Om zes uur gaat het wekkertje, maar net daarvoor zijn we al wakker. Even wat vaart maken met douchen en de laatste dingen in de koffers doen. Bandje eromheen en ze zijn weer klaar voor de reis. Wij gaan nog even naar beneden voor het ontbijt. Dat is hier zeker riant te noemen. Mag ook wel voor $40 pp. Wij hebben een kamer incl. geboekt maar dat zijn toch over de top prijzen voor een ontbijt. Zeker voor ons nu, want echt veel trek is er nog niet zo vroeg. Maar een baggel met ei lukt nog wel.

Het uitchecken gaat rap en we hebben mazzel, want de shuttle vertrekt direct als wij erin zitten. We zijn goed op tijd op het vliegveld waar wij net bij de persoon inchecken met een ochtendhumeur. Tenminste dat hoop ik, anders is het leven niet al te best voor haar.
Het verloopt in ieder geval voorspoedig en nu heeft het vliegtuig naar Seattle steeds meer vertraging. Uiteindelijk vertrekt het vliegtuig later, maar ook het vliegtuig van Seattle naar Amsterdam heeft wat vertrek vertraging. We zitten er in ieder geval op tijd weer in.

De vlucht verloopt soepel, de service is goed en we kijken allebei ook een oude disney film. De zeemeermin en Alladin, toch leuk. In Amsterdam staan we aan de D54 gate, verder gaat het niet. Toch gaan we ook hier vrij vlot door alles heen en worden ook nog eens onze koffers al eerst op de band gegooid. Bas is zo lief om ons op te komen halen, maar daar moeten we zelfs nog even op wachten. Het is een lekker weertje, dus zo erg is het niet. Dan zijn we weer thuis en moeten we de dag nog door zien te komen, om op die manier de jetlag te overwinnen.
Wij kijken in ieder geval terug op een afwisselende en leuke vakantie.

Op de foto hieronder zie je links de statistieken van de reis.
We hebben maar liefs 93 uur in de auto gezeten en daarin 5777km afgelegd op 15.1 km/liter.
Gelukkig is de benzine met een gemiddelde van €0.95 / liter gekocht.

Nadat we de koffers helemaal vol hebben gepropt, de handbagage moest er ook bij, leveren we de koffers bij het hotel in. Wij pakken de bus 49 en 28 naar Pier 39, waar wij een oude oorlogsboot gaan bekijken, de SS Jeremiah O’Brien. In 105 dagen in de jaren 40 gebouwd. Best snel, maar met prefab gingen ze zelfs naar 40 dagen voor dit type schip. Er zijn er 2710, maar dit is samen met nog 1 de laatste 2 die nog varen. In 2020 is hier op de Pier nog een flinke fik geweest, maar die kon het schip ook niet klein krijgen, vandaar dat ze hem de bijnaam Lucky O’Brien hebben gegeven.

We mogen overal in en op. We beginnen bij het kanon op het dek. Leuk om deze op Alcatraz te richten en opvallend hoe goed alles nog soepel beweegt. We kijken wat rond in de verschillende hutten en komen dan in de enorme machinekamer. Je kan wel zien dat dit door liefhebbende vrijwilligers wordt onderhouden. Tiptop in de olie en mega schoon. We lopen nog wat verder rond en bezoeken het museum nog even voordat we weer aan wal gaan.

We lopen terug naar de Pier 39 en gaan dan meteen nog maar een keer langs bij de zeehonden. Heerlijk al die herrie en gedoe op de vlotten te zien, erg rustgevend moet ik zeggen.
Als laatste lunch in de states kunnen we de IHOP niet overslaan. Het inmiddels bekende 55+ menu is ook nu weer een goede keuze en we proberen maar meteen de 4 verschillende siropen uit, die daar standaard op tafel staan. Prima spul, maar de traditionele maple syrup wint het toch met een knock out.

Met de bus gaan we weer terug naar het hotel, waar we onze koffers weer terugkrijgen en een UBER bestellen. Dat had nog wat voeten in aarde, want het is blijkbaar nodig dat je eerst een identificatie uitvoert. Gelukkig hebben we geen haast en is het uiteindelijk gelukt. Niet veel later stop er een flinke Toyota die ons en de bagage naar het Hyatt hotel vlak bij het vliegveld brengt.

Daar worden we iets te vrolijk ontvangen door een receptioniste die helemaal Nijntje fan is en dat graag aan Nederlanders zoals ons wil laten weten. We ondergaan het gelaten.
Hoewel het wat frisser is, gaan we toch lekker zwemmen en hot-tubben in het buitenbad.
Nadat we uitgewaterd zijn, gaan we de straat op richting Max, een leuke tent in de buurt. Binnen ademt het echt de sfeer van een Amerikaanse Diner, afgetopt met de text op de gevel: “This is a bad place for a diet”. We genieten nog een keer van onze bonus maaltijd en maken ons en de bagage daarna klaar voor de trip home van morgen.

Tjee, dat hebben we nog niet eerder aan de hand gehad. In de app zie ik een reisvoorstel die totaal niet acceptabel is. Een overstap na 5 uur vliegen en dan ook een klasse lager. Even bellen, wat gelukkig met een US nummer kan. Een aardige Indier aan de lijn, die ons op een andere vlucht boekt. Bij de bevestiging blijkt het allemaal niet te kloppen, dus maar weer bellen. Al met al 2 uur bezig geweest en voor de trouwe blog lezers: Er komt nog een extra blog dag.
Ook maar een hotel geboekt, vlak bij het vliegveld. We vertrekken nu een dag later, om 10:30. Dan is het lekker om dicht bij het vliegveld te slapen.

In het hotel kost een ontbijtje $40 pp, dat vinden we echt te gortig. Dichtbij zijn er een aantal leuke tentjes en we voor Sammy’s cafe kiezen en we een lekkere baggel met ei, kaas en kalkoen bacon (???) bestellen. Leuk tentje en een lekkere basis voor de rest van de dag.
Inmiddels kennen we het OV hier, dus in no-time stappen we in de buurt van Bodin, de zuurdesem bakker van SF uit. Hier kijken we vooral wat rond en lopen daarna naar Pier39.

Daar zijn we inmiddels wel toe aan een lunch, dus kunnen we (nouja ik dan) eindelijk een clam Chowder bestellen. Een heerlijke mosselsoep/ragout in een Bodin zuurdesem bol. Mirjam gaat veilig voor een kaas tosti, wel van hetzelde lekkere brood. We lopen nog wat rond op de pier en bekijken de gekkigheid daar, wat een kermis en voor even is het best leuk.
Pier 39 is uiteraard bekend van de zeehonden, die dan ook in grote getallen lekker op de vlonders liggen te zonnen en hier en daar wat te vechten/spelen. Het is ons niet duidelijk geworden.

We lopen een stukje door naar Pier 33, waar de ferry naar Alcatraz vertrekt. We hebben al lang geleden de “behind the scenes tour” geboekt, maar blijken niet op het lijstje van de beste man te staan. Vreemd, want ik zie online wel alles goed staan. Hij heeft ook 2 van de 30 stikkers nog over en nadat hij nog een keer met de rekenmachine heeft geteld mogen we mee. Naast de 30 mensen voor deze tour en wat bemanning is de enorme ferry helemaal leeg. Hij gaat naar het eiland om de dag mensen op te halen. Lekker rustig.

Op het eiland verteld de ranger (Alcatraz is in beheer van de National Parc Service) veel over het verleden van het eiland. Ooit begonnen als fort van het leger, naar een milde gevangenis voor dat leger tot aan de federale gevangenis daarna. We mogen ook op een aantal plekken komen, die normaal verboden terrein zijn. Erg leuk en we leren ook dat veel van de film The Rock in de studio is opgenomen en nagemaakt, what’s new zou ik zeggen.
Al met al een boeiende rondleiding die we afmaken met de audio tour.

De ferry terug is heel wat voller dan de heenweg, omdat er nu ook een aantal avond bezoekers bij zitten. We kunnen in ieder geval zitten en dat is wel zo prettig met een windkracht 5.
Het is inmiddels al rond 20:30 en we gaan voor een simpele burger bij Nation’s Giant Hamburgers. Prima burger in een McDonald’s achtige omgeving, ware het niet dat het hier flink wat prijziger is maar dat mag de pret niet drukken.
We gaan met de bus weer terug naar het hotel, waar we alle koffers weer gereed maken om nog 1 keer zonder auto te verhuizen en daarna in het vliegtuig een tripje te maken.

We gaan iets eerder ontbijten en het blijkt in het ontbijtzaaltje van het hotel niet al te druk te zijn. We scharrelen wat bij elkaar en pakken dan voor de laatste keer de auto in. Vandaag een niet al te lange rit, waarbij we ook nog een stop maken bij Knights Ferry. Daar moet een oude brug liggen, maar die is wegens renovatie gesloten. Dat laten we dan maar zo en gaan verder op weg naar onze laatste bestemming van deze reis: San Francisco.
Ter geruststelling hebben we tijdens de eclips nog maar een foto naar Bas gestuurd, dat de zon echt nog heel was.

De walmart die wij onderweg bezoeken heeft nog wel een leuke overhemd, maar we vinden er geen acceptabele lunch. Gelukkig is er een safeway dichtbij die ons in de benodigde lunchspullen kan voorzien. Hoewel het lekker koel is, besluiten we toch de lunch in de auto op te eten en al snel doemt de skyline van SF voor ons op. Een prachtig gezicht en ook leuk om de bay bridge een keer via het bovendek te rijden. Het onderdek is immers alleen voorals je de stad uit wilt.
In het hotel is er al een kamer gereed, dus kunnen we de spullen, incl. Mirjam daar neerzetten en ga ik naar de car rental om de auto terug te brengen.

Een nachtje parkeren kost hier gewoon $50 per dag en daar komt dan ook nog het huren van de auto bij. In SF is een auto ook al niet handig, vandaar dat ik hem inlever en met de BART (treintje van de Bay area) weer terug ga naar het hotel. Ik moet 1 keer overstappen en had een handige dagkaart gekocht voor de Muni, het OV binnen SF zelf. Maarja, die bus kwam maar niet dus op een gegeven moment toch maar die van de concurrent genomen.

We gaan met de bus naar Chesnut / Pierce street waar veel leuke restaurants zijn. Ook hier zijn we niet de enige die een plekje willen en voor sommige restaurants staat er een dikke rij tot buiten. We vinden gelukkig een leuke Italiaan waar we aan de bar kunnen zitten. Het eten is zeer goed en het is ook bere gezellig. We komen ook een beetje bij, want de temperatuur is hier iets meer dan 20^oC. Dat valt bij ons nu in de categorie fris, we gaan een jasje aan doen.
De terugweg gaat aanzienlijk sneller dan de heenweg en we hoeven ook nauwelijks op een bus te wachten: Lekker.
Weet terug in het hotel kijken we nog even naar al onze baggage, die Mirjam al ietwat heeft voorbereid voor de terugreis. Morgen zullen we het allemaal netjes inpakken zodat het meekan in het vliegtuig. Eerst hebben we nog een mooi dagje SF voor de boeg.

Op de terugweg werp ik nog wat kegels om en bezoeken we de kleine jail. We doen ook nog een poging om de oude school te bezoeken, maar die blijkt te ver op een heuvel te liggen. Dan is de frisse dr-Pepper die we lekker op het terrasje buiten kunnen opdrinken een stuk beter.
Bij de wal-mart en de safeway kopen we nog de laatste dingen, waaronder de lunch die we in ons hotel opeten.

Dan is het nog even wat lezen en zwemmen en gaan we bij Diamonback Grill wat eten. Ook hier weer een prima burger. Alleen de IPA komt, in tegenstelling tot de belofte van de serveerster, uit een flesje ipv de tap. Het doet in ieder geval niet af aan de smaak.
Als we terug lopen naar het hotel, merken we dat het een behaaglijk temperatuurje is en zien we een mooie avondschemering achter de bergen in de verte. Op de parkeerplaats staan overigens best wel een aantal mooie brandweerauto’s. Vanuit de omgeving wordt er goed geholpen bij het bestrijden van de bosbranden en die lui slapen o.a. in ons hotel.

We worden in de zomer in een koel skidorp wakker. Dan moeten we, net als in de oudheid, op pad voor een ontbijt. Gelukkig is er een VONS supper in de buurt, deze stond nog niet eerder op ons netvlies, maar heeft een soortgelijk assortiment als de SafeWay, dus laden we het wagentje vol met baggels, tomaat en kalkoen. Bij de Carls jr. scoren we een drip coffee to go, waar overigens nog best wel wat mensen een burger met frites aan het slachten waren.

Iets buiten het dorpje, al wat hoger op de berg vinden we een leuke plek voor het ontbijt. Heerlijk om tussen de dennengeuren te ontbijten, wel met een flinke aandacht van een groep wespen. Ik leg maar wat kalkoen voor ze op de tafel, zodat ze mij niet hoeven te storen. Het effect is redelijk (4/10). Als we weer weggaan zet ik de buitenkraan nog even open, want ook daar zijn veel wespen. Het is daar best van de temperatuur en je ziet ze dan ook dankbaar drinken.

Niet veel later zijn we in Lee Vinning en draaien we de US120 op, de welbekende Tioga Pass, ten noorden van Yosemite. Al snel weten we niet meer waar we moeten kijken. Wat een enorm mooie natuur met al die bergen en steenlawines (niet live natuurlijk) om je heen. We stoppen dan ook regelmatig om even te kijken en wat foto’s te nemen. De weg verder loopt door een prachtig gebied met grote, heldere meren en bergen. Teveel om op te noemen, ook dit is weer prachtig om te zien en wat mooi dat we hier zomaar kunnen rijden.
We stoppen bij het visitorscenter, wat ook hier een beperkte toegevoegde waarde levert. Wel heeft Mirjam er een pin voor de rugzak kunnen scoren, toch nog een hoogtepunt.

De eerste lunchplek wordt afgewezen, als we het parkeervak in willen rijden. Andere mensen zitten al op een bankje en die zie je duidelijk veel energie steken in het verwijderen van insecten van hun maaltje. Daar hebben wij geen zin in.
De volgende plek is al aanzienlijk beter en daar strijken we dan ook neer. Niet alleen ligt de plek mooi, de temperatuur is met zo’n 26 graden ook heel aangenaam. Dat waren we al even niet gewend.
Al snel komt de eerste kraai langs die duidelijk niet al te schuw is. Hij (of welke pronoun dat ding ook wil gebruiken) heeft duidelijk veel zin om mee te lunchen en heeft zijn vriendjes ook gevraagd om aan te schuiven. Allemaal wel grappig, al stop ik het eten toch maar onder toeziend oog van de kraaiende kraaien in de tas. Als we klaar zijn met eten komen ze zelfs mee naar de auto, wellicht dat er toch nog wat voor hun in zit, nou niet bij ons helaas.

Daarna verwachten we alles wel zo’n beetje gezien te hebben als er een auto met knipperlichten half op de weg staat. Inmiddels is dat voor ons niet het teken om er strak omheen te sturen, maar om even goed te kijken naar wat er te zien is. We worden niet teleurgesteld en zien een mama beer, met twee cups een beetje lekker op het bergje struinen. Ons eerste gespotte wildlife is meteen bingo.

De afdaling van de berg gaat over een mooie verse weg, met veel S-bochten. Zoveel dat Mirjam even goed naar buiten moet blijven kijken. Super mooi hoe we in no-time een enorm hoogteverschil overbruggen en een geweldig uitzicht hebben over het Don Pedro reservoir. Daar stoppen we bij een vista-point om al het fraais te bewonderen. We klimmen ook het bergje op, zodat we daar ook de geo-cache kunnen loggen. Weer terug in de auto merken we dat we zweten als een otter, hier is het dan ineens weer 39 graden.

Vol met al deze indrukken rijden we door naar Sonora, waar we in the Herritage Inn twee nachten gaan slapen. Een lekker schoon motel met 3 verdiepingen, zonder lift. Laten we nu net een kamer op de 3e hebben gekregen… Omdat het op een berg is gebouwd, kunnen we om het gebouw heenrijden en kunnen we via nog een klein rolbaantje onze koffers zo naar de kamer rijden. Eenvoudig en zeer ingenieus opgelost.
Het buitenbadje is best groot en diep, dus daar dobberen we nog even rond om alle indrukken van vandaag een plekje te geven.

We eten in Emberz, dat was aangeraden door de receptioniste. Super leuk tentje met een goede keuken. Met een iets te vol buikje strompelen we weer terug naar de hotel kamer om het mandje in te duiken.

Vandaag staan we weer vroeg op. Er staat een flinke rit voor de deur van zeker 5 uur plus de stops er nog bij. Mirjam heeft gisteren al het eea ingepakt, dus is het douchen en pleitos.
Mirjam wacht met de baggage voor het Art-cafe en haalt ons ontbijt, terwijl ik de auto uit de parkeergarage haal. We pakken de auto in en vertrekken naar onze volgende bestemming. Mirjam maakt het ontbijt af en zo ontbijten we een keer in de auto. Nadat we Las Vegas achter ons laten rijden we eerst een goed uur over de platte prairie.
We kunnen dan nog door de death valley rijden, maar gemini (die standaard in de auto zit) geeft aan dat er veel dingen gesloten zijn en dat het met de temp van tegen de 50 graden eigenlijk er alleen doorheen kunnen rijden. Dat is ons geen extra 30 minuten waard en we besluiten om de directe route te nemen.

Dan komen we toch wat dichter bij de bergen en rijden we eerst over de Lida Pass. Weer een prachtige pass met geweldig uitzicht, met als finale een overzicht over de vallei tot de volgende pas. Echt een genot om in al dat moois te mogen rijden. Inmiddels passeren we ook de laatste staatsgrens per auto. We zijn in Californië en als we stoppen om een foto bij het Welkom in California bord te nemen vraagt een vriendelijke man of we wel echt die richting op willen. De benzine is daar wel $6,= per gallon, belachelijk. Ik kan het niet laten om nog even te zeggen dat het voor ons als Nederlanders nog steeds een koopje is. Ik denk dat hij nu nog aan de tranquilizers zit.

De volgende pas, de Westgard pas, is helemaal bijzonder. Een prachtige weg met veel bochten, dwars door de bergen heen. We kijken onze ogen uit. Inmiddels is het al wat later geworden en gaan we op zoek naar een lunch. In het eerste dorp bestaat de lunch vooral uit, voor ons, normaal avondeten. In Bishop (waar we eigenlijk zouden slapen) vinden we gelukkig wel een leuk koffietentje die een lekker broodje heeft. Na de tank volgegooid te hebben, gaan de de laatste 30 minuten vrijwel continue omhoog rijden tot ons hotel.
Daar plonsen we eerst in het binnenbad, waar gelukkig geen warme, bedompte chloorlucht hangt.

Aan de overkant is een leuk eetcafé, Liberty. Chris begroet ons al snel in zijn sokken, waar Pippi Langkous jaloers op zou zijn. Hij help ons vriendelijk met het uitzoeken van de juiste alcoholische versnapering en het eten is er zeker goed te noemen. Dan is de dag al weer voorbij gaan we in dit leuke skidorpje het mandje in.

Dan zou de blog hier eigenlijk moeten eindigen, want what happens in Vegas, stays in Vegas.
Maarja, dat kan ik jullie niet aandoen, dus toch maar een klein inkijkje in onze dag.
Als we de bus (de Deuce voor kenners) in willen treffen we een buschauffeur (v) die nog niet de les klantvriendelijkheid met goed gevolg heeft afgerond. Kortom, we hebben de kaartjes nog geen minuut als de bus weg is op de app staan en nemen de bus erna met een chauffeur (m) die het certificaat duidelijk wel binnen heeft. We gaan boven voorin zitten, zodat we goed zicht hebben op alles op de strip. We zijn uiteindelijk wel een uurtje onderweg als we bij de outlet South uitstappen. Wel lekker om op deze manier een keer de strip af te rijden en dat voor maar $8 p.p. voor 24 uur.

In de outlet kopen we nog iets, wat we eigenlijk niet nodig nodig hebben maar wel willen hebben en we eten een pizzapunt. Dan gaan we weer terug met de bus en stappen we uit bij het hotel met de Eifeltoren. We doen rustig aan van het is al zeker 45 graden en zijn dan niet ontevreden als we aan de overkant bij Bellagio de gekoelde binnentuin bekijken. Daarna nog even de mooie beelden en fonteinen bij Ceasar Palace en dan vinden we het wel weer genoeg om de bus verder naar het hotel te nemen.

De restaurantjes die wij op het oog hebben voor het avondeten, zijn blijkbaar door meerdere mensen uitgezocht. De wachttijden overstijgen ons geduld en zo komen we dan toch maar een keer bij Denny’s uit. Daar worden we heel vriendelijk door een dame bediend, die alles zo zwaar vond dat ze eigenlijk gewoon met pensioen zou moeten. Maar dat zou wel niet lukken met de sociale voorzieningen alhier. Ineens komen er andere mensen langs de tafels met een stuk taart. We zagen al dat er een taart werd aangesneden en dat er getrouwd was. De taart was veel te groot voor het gezelschap en hij kon niet meer mee naar Kentucky. Blij dat we maar 1 stukje samen hebben genomen, want het is goede cake met een dikke laag frost erop: mierzoet.

Freemont street is iets compacter afgezet dan gisteren, toen het de eerste vrijdag van de maand bleek te zijn. Ook de inzet van de popo’s was ook aanzienlijk minder. Er stond weer een goede band te spelen met hun eigen nummers, waar nu duidelijk ook een aantal fans van aanwezig waren. Ook naar ons gekeken was er één meer fan van de ruige rock muziekstijl dan de andere.
We kijken nog wat rond en lopen weer terug naar de overkant waar we in het casino van ons hotel nog een drankje nemen en Craps spelen. Tenminste Mirjam kijkt en ik speel, maar dat is geen verrassing lijkt me. Als het drankje op is breng ik Mirjam naar bed en ga nog even terug naar het feest beneden. Al met al een leuke avond, waarbij we gisteren het hotel een beetje gesponsord hebben, speel ik vandaag quitte.
In de lift naar boven tref ik nog een paar dronken dames aan, waarbij er één tot schaamte van de wat minder dronken vriendin mij om $20,- vraagt. Veel verder rijkt de communicatie niet en als haar etage is gekomen, slepen de vriendinnen haar uit de lift en wensen wij elkaar een mooie avond. De liftdeuren gaan dicht, maar het lallen verstompt pas als ik een aantal etages verder ben.

Het is ook vandaag weer gelukt om op dezelfde plek wakker te worden waar we zijn gaan slapen. Het ontbijt hadden we gisteren al gekregen, dus een koffie scoren en de magnetron een keer gebruiken voor het broodje (English muffin) ei. Dat smaakte nog verrassend ok. We bellen nog even met Bas, die gevat in de app opmerkte dat we in het gouden uur zaten, de hele fam. Was in alle tijdzones wakker. Leuk om weer even het mannetje te horen.
Daarna de auto ingepakt en op naar Las Vegas.

Als we even onderweg zijn denkt Mirjam dat we al voorbij Grafton zijn. Grafton is een spookstadje en ze blijkt gelijk te hebben. Dus even een turnout gepakt en het neusje omgedraaid. Al snel rijden we over een mooie oude brug en komen we in niemandsland. Zelfs een geocache blijkt niet te liggend waar wij denken, maar gelukkig maakt de weg en bochtje een komen we bij de oude begraafplaats van Grafton uit. Het is dan met 40 graden op de Celcius schaal al aardig warm.

We lopen eerst naar de geocache, die op een mooi plekje is het gestreepte berglandschap ligt. Daarna bezoeken we nog het kerkhof, waar een jong gezin rond 1880 door de Indianen is omgelegd. Ook een aantal andere graven van jonge mensen die difterie etc hebben gekregen. Er was ook een man die richting de 100 ging. Later zagen we dat hij met meerdere vrouwen tegelijk getrouwd was, wat bij de mormonen wel mag. Wel knap dat de beste man dan zo oud is geworden denk ik dan. Het spookstadje bestaat nog uit een paar huizen. Het is nog best aangenaam binnen in huis. Dat komt vast door de dikke muren. Verder is het wel leuk om even doorheen te lopen.

Onderweg zijn we best onder indruk van de mooie landschappen die wij voorgeschoteld krijgen. Het is echt niet te beschrijven, dat ga ik dan ook maar niet proberen. Scroll maar door de fotogalerij hieronder.

In LV aangekomen dwingt Mirjam mij bijna om naar de Cracker Barrel te sturen, wat ik dan ook braaf doe. Daar delen weer Oma’s proeverijen, voordat we naar The Grand downtown gaan, ons hotel voor 2 nachten. Daar zijn we net op tijd, want de incheckrij achter ons groeit rap. We krijgen een flinke kamer op de bovenste (26e) verdieping. Veel zien we er niet van, want het is spullen droppen, wc-tje en weer de auto in naar de outlet. Daar is het een vermoeiende trippel van winkel in winkel uit, waarbij er ook wat tassen bij komen.

Inmiddels is het al goed etenstijd en besluiten we, nu traditiegetrouw, naar de in-n-out burger te gaan. Ik bestel daar een geheim animal menu een Mirjam gaat voor de cheeseburger. Zo’n hap is voor een keer best wel te doen. Daarna nog even zoeken naar een plek om de was te doen. De eerste viel af, want die wilde alleen met volgeladen waskaarten iets doen en dat past niet bij 1 wasje. Bij het hotel in de buurt zit er nog 1, waar we wel kunnen wassen.
Als de was weer schoon is geven we gehoor aan de neon reclames die glitterend lokken, kom dansen, kom eten, kom zuipen, kom gokken (met dank aan de ere-burger van Den-Haag).

We zetten de koers in op ingang Oost-Zion. Onderweg stoppen we een paar keer om al het moois te bekijken. Vanaf deze kant het park binnen rijden geeft zeker het mooiste zicht op alle natuurschoon. Voor de zieke geesten: Ik heb het dan niet over de schaars geklede dame van de foto hierboven. Ook hier is het niet al te druk en we kunnen een paar mooie foto’s maken, zonder dat er allemaal auto’s op staan.

We hoeven niet te wachten voor de tunnel. Dat komt mede doordat sinds 7 juni dit jaar je niet meer met een grote campert door de tunnel mag (ook niet voor $15). Daarvoor moest immers de tunnel even dicht voor het normale verkeer. Anyway het kleine doorkijkje midden in de tunnel en het panorama na de tunnel is ook weer adembenemend. Dit is Zion op z’n mooist.

Na een klein rondje op de parkeerplaats vinden we een mooi plekje voor de bolide en maken we een lunchpakketje voordat we het park in gaan. Mirjam heeft nog aardig last van haar voet, zeker na de uitglijder van gisteren en met mijn knie gaat het een stuk beter, al moet ik wel de hulpmiddelen gebruiken voor de hike die wij willen gaan doen.
We zitten al snel in de shuttle (geen wachttijden deze keer) en stappen bij stop 5, Zion lodge uit om naar de watervallen te hiken. De verwachtingen zijn laag, want het is bloedheet (een graadje of 37) en het water in de rivier staat niet al te hoog.
Het is een mooi trippeltje, waarbij we het laatste eindje naar de middle emerald pool nog flinke treetjes heeft. Zoals verwacht is de hoeveelheid water beperkt, toch is het even lekker vertoeven daar. Minder is het vinden van het juiste pad. Het zou een rondje moeten zijn maar dat is niet gelukt en wij waren niet de enigste die het pad niet konden vinden. Dan maar terug en daar konden we via de Kayenta trail naar Grotto lopen, waar de 6e busstop is.

Een mooie hike met prachtige uitzichten, waar Mirjam mij ruim op tijd heeft behoed voor een eventuele val van de berg af. We hebben het beiden gered en reden naar stop 9 waar we allemaal de bus uitmoeten, het is ook het begin van de Narrows. Daar hadden we geen zin meer in en we stapten over op de andere shuttle, die ons lekker door het park heen reed naar de ingang toe.

Het hotel (Zion Canyon Lodge) zat een paar minuten rijden van de ingang van het park en nadat we even hebben moeten wachten tot de receptioniste uit getelefoneerd was, konden wij inchecken. De mooie ontbijtruimte was er wel, maar niet actief in gebruik dus kregen we een ontbijt to-go mee. Op zich prima, maar wel vreemd dat ze bij de booking anders aangaven. De kamer is in ieder geval prima met een goede douche, die wij inmiddels wel nodig hadden.

Op wandelafstand zit Porter, waar we vorige keer een goede ervaring hadden. Nou, dan zijn we niet te beroerd om nog een keer langs te gaan. De service was matig, terwijl ze het nou niet echt druk hadden. Het visje met rijst en groente en natuurlijk de alcoholische versnaperingen overstegen de service, zonder dat daar een foto finish voor nodig was. Met een vol buikje lopen we nog even door de souvenirs winkel heen en halen we een cookie en ijsje als toetje.