• Het lijkt wel of je met je kin over het asfalt schraapt in de lage auto.
• Het ontbijt bestaat uit een heerlijk meergranen boterham met kaas
• De wc spoelt gewoon door, zonder dat alles nog een paar keer ronddraait
• Wakker zijn als je wilt slapen en omgekeerd
• Het kraanwater mist een chloor smaak
• De benzine is weer duur
• Weer normaal gekookte aardappelen
• Geen kleine flesjes DR Pepper
• Een drankje in een restaurant bestel je per glas en niet per liter

Kortom weer terugkijken op een geweldige vakantie en genieten van home sweet home.

We hebben een route gemaakt van Seatte – San Francisco – Denver.
In totaal bijna 6000 kilometer gereden en daarvoor 100 uur in de auto gezeten, prachtige natuur gezien, afgewisseld met grote steden.

 Afstanden en tijden tussen de stops (zonder uitstapjes)

Afstand en tijd per staat

De laatste uurtjes in Amerika. Eerst maar ontbijten in het hotel, een prima ontbijtje zonder eitje. Een mooie gelegenheid om de laatste ham op te maken want die kan natuurlijk niet meer mee. De koelbox heb ik gisteren in het bad leeggegooid. Er zat nog steeds een stuk ijs in van de vriezer actie in Las Vegas, de koelbox is dus nog prima :-).

Het zwembad moet nog maximaal gebruikt worden dus gaan de jongens daarheen, terwijl wij de laatste dingen inpakken. De nieuwe tas blijkt een goede aanschaf te zijn, het had zonder ook gelukt toch is dit veel gemakkelijker. Uiteindelijk zit alles netjes in vijf tassen en koffers. Met een volle auto gaan we op weg naar de outlet, want er moet natuurlijk nog wel een klokkie voor Niels aangeschaft worden. De keuze is echter beperkt, maar de juiste zit er gelukkig bij. Omdat we er toch zijn kopen we nog een paar kledingstukken, dit zijn toch echt de laatste aankopen.

De rit naar het vliegveld van Denver verloopt prima. We weten de tolweg goed te omzeilen en rijden in een lekker zonnetje over de Peña Boulevard, de weg naar het vliegveld. Daar blijkt dat het toch gemakkelijker was geweest om het adres van de rental return in de navigatie te zetten. We komen op een gegeven moment uit op een parkeerplaats bij de terminal. Er is geen weg terug, dus dan maar erop rijden en een uur parkeren betalen. Bij het verlaten van het parkeerterrein is één loket waar iemand achter zit, de rest is alleen een automaat. Het is wel even wachten, maar dat wordt beloond met een keer gratis uitrijden. Uit de reactie bleek dat we niet de eerste verkeerdrijders daar zijn. Na de tank gevuld te hebben is het toch tijd geworden om onze dikke Ford Explorer 3.5 liter, V6 in te leveren. De dame van Alamo biedt nog wel haar excuses aan als ik met tranen in het oog de sleutel aan haar overhandig.

De shuttel staat al op ons te wachten en we mogen in een vrijwel lege bus zitten, die direct vertrekt. Dat is lekker. Onderweg naar het vliegveld begint het iets te regenen, we waren dus precies op tijd. Op het vliegveld aangekomen lijken we wel een fastpass voor alles te hebben. We staan voorin de rij bij het inchecken en geven onze bagage af, tot Amsterdam maar weer. Op de roltrap naar de controles zien we al een flinke rij, dat wordt wel even wachten denken we. Bij de rij aangekomen wenkt een security officer ons om een andere rij te nemen. Het is een fast TSA track, waarbij je alles in je tas moet stoppen en geen gekkigheid meer hebt met schoenen uitdoen enzo. Van Bas wordt er nog wel een extra controle van zijn handen gemaakt, het is schoon genoeg want we mogen verder. We praten nog wat over Nederland (de beveiligingsbeambte heeft familie in Nederland)    en krijgen nog een hand en de wensen voor een goede reis. Al met al zijn we er in 5 minuten doorheen dus tijd genoeg voor het, inmiddels traditionele, afscheidsdiner op het vliegveld. De pizza en steaks smaken prima en zijn een waardig afscheid van de heerlijke tijd in de USA.

De vliegreis verloopt volgens plan en we zitten allemaal ook lekker. Mirjam zit met Bas op 3 stoelen en Niels en ik zitten achter 2 lege stoelen, die gaan dus niet naar achteren. De reis van Denver naar IJsland is overigens nog 200 kilometer korter, dan wat wij in de States hebben gereden. Het gaat wel een stuk sneller met de 757. In IJsland is de ingangscontrole snel gepasseerd en merken we dat we in hetzelfde vliegtuig de laatste etappe gaan afleggen. We krijgen nog een mooie tour over Alphen en landen weer veilig in Amsterdam waar Ron ons al opwacht. Na het wachten op de bagage lopen we met Ron mee naar de auto. Wel erg lekker om weer thuisgebracht te worden, luxe ten top. Ondanks dat de auto van Ron een aardige afmeting heeft moet er toch wat bagage op schoot. Het kan allemaal prima en al snel zijn we weer thuis, waar een enorme courgette en een berg appels in de tuin op ons wachten. Home sweet home.

Het is de laatste volledige dag van onze vakantie in de States. We nemen het ervan en staan relaxed op. Aan de overkant haal ik, samen met Niels, wat brood voor het ontbijt. Er staan kampeertafels bij het vijvertje, een mooie plek voor ons ontbijt. Hierbij wordt ook het Remy eendje in de vijver niet vergeten, al wordt al zijn brood door de vissen opgegeten. Met een goed gevuld buikje checken we uit en vinden we een geo-cache aan de overkant. Een mooi doosje dit keer, een ware schat. Dan snel op weg naar Denver, waar we downtown willen bekijken en als het even kan ook LoDo, Lower Downtown. Een stuk dat eigenlijk gesloopt zou worden, maar helemaal in is met allemaal mooie oude gevels.

In Denver is het best wel druk en er lopen een hoop daklozen rond. Parkeren is geen probleem, zolang je maar dollars meeneemt. Na een bijna botsing staan we op een parkeerplaats in een wat lugubere omgeving. Toch maar een andere locatie uitgezocht. Vanuit daar is het maar een klein stukje lopen naar het State Capitol van Colorado. Een prachtig gebouw met een gouden koepel, waar ze eens per dertig jaar een nieuw laagje op leggen. Afgelopen feb zijn de stijgers weggehaald en hij glimt prachtig in de zon. Van binnen is het een en al moois wat er te zien is, echt onvoorstelbaar. Elk dingetje zit er met een reden en is bij voorkeur afkomstig vanuit Colorado. Vooral veel glimmend koper, dat 2 keer per maand wordt gepoetst, zodat het een gouden uitstraling heeft. Het is duidelijk dat dit een hoop heeft gekost. De architect is wegens grote budgetoverschrijding ook nog eens ontslagen, maarja dat was al in 1894. We krijgen een rondleiding van een aardige studente en leren veel over het gebouw en de gebruikers. Buiten zit op de 13^e trede (of was het nou de 15^eof de 18^e?) een one mile marker, daar is de hoogte precies 1 mijl boven zeeniveau. Er zijn meerdere markers, omdat er op verschillende manieren en door verschillende partijen is gemeten. Het Capitol is omgeven door een mooi park, wat het gebouw goed tot zijn recht laat komen. Leuk om na zoveel natuur dit ook te kunnen zien.

Het is inmiddels al rond vieren, tijd om naar castle rock te gaan, voorlopig onze laatste overnachting in de USA. Tenminste als de vulkaan zich rustig houdt, alles wijst erop dat het wel goed zal gaan. In Castle Rock blijkt het hotel een enorme metamorfose te zijn ondergaan. We hebben hetzelfde hotel als de vorige keer geboekt, vandaar dat we het weten. Het is ook zo’n 2 mijl verplaatst. Dit doet vermoeden dat we een ander hotel hebben geboekt en dat is dan ook zo. Het ziet er in ieder geval prachtig uit, dus daar geen tranen over. De WIFI werkt prima en we checken alvast in voor de terugreis. De nieuwe locatie betekent wel een klein ritje naar de Rockyard, een restaurant en brouwerij. Hier kan je echt heerlijk eten en vooral de brownie als dessert is al drie weken geleden door de mannen gereserveerd. We worden weer lekker verwend en genieten van onze laatste burger/steak in de States. Al hoewel, wellicht hebben we morgen op het vliegveld nog wel voldoenden tijd om de vakantie met een dikke steak af te sluiten. Daarna gaan de mannen zwemmen en pakken wij de koffers deels in, zodat we morgen snel klaar zijn voor de grote reis terug.

De wekker roept om 8:15 dat het ochtend is. Wij accepteren het maar en gaan gestaag de ochtendrituelen uitvoeren en ontbijten in het hotel. Als we terugkomen op de hotelkamer willen de mannen nog wel zwemmen. Dat kan en we checken tegen 11 uur pas uit. Bij de safeway wordt de lunch ingeslagen en we zoeken we nog een cache. Helaas niet te vinden, maar in de buurt is er nog een die we wel vinden. Deze is overigens heel mooi weggewerkt in dezelfde kleuren als de lantaarnpaal, een mooi kunstwerkje.

Voordat we verder kunnen moeten we nog een bezoekje aan de Tommy outlet brengen. Deze zit in Silverthorne, vlak bij ons hotel. Het horloge van Niels is stuk, die moet omgeruild worden. De weg naar Silverthorne loopt langs het Dillon reservoir, een mooi meer. Prachtig uitzicht, een leuk ritje dus. In de shop is geen acceptabel horloge te vinden, dus wordt het geld (hopelijk) teruggestort op mijn creditcard. De laatste poging voor een klokkie is Caste Rock, onze laatste bestemming.

Vandaag bezoeken we ons laatste National Park, de Rocky Mountains. De weg erheen loopt door bergachtig gebied en een paar ski-dorpen. Hoe graag ik er in de winter een keer heen zou willen, het is nu redelijk stil en uitgestorven. Vooral de resorts rondom Winter Park zijn groot en zien er erg duur uit. Op een gegeven moment rijden we over een pas heen en komen tot op een hoogte van 3433 meter, 1 meter minder dan gisteren. Natuurlijk zijn er ook een paar sappige bochten van 180 graden.

Als we net de Rocky’s binnen rijden wachten daar een paar rendieren op ons om een foto van hen te maken, we belonen het wachten en maken mooie plaatjes en zelfs een klein filmpje. Wat vooral opvalt in de Rockey’s zijn de eindeloze bossen op de bergen waar je overheen kunt kijken, echt heel bijzonder. Na een voor Mirjam zeer spannende rit langs het ravijn komen we bij het hoogste punt waar je kunt komen, 3770 meter hoog. Onze vorige reis zijn we hier voorbij gereden met het plan dit nog een keer te doen, bij deze. Je moet er wel een kleine mijl voor lopen in ijle lucht met een ijzige wind van 5^oC maar dan heb je ook wel iets. Je staat op het dak (bijna) van Amerika en alles om je heen is lager. Er is ook een prachtige bronzen medaille op dit punt aangebracht, waar de wind overigens op max staat. Een mooie plek voor een family hug. Dan weer de route terug, dit keer naar beneden, met windje tegen. Op een paar verschillende plaatsen moest ik toch even stoppen voor een mooie foto. Zeker met de zon die door de wolken heen prikt waren de uitzichten awesome.

Als we beginnen aan de afdaling, we zullen rond de 2500 meter hoog eindigen, lopen er ineens vlak voor onze auto een aantal witbil herten over. Een mooi cadeautje. Na al dit moois is het nog geen uurtje naar Estes park waar we in Discovery Lodge gaan slapen. Een leuk motel waar we vorige keer ook hebben geslapen. Dit keer zitten we in een ander gebouwtje, naast het water. Lekker dat het nu 22^oC is, nog even lekker in het zonnetje zitten.

Op de golfbaan achter ons heeft een kudde herten besloten om aan het lekkere gras te gaan knabbelen. Leuk om een poosje naar te kijken, om daarna lekker te gaan eten in een grill restaurantje verderop in de straat. Ook hier hebben we vorige keer al eens gegeten, wederom lekker.

Op de weg terug ziet Mirjam een Chocolat Factory, waar natuurlijk bekeken moest worden wat ze hebben en of dat wel iets is. Uiteindelijk met een half pound fudge de deur uit gegaan op weg naar ons bedje, want het is inmiddels al donker geworden. Het is een heldere nacht, dus zijn er veel sterren te zien. Het maakt de vakantie compleet.

De great sand dunes liggen in de middle of nowhere en dat is ook te merken als we wakker worden. Het is stil, op wat geluiden uit de natuur na. Dat is pas lekker wakker worden. Een eerste blik door de schuifdeur reikt niet tot de zandduinen, deze liggen achter een witte mist. Dan maar onderaan het bergje een broodje halen. Het brood is ooit vers gemaakt en is nu nog zacht, heel bijzonder en een goede gelegenheid om de BBQ maar eens aan te zetten voor een getoast boterhammetjes. Een heerlijk ontbijt in de frisse ochtend (het is zo’n 10^oC) met een doorkomend zonnetje, stiekem best wel lekker. Al snel is alle mist opgelost en kijken we alsnog uit op de bergen met zand. De ook beneden gekochte aardbeien melk van Niels blijkt al een week geleden niet meer verkocht te mogen worden, die gaat dus terug. Een watertje is ook het ergste niet. Na het ontbijt is het doek van het zwembad afgegaan, dus wordt er nog lekker gezwommen voordat we naar de zandduinen gaan. Eerst worden er nog een paar foto’s van de kolibrietjes genomen die het erg druk hebben om het suikerwater uit de drinkflesjes op te drinken.

We willen wel wat lopen in de zandduinen, dus in het visitors center gekeken wat er mogelijk is. Het blijkt een loopje van 1 uur een zandduin op en 1 uur af te zijn. De mannen zijn er snel uit: Dat doen we dus niet. We rijden wel het park in en nemen nog een mooie dirt road totdat de borden echt serieus gaan waarschuwen dat je niet meer verder moet gaan zonder 20 psi uit je banden te laten lopen omdat je anders zeker vast komt te zitten. Dat wordt ons teveel en we keren om. Daar blijkt een leuk hertje ons onder een boom op te wachten waar we natuurlijk alle tijd voor nemen om naar te kijken en foto’s van te nemen.
Daarna lonken de Rocky’s, we gaan snel op pad. Net voordat we de bewoonde wereld weer bezoeken komt er een geocache op ons pad. Die nemen we natuurlijk even mee, net zoals de UFO-cache, waar een B&B helemaal rondom aliens en ufo’s is opgezet: humor. De rit is zeer afwisselend, grote platte vlakken (op 2500 meter hoogte) en natuurlijk de berg etappes die ons zelf naar een respectabele hoogte van 3434 meter brengen. Indrukwekkend zijn de beelden van rotsen, sparren, groen en water dat aan ons voorbij trekt. De lunch bestaat uit een subway bezoek, waar we al aardig bedreven worden in het samenstellen van het ideale broodje, dat wordt nog afkicken met de zelfgebakken boterhammetjes met kaas.

Eenmaal aangekomen in het hotel is het tijd voor een laatste wasje, wat voor de mannen een mooie aanleiding is om het zwembad te verkennen. Het is een aardig badje met een enorme jacuzzi, daar kunnen ze zich wel in vermaken. Nadat de was is uitgehangen rijden we eerst nog even langs de Walmart, want één broek van Niels bleek bij nadere inspectie toch niet zo goed te zitten als gehoopt. Gelukkig kunnen we deze snel ruilen en gaan we in het dorp op zoek naar een leuk restaurantje. Er is een lange straat met winkels en restaurantjes. Na wat heen en weer gereden en gelopen te hebben zien we een leuke tent. De verwachting wordt waargemaakt, we eten er heerlijk. Goed bereid met verschillende kruiden en smaken en dat voor Amerika, jummie. De Safeway zit tegenover het hotel, dus daar een lekkere Starbucks halen. Bij een kort rondje door de winkel lopen we tegen de taartjes aan waar we “maar” twee puntjes van kopen. Helaas blijkt de Starbucks al dicht en mochten we niet zelf aan de slag gaan in het shopje. Dan maar de koffie uit het hotel, het is niet anders. Het halve taartpuntje is meer dan genoeg en compenseert de koffiesmaak zeer goed. Om niet alle spelletjes voor joker meegenomen te hebben doen we met de hele familie een spelletje op het bed en is het al weer kindertjes bedtijd, waar we ons maar aan hebben gehouden.

De route naar de Great Sand Dunes is gevarieerd. Van een dik vers asfalt tot aan een dirt road, zonder kuilen dit keer. Al met al kunnen we prima doorrijden en verslaan we de prognose aankomsttijd van de navigatie met gemak. Na eerst op een camping te zijn uitgekomen is de Lodge gemakkelijk te vinden. Ook hier is het uitzicht weer prachtig, je kijkt recht naar de duinen. Ook is het wat fris, zo’n 12^oC. We zitten dan ook wel op 2500 meter, maar toch. Op deze plek is het aanbod van restaurants bepekt tot 1.

Dit wisten we al dus we hebben alle ingredienten voor een BBQ gehaald en maken dankbaar gebruik van de aanwezige gasbarbecues. Naast een mooi uitzicht op de duinen is het ook voor de zon tijd om even buiten beeld te zijn, wat natuurlijk weer een mooi gezicht oplevert. Uiteindelijk zijn we te laat om nog te kunnen zwemmen, dat komt dan morgen wel weer.

Na een lekker nachtje worden we rond een uurtje of acht wakker. Het ontbijt is inclusief en kunnen we lekker in de tuin opeten. Heerlijk met een licht zonnetje en zo’n 22^oC op de teller. Wel een beetje jammer dat zo’n Fransman (we hebben er allemaal wel eens een keer eentje ontmoet) alle chocolade cakejes weggrist om deze aan het einde van het ontbijt mee te nemen. Bas had zijn zinnen al op zo’n lekker cakeje gezet. Gelukkig wordt het aan het einde van ons ontbijt bijgevuld en heeft hij alsnog een lekkere muffin. Bij de plaatselijke super halen we wat te drinken, want het brood is net iets te lang houdbaar. De korting konden we alleen krijgen met een kortingskaart, dus naam en handtekening op een papier gezet en de korting binnen gesleept. De route naar Monument Valley is al bezaaid met mooie uitzichten en verschillende monument waardige hoodoos, toch willen we ook het park in. Het pad in het park is een dirt road, die vol zit met kuilen, laat ons Fordje zijn werk als 4×4 maar doen. Hij is daar erg goed in en we passeren de ene na de andere auto, die er toch wat meer moeite mee hebben: I love it.

Van een aantal hoodoos weten we nog wat het moet voorstellen en anders kan er altijd nog een olifant in gezien worden. Op een mooi uitzichtpunt maken we natuurlijk een paar foto’s en een mooie selfie. Op de terugweg filmt Mirjam een stukje van de rit, waarbij zelfs de veelal betrouwbare steadyshot het niet meer stil weet te houden.

Nadat we weer een aantal mijlen op weg naar onze bestemming erop hebben zitten beginnen de maagjes wel weer een gaatje te vertonen. Bluff lijkt ons een mooie plaats voor een lunch stop, tenminste toen we daar nog een paar mijl vandaan zaten. Eenmaal in Bluff aangekomen is het aanbod van acceptabele lunch gelegenheden minder dan verwacht en net voor we besluiten het volgende dorp te pakken zien we een leuke tent waar relatief veel auto’s geparkeerd staan. Het blijkt een goede keuze te zijn. Op aanraden van een buurman neem ik een Navajo Taco, die net voor hem aangedragen wordt. Zelfs voor mij is dat ding te groot, maar ik mag ook de kinder versie nemen en dat blijkt een goede keuze. Het is frybread (Navajo speciaaltje) met chili con carne erop, erg aangenaam. Niels durft wel een frybread roastbief te nemen, dan wel de normale versie. Hij zal de helft in een doggiebag mee gaan nemen. Mirjam en Bas nemen veilig een tosti die ook erg lekker smaakt.

De rest van de reis verloopt voorspoedig, totdat we wat problemen hebben om de ingang van het park te vinden. De navigatie kent het weggetje niet en wil ons heel graag op een afgeloten paadje laten rijden. Na 2 u-turns komen we aan bij het Mesa Verde NP. We kopen bij het visitors center een kaartje voor een, door een ranger geleide toer naar de Cliff Palace. Hier zijn de, in de rotsten uitgehakte, dorpjes goed te zien. Morgen ochtend om 9:30 worden we daar verwacht. Na 15 mijlen het park ingereden te zijn, vooral bergop, komen we bij ons hotel uit. Het zijn leuke losse rijtjes van kamers met een prachtig uitzicht. We eten erg lekker in de lodge en gaan bijtijds naar bed, want we moeten nog wel een half uurtje rijden voordat we bij de toer zijn. Vroeg weer op dus.

We beginnen de dag met een broodje op de kamer. Geen straf, want met de deuren open zitten we dicht bij de pool. De lucht is weer zoals we dat gewend zijn, strak blauw. Na het ontbijt ziet het zwembad er wel erg lekker uit. De mannen nemen snel een duikje, terwijl wij de spullen inpakken: Waar ging het mis… Nadat het merendeel weer een plekje had gevonden ging ik toch ook maar even vlinderen in het badje, zoals het nu bij ons genoemd wordt. De bron van deze naamgeving leidt terug tot een aantal dagen geleden, waarbij ik met een sierlijke vlinderslag het badje doorkruist heb. Al snel erna zitten we in de auto, op weg naar Page, waar we de horse shoe bend willen bekijken. De foto geeft duidelijkheid hoe de creatievelingen aan deze naam zijn gekomen. De korte looproute is door het hoogteverschil dat overbrugt moet worden genoeg om als een hijgend paard rond te lopen. Het is al dat afzien meer dan waard. Er is een prachtig uitzicht over de Colorado rivier die daar letterlijk het hoekje om gaat.

Op weg naar Kayenta eten we een broodje in de auto. Er was een Safeway bij Page, dus lekkere verse broodjes. Tegen drie uur komen we bij een kruising, waarbij we naar het hotel kunnen of een stukje om naar de Blue Canyon. We kiezen voor het laatste. De Blue Canyon is een slecht aangegeven mooie kloof in het Hopi reservaat. Van het internet heb ik een route beschrijving gedownload die ons, in combinatie met de GPS, op de juiste plek brengt. Na een stukje snelweg moeten we een dirt road op. Dit keer een mooi, onverharde weg, dwars door de uitgebreide velden heen met een prachtig uitzicht. Onderweg komen we nog twee indianen tegen die vroegen of we verdwaald waren, maar na het melden dat we naar de blue canyon wilde bleek dat we de juiste route te pakken hadden. De lucht was hier en daar bijzonder grijs, dus werden we er wel op geattendeerd dat we voor de regen terug moesten zijn, omdat het anders te modderig zou worden. Na 14 mijl dirtroad kwamen we bij de blue canyon aan. Doordat we niet vast wilde komen te zitten, konden we alleen een paar foto’s van bovenaf maken. Ook wel mooi en vooral zo bijzonder, omdat wij daar alleen waren zonder een enorme massa andere toeristen. Op de terugweg is er een stukje weg deels verdwenen, precies waar ik de auto wilde laten rijden. Flink in de ankers en de four weel drive zijn werk laten doen en dat deed hij prima. Vlak voordat we weer de gewone weg op kunnen staan een paar koeien in hun eigen omgeving eens rustig te kijken wat die blauwe Ford komt doen. Na zachtjes op hen af te zijn gereden vonden ze het tijd om wat aan de kant te gaan staan. Op de highway moeten we de ruitenwissers aanzetten, we waren op tijd van de dirt road af. Ik heb er in ieder geval van genoten.

In Kayenta slapen we in een bekend hotel. Dan ook maar eten in het bekende locale restaurantje: de blauwe theepot, Dit was een van de eerste dingen die de indianen kochten en is een symbool voor gastvrijheid. Weer heerlijk gegeten en cash afgerekend, want met een kaart kan daar niet betaald worden. Terug in het hotel wordt het zwembadje nog even goed uitgetest, alvorens de kippen op stok gaan.

We worden wakker met een vreemd iets buiten onze kamer. Het blijkt regen te zijn, bij een temperatuur van rond de 18 graden, vreemd. Wel lastig, want we willen vandaag een mooie trail lopen in het Zion NP. We ontbijten eerst met een lekker broodje op de hotelkamer en gaan dan op weg naar Zion, dat vlak bij het hotel ligt. Omdat het nog een beetje regent, nemen we de shuttlebus helemaal tot het einde van het pad, een ritje van 40 minuten. Er zit ook een ranger (v) in de bus die bijkant in hogere sferen beland op het moment dat ze de watervallen ziet lopen, een prettige bijkomstigheid van de regen. Als we uitstappen om een trail te doen is de regen al bijna gestopt en zal het niet lang meer duren voordat wij onze jassen uitdoen om lekker in een polo verder te lopen.

De Kyenta trail naar de Emerald watervallen lijkt ons wel iets, die gaan we lopen. Het is een onverhard pad over de bergen dwars door de natuur heen. De Emerald watervallen kunnen we nu op drie manieren zien, van boven, midden en onderaf. Alles is eigenlijk even mooi en ook hier weer veel mooie uitzichten. Bij Zion Lodge nemen we nog wat lekkers voordat we tevreden de shuttle weer instappen op weg naar het volgende hotel. Deze ligt aan de andere kant van Zion, zo’n 31 kilometer verderop. Onderweg moeten we nog door de Zion tunnel heen, die niet breed genoeg is om twee campers elkaar te laten kruisen. De tunnel wordt dan leeg gemaakt, zodat iedereen heelhuids de bestemming kan bereiken. Wij zijn de laatste auto voor een camper en krijgen de estafette stok van de ranger mee. Deze moeten we aan het einde van de tunnel weer afgeven, zodat ze weten dat de tunnel schoon is. Simpel en leuk dat wij de stok mochten meenemen. Na de tunnel moet ik net na een bocht vol in de ankers. Een schaap met horens besluit vlak voor mijn auto over te steken en ik wil hem (of haar) daar niet bij hinderen. Rakelings loopt het grote beest vlak voor de auto langs: cool.

We hebben een kamer aan het zwembad, dus kan er weer lekker gezwommen worden. Helaas voor meneer Band zal dit zijn laatste rustplaats inluiden, hij is nu in 3 stukken. We kennen nog een leuk restaurantje van de vorige keer waar we nu ook weer gaan eten. Er staan hier overigens maar een paar gebouwen, dus is ook de keuze van restaurants redelijk overzichtelijk. Na het eten vinden we nog twee geocaches, waarvan één op ruig terrein. Erg leuk om daar ook eens geweest te zijn. Als we terugkomen kunnen we nog even een duik nemen in het zwembad voordat we de oogjes sluiten.

De ochtend start traag maar uiteindelijk staat toch alles weer in de auto. Het ontbijt is wat lastiger. Het buffet van CircusCircus is niet iets wat wij graag willen, maarja wat dan wel. De Mac blijkt na 11 uur geen ontbijt meer te serveren dus ook geen optie. We vinden een iHOP (international House of Pancakes) waar we niet de enige gasten zijn, we moeten een kwartiertje wachten. Gelukkig serveren ze ook andere gerechten dan alleen pancakes dus iedereen had een lekker ontbijt. Bas had zelfs een enorme stapel chocolade chip pancakes met een grote laag slagroom erop, prachtig en veel te veel om op te eten. Opvallend is dat sommige bezoekers een dergelijk gerecht als ontbijttoetje namen, het blijven rare lui die Yankees.

Op weg naar de Valley of Fire (een statepark) daalt de temperatuur gelukkig wat. Het is ook licht bewolkt, we zijn er blij mee. In de Valley of Fire willen we in ieder geval één mooie rots bezoeken, de Fire Wave. Op het parkeerterrein krijgen we bijna de deur niet open van de enorme wind en de temperatuur is inmiddels ook flink opgelopen naar rond de 40^oC.  We nemen allemaal een volle fles water mee en gaan op pad over moeilijk terrein. We lopen over en door een prachtig stukje natuur. We komen ook nog een lokale bewoner tegen, die zich bewegingsloos laat bewonderen. Na een tijdje is daar de Fire Wave, een mooi plekje om prachtige foto’s te maken. Dan weer terug naar de auto, terwijl het zonnetje af en toe doorkomt en het extra warm maakt. In de auto zijn we uit de wind en merken we pas hoeveel we zweten, gelukkig hebben we allemaal genoeg gedronken en zorgt de airco voor de nodige verkoeling. Het is nog een aardig ritje naar Zion, waar we gaan slapen. We kruisen een stukje door Arizona om in Utah onze klok een uur vooruit te zetten. We hebben een mooie kamer met prachtig uitzicht op de Zion bergen. Na het diner gaan de jongens nog even een kwartiertje zwemmen om daarna in een diepe slaap te vallen.