. Zonder een beetje goed gevuld botenhuis doe je hier sowieso niet mee. Prachtig om te zien dus.

Het hotel voor vanavond zit niet ver weg en rond half vijf stappen we er binnen. Het is een chique hotel en de mannen willen de zwembroek er wel weer voor aandoen. Wel jammer dat deze nog nat was van vanmorgen, zoals je kunt begrijpen is dat best fris bij het aandoen. We dineren heerlijk in een restaurant met een leuke patio vlak bij het meer in het historische centrum van Brockville. Eenmaal terug kan de verleiding van een vers pannenkoekje toch niet worden weerstaan. Het is zo’n mooi apparaat, waar je een knopje indrukt en er automatisch twee pannenkoekjes vers worden gebakken. Voor deze keer dan maar.